ชื่อที่ถูกลบ

หลินเหวินไม่ได้เริ่มจากบัญชีกบฏ

เช้าวันที่ยี่สิบสอง เขานำสมุดที่จดคำบอกเล่าของเหยาเหลียนไปหอจดหมายเหตุ แล้วถามสวี่ชิงถังว่ามีทะเบียนใดบ้างที่ใช้ตรวจชื่อคนในเมืองชายแดน

ชิงถังฟังจนจบ ก่อนถามกลับ

“นางอนุญาตให้ใช้ชื่อครอบครัวหรือยัง”

“ให้ตรวจชื่อสามีกับบุตรชาย แต่ยังไม่ให้ใส่ชื่อคนอื่นที่เล่าไว้ในคำให้การ”

“เช่นนั้นแยกหน้าที่มีชื่อออกจากส่วนที่จะส่งให้คนอื่นอ่าน”

หลินเหวินเปิดสมุดตามคำบอก

เมื่อคืน ก่อนกลับเรือน เขาขอให้ฉินโม่ไปถามเหยาเหลียนเพิ่มเติมว่าตรวจชื่อครอบครัวได้หรือไม่ เธอตอบรับผ่านข้อความสั้น ๆ พร้อมชื่อที่ต้องค้นสองชื่อ

เฉิงกว่าง

เฉิงเสี่ยวชวน

สามีและบุตรชายของเธอ

ชิงถังมองชื่อทั้งสอง แล้วหยิบกระดาษคำร้องมาให้

“อย่าเขียนว่าเขาตายอย่างไร หากยังมีเพียงคำบอกเล่า ให้ขอตรวจชื่อและสถานะในทะเบียนก่อน”

หลินเหวินนั่งลงเขียน

มือเขามั่นคงขึ้นแล้ว แต่ยังต้องหยุดคิดลำดับเส้นในบางตัว

ชิงถังรอจนเสร็จ ก่อนตรวจข้อความ

“บัญชีผู้ถูกกล่าวหาว่าก่อกบฏต้องขออนุญาตเพิ่ม ส่วนทะเบียนชาวเมืองกับรายงานผู้เสียชีวิตบางส่วน ผู้ดูแลหอให้ตรวจได้ในงานรวบรวมคดีคำสั่งเดิม”

“บางส่วน?”

“ที่ส่งมาถึงแล้ว”

หลินเหวินเงยหน้า

ชิงถังเก็บคำร้องลงถาด

“เราไม่รู้ว่ามีเอกสารใดไม่เคยออกจากชายแดน”

ทะเบียนชาวเมืองถูกเก็บในห้องซึ่งมีกลิ่นกระดาษเก่ากับไม้แห้ง

ชิงถังไม่ได้พาเขาเข้าไปค้นเอง เธอยื่นรายการให้เจ้าหน้าที่ แล้วรับเล่มที่ต้องการออกมาอ่านในห้องทำงาน

หนังสือเล่มแรกระบุครัวเรือนซึ่งส่งข้อมูลเข้ามาก่อนเกิดเหตุหลายเดือน

เฉิงกว่างมีชื่อเป็นเจ้าของร้านอาหารขนาดเล็ก

สมาชิกในบ้านมีภรรยา บุตรชาย และบุตรสาว

หลินเหวินหยุดตรงอายุของเฉิงเสี่ยวชวน

สิบสามปี

เขานึกถึงถ้วยใต้โต๊ะในภาพของอาเยว่

เด็กชายที่เคยอาศัยอยู่ในบ้านเดียวกันแก่กว่าน้องเพียงไม่กี่ปี

“พบแล้วหรือ”

ชิงถังถาม

หลินเหวินพยักหน้าแล้วคัดรายการ

เขาเขียนชื่อ อายุ ที่อยู่ และวันที่จัดทำทะเบียนครบ ก่อนปิดสมุดหน้าที่มีคำให้การของเหยาเหลียนไว้ชั่วคราว

ไม่ควรเอาความรู้สึกจากคำเล่ามาเติมลงในทะเบียน

แต่การแยกข้อมูลไม่ได้ทำให้เขารู้สึกน้อยลง

หนังสือเล่มถัดมาเป็นรายงานผู้เสียชีวิตที่ส่งหลังเหตุปราบปราม

ชื่อเฉิงกว่างอยู่ในบัญชีแนบท้าย

ช่องสาเหตุระบุเพียงว่าเสียชีวิตระหว่างเหตุไม่สงบ

ชื่อบุตรชายอยู่ในอีกหน้า

ถ้อยคำเหมือนกัน

“ไม่มีสถานที่พบศพ” หลินเหวินกล่าว

“ไม่มีผู้รับร่างด้วย” ชิงถังตอบ

เธอใช้นิ้ววางข้างบรรทัด ไม่แตะหมึก

“รายงานนี้นับจำนวนกับรายชื่อ แต่ไม่ได้ให้รายละเอียดพอจะตรวจเหตุการตาย”

หลินเหวินมองช่องอายุ

ว่างเปล่า

เขาหันกลับไปดูทะเบียนครัวเรือน

อายุสิบสามปีอยู่ชัดเจนในเล่มแรก แต่ไม่ได้เดินทางตามชื่อเข้ามาในเล่มนี้

“ข้าควรคัดอายุเพิ่มข้างชื่อหรือไม่”

“ในสมุดของท่าน เพิ่มได้ แต่ระบุว่ามาจากทะเบียนครัวเรือน”

ชิงถังยื่นเศษกระดาษสำหรับคั่นหน้าให้

“อย่าเขียนให้คนอ่านเข้าใจว่ารายงานผู้เสียชีวิตระบุไว้เอง”

หลินเหวินจดที่มาลงด้านข้าง

เขาเริ่มเห็นว่ารายละเอียดที่หายไปไม่จำเป็นต้องถูกขีดฆ่า

เพียงไม่คัดตามมา คนอ่านเอกสารฉบับถัดไปก็ไม่รู้แล้วว่าคนในบรรทัดนั้นเป็นเด็ก

บัญชีกบฏไม่ได้มาถึงในช่วงเช้า

ผู้ดูแลหอแจ้งว่าต้องมีหนังสือจากผู้ตรวจราชการ จึงจะให้เปิดเอกสารที่ยังเกี่ยวกับคดีได้

หลินเหวินเขียนคำขอแนบเลขคดีที่เว่ยจื้อหยวนกำลังตรวจ แล้วฝากส่งตามรายการรับหนังสือ

ระหว่างรอ เขากับชิงถังตรวจทะเบียนเอกสารที่แนบรายงานชายแดน

มีบัญชีผู้ถูกจับ

บัญชีผู้เสียชีวิต

รายการความเสียหายต่อคลังเสบียง

และรายชื่อผู้ถูกกล่าวหาว่าสมคบกับผู้ก่อเหตุ

หลินเหวินไล่นิ้วไปตามจำนวนแผ่นที่ลงไว้

“รายงานผู้เสียชีวิตมีสิบสองแผ่น”

ชิงถังมองหนังสือที่เปิดอยู่

“ที่เรารับออกมามีสิบแผ่น”

ทั้งสองเงียบ

ชิงถังเริ่มนับใหม่จากหน้าแรก

หลินเหวินดูเลขหน้าที่เขียนตรงมุม พบว่าช่วงหนึ่งกระโดดข้ามไปสองเลข แต่ด้ายเย็บยังดูเรียบร้อย

“ถูกดึงออกหรือ”

“ยังบอกไม่ได้”

เธอยกสันขึ้นตรวจใต้แสง

“อาจส่งมาไม่ครบ แล้วคนรับลงตามจำนวนที่ระบุบนซอง หรืออาจถูกนำออกก่อนเย็บใหม่”

หลินเหวินมองรอยด้าย

ถ้าขาดสองแผ่นจริง ชื่อของคนในกระดาษเหล่านั้นจะไปอยู่ที่ใด

ชิงถังเปิดทะเบียนรับส่งอีกเล่ม

เมื่อเห็นสัญลักษณ์เล็กข้างรายการ ดวงตาเธอหยุดนิ่ง

มันเป็นจุดหมึกสองจุดใต้เลขจำนวนแผ่น

เล็กเสียจนหลินเหวินคิดในตอนแรกว่าเป็นหมึกกระเด็น

“มีอะไรหรือ”

ชิงถังไม่ตอบทันที

เธอพลิกไปหน้าก่อน แล้วหน้าถัดไป

รายการอื่นบางบรรทัดมีจุดเดียว บางบรรทัดมีจุดสองจุดเช่นกัน

เธอวางมือลงบนขอบโต๊ะ

หลินเหวินสังเกตว่านิ้วที่เคยมั่นคงขยับช้าลง

“ชิงถัง”

เธอเงยหน้า

“ข้าต้องตรวจอีกเล่ม”

คราวนี้ชิงถังขอทะเบียนรับงานซ่อมเก่า

ผู้ดูแลหอลังเล เพราะไม่มีชื่อเอกสารเล่มนั้นในคำร้อง แต่เธออธิบายว่าต้องตรวจว่ารายงานชายแดนเคยถูกเย็บใหม่หรือไม่

เมื่อได้รับหนังสือ เธอเปิดหาอย่างรวดเร็ว

หลินเหวินไม่ได้ถามจนเธอหยุดที่รายการหนึ่ง

รายงานผู้เสียชีวิตจากชายแดน

วันที่รับซ่อมอยู่หลังวันรับเข้าหอเพียงสี่วัน

ช่องจำนวนแผ่นระบุสิบ

ข้างเลขมีจุดหมึกสองจุดเหมือนกัน

แต่ตรงหมายเหตุมีข้อความสั้น ๆ

จำนวนไม่ตรงใบส่ง รอตรวจ

หลินเหวินอ่านแล้วเงยหน้า

“มีคนรู้ว่าขาดตั้งแต่ตอนนั้น”

“ใช่”

ชิงถังมองชื่อผู้รับเอกสารด้านล่าง

สวี่เจิ้ง

เธอนิ่งอยู่นานจนหลินเหวินไม่กล้าพลิกหน้าต่อ

“ผู้ใดหรือ”

“บิดาข้า”

เสียงเธอเบา แต่ชัด

หลินเหวินหันมองชื่ออีกครั้ง

ชิงถังเป็นคนตรวจเอกสารเหมือนกำลังทำงานธรรมดามาตลอด เขาไม่รู้ว่าในทะเบียนซึ่งวางบนโต๊ะ มีชื่อคนในครอบครัวของเธออยู่ด้วย

“จุดสองจุดนี้เป็นวิธีของเขา” เธอกล่าว “จุดเดียวหมายถึงรับแล้วแต่ยังตรวจไม่ครบ สองจุดหมายถึงพบเรื่องที่ต้องตรวจเพิ่ม”

“ผู้รับงานคนอื่นใช้เช่นเดียวกันหรือไม่”

“บางคนใช้ภายหลัง แต่ในเล่มนี้เป็นลายมือเขา”

เธอสูดหายใจช้า ๆ

“ข้าจำได้ เพราะเคยช่วยเขาคัดรายการเก่าที่บ้าน”

หลินเหวินคิดถึงเสิ่นอันซึ่งฝึกคัดจดหมายบิดา

ความรู้เรื่องลายมือไม่ได้อยู่ในตำราเพียงอย่างเดียว

บางครั้งอยู่ในคนที่เคยนั่งข้างเจ้าของมือวันแล้ววันเล่า

“เขาตรวจพบว่าขาดสองแผ่น?”

“พบว่าจำนวนไม่ตรง” ชิงถังแก้ “เรายังไม่รู้ว่าเขาได้เห็นสองแผ่นนั้นหรือไม่”

แม้เป็นเรื่องของบิดา เธอก็ยังไม่ยอมเติมสิ่งที่เอกสารไม่ได้บอก

หลินเหวินพยักหน้า

“แล้วผลตรวจต่ออยู่ที่ใด”

ชิงถังพลิกหน้า

ไม่มีรายการส่งกลับให้ตรวจ

ไม่มีบันทึกรับกระดาษเพิ่ม

มีเพียงข้อความในทะเบียนอีกเล่มว่าเอกสารครบและนำเข้าชั้นเก็บแล้ว

วันที่อยู่หลังหมายเหตุของสวี่เจิ้งสองวัน

หลินเหวินมองชื่อผู้รับรองรายการนั้น

เป็นเจ้าหน้าที่อีกคนหนึ่ง

“เขาบอกว่าครบ ทั้งที่จำนวนยังเท่าเดิม”

ชิงถังปิดตาเพียงครู่เดียว ก่อนเปิดขึ้น

“เราต้องคัดทั้งสองรายการ”

เธอหยิบกระดาษใหม่

“ไม่คัดเฉพาะบรรทัดที่เป็นคุณต่อสิ่งที่เราสงสัย”

หลินเหวินช่วยจดเลขทะเบียนกับตำแหน่งหน้า ขณะที่ชิงถังคัดข้อความซึ่งบิดาเขียนไว้

พอเสร็จ เธอตรวจสำเนาอีกครั้ง แล้วขอผู้ดูแลหอรับรองว่าคัดตรงกับหนังสือที่นำออกมา

ระหว่างรอ หลินเหวินถามเบา ๆ

“บิดาท่านยังอยู่หรือไม่”

ชิงถังจัดมุมกระดาษให้เสมอกัน

“เสียชีวิตแล้ว”

เขารอ

เธอไม่ได้มองเขา

“เขาถูกกล่าวหาว่าทำเอกสารสำคัญสูญหาย”

คำพูดนั้นทำให้หลินเหวินก้มมองจำนวนแผ่นในทะเบียน

คนที่เตือนว่าเอกสารไม่ครบ กลับถูกกล่าวหาว่าเป็นคนทำให้มันหาย

เขาไม่ควรสรุปว่ารายงานเล่มนี้เป็นเหตุให้สวี่เจิ้งถูกลงโทษ

แต่ความเป็นไปได้นั้นอยู่ตรงหน้าแล้ว

“ท่านจึงอยากตรวจเรื่องนี้”

ชิงถังหันมองเขา

“ข้าอยากตรวจมานาน แต่ไม่มีเหตุพอจะขอเปิดเอกสารทุกชุด”

“ตอนนี้มีคดีคำสั่ง”

“และมีคนตายที่เรารู้ชื่อแล้ว”

เธอมองสมุดของเขา

“อย่าทำให้พวกเขากลายเป็นเพียงทางช่วยข้าล้างชื่อบิดา”

หลินเหวินชะงัก ก่อนพยักหน้า

“ข้าจะไม่ทำ”

เขาไม่รู้ว่าเธอเตือนเขาหรือเตือนตัวเองด้วย

แต่ทั้งสองอย่างจำเป็นพอ ๆ กัน

หนังสืออนุญาตจากเว่ยจื้อหยวนมาถึงช่วงบ่าย

ให้ตรวจเฉพาะรายชื่อที่เกี่ยวข้องกับการเปรียบเทียบคำสั่งชายแดน และให้ผู้ดูแลหอบันทึกทุกหน้าที่เปิดอ่าน

บัญชีผู้ถูกกล่าวหาว่าสมคบกบฏถูกนำมาวางบนโต๊ะ

หลินเหวินไม่รีบเปิด

เขาวางทะเบียนครัวเรือน สำเนารายงานผู้เสียชีวิต และสมุดที่จดชื่อเฉิงกว่างกับเฉิงเสี่ยวชวนไว้ข้างกันก่อน

จากนั้นจึงไล่อ่าน

ชื่อแรกที่พบคือเฉิงกว่าง

สถานะระบุว่าเข้าร่วมชุมนุมและสนับสนุนผู้ก่อเหตุ

ไม่มีคำว่าเจ้าของร้านอาหาร

ไม่มีข้อความว่าออกไปตามหาบุตรชาย

ข้อมูลเหล่านั้นไม่ควรถูกใส่ลงในบัญชีนี้โดยไม่มีหลักฐานเช่นกัน แต่เมื่อหลินเหวินอ่านเพียงบรรทัดเดียว เขาเห็นแล้วว่าคนหนึ่งคนถูกทำให้เหลือภาพแบบใด

“วันที่จัดทำบัญชี” ชิงถังกล่าว

เขาเลื่อนสายตาขึ้นหัวเอกสาร

หลังเหตุปราบปรามสิบเก้าวัน

หลังวันส่งรายงานผู้เสียชีวิตสิบสองวัน

หลินเหวินจดวันที่ลงไป

ชื่อเฉิงกว่างปรากฏเป็นผู้เสียชีวิตก่อนปรากฏเป็นผู้สมคบกบฏ

ลำดับนั้นไม่ได้พิสูจน์ว่าเขาบริสุทธิ์

แต่ทำให้ต้องถามว่าใครเป็นผู้กล่าวหา และอาศัยสิ่งใด

“มีบัญชีสอบสวนแนบหรือไม่”

ชิงถังตรวจรายการท้ายเล่ม

“อ้างรายงานจากผู้ควบคุมกำลังในพื้นที่ แต่เอกสารแนบไม่ได้อยู่กับเล่มนี้”

หลินเหวินเขียนเลขอ้างอิงเพิ่ม

เขาเริ่มเข้าใจว่าทำไมการตรวจชื่อคนหนึ่งจึงไม่จบด้วยการเปิดหนังสือเพียงเล่มเดียว

เอกสารทุกฉบับสามารถกล่าวว่าได้ข้อมูลมาจากอีกฉบับหนึ่ง

หากไม่มีใครตามต่อ คำกล่าวหาก็ยืนอยู่ได้ด้วยชื่อของกระดาษที่คนอ่านไม่เคยเห็น

เฉิงเสี่ยวชวนอยู่ในหน้าถัดมา

หลินเหวินอ่านชื่อแล้วหยุด

ช่องความเกี่ยวข้องระบุว่าเป็นผู้ส่งข่าวระหว่างกลุ่มผู้ก่อเหตุ

อายุว่าง

ชื่อผู้สอบถามว่าง

ท้ายบรรทัดมีข้อความว่าเสียชีวิตก่อนดำเนินการสอบสวน

เขาอ่านซ้ำช้า ๆ

เด็กอายุสิบสามปีถูกลงชื่อว่าเป็นผู้ส่งข่าว แต่ไม่มีคำให้การ ไม่มีผู้สอบถาม และเสียชีวิตก่อนจะมีโอกาสตอบข้อกล่าวหา

หลินเหวินวางพู่กันลง

ไม่ใช่เพราะไม่รู้จะจดอะไร

แต่เพราะกลัวว่าหากรีบเขียน มือจะเติมความโกรธลงไปแทนข้อมูล

ชิงถังเลื่อนทะเบียนครัวเรือนเข้ามาใกล้

อายุสิบสามปีอยู่ในบรรทัดเดิม

พวกเขาวางสามเล่มเปิดค้างไว้

เล่มแรกเป็นเด็กในครัวเรือนของเจ้าของร้านอาหาร

เล่มที่สองเป็นผู้เสียชีวิตระหว่างเหตุไม่สงบ

เล่มที่สามเป็นผู้สมคบกบฏซึ่งตายก่อนสอบสวน

ชื่อเดียวกัน

คนละภาพ

“ข้าจะบอกเหยาเหลียนอย่างไร” หลินเหวินถาม

ชิงถังมองบรรทัดนั้น

“บอกสิ่งที่พบ”

“นางถามว่าชื่อลูกอยู่ที่ใด”

“ตอนนี้ท่านรู้แล้วว่าอยู่ในเล่มใด”

หลินเหวินก้มหน้า

“แต่มันไม่ใช่คำตอบที่นางอยากได้”

ชิงถังเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว

“นางไม่ได้ขอให้ท่านทำคำตอบให้อ่อนโยนขึ้น”

หลินเหวินนึกถึงเสียงของเหยาเหลียน

อย่ารับปากแทนสิ่งที่ท่านยังไม่เห็น

เขาหยิบพู่กันขึ้นอีกครั้ง

คัดชื่อ เลขหน้า วันที่ และข้อความตามเดิมทุกคำ

จากนั้นเพิ่มข้อมูลอายุจากทะเบียนครัวเรือน โดยระบุที่มาแยกอย่างชัดเจน

เขาไม่ได้เขียนว่าเด็กคนนี้ไม่มีทางส่งข่าว

เด็กสามารถถูกใช้ทำเรื่องที่ไม่เข้าใจได้ และเขายังไม่รู้ว่าเฉิงเสี่ยวชวนทำอะไรในวันนั้น

แต่เขาจะไม่ปล่อยให้ช่องอายุว่างทำให้ผู้ตรวจคดีคิดว่ากำลังอ่านชื่อชายโตเต็มวัย

ก่อนคืนเอกสาร ทั้งสองเริ่มทำบัญชีเทียบขึ้นใหม่

ชิงถังแบ่งกระดาษเป็นช่อง

ชื่อ

ข้อมูลจากทะเบียนครัวเรือน

วันปรากฏในรายงานผู้เสียชีวิต

วันปรากฏในบัญชีผู้ถูกกล่าวหา

หลักฐานที่อ้างถึง

สิ่งที่ยังต้องตรวจ

หลินเหวินคัดสองชื่อแรกลงไป

เฉิงกว่าง

เฉิงเสี่ยวชวน

ถัดมาพวกเขาพบชื่อคนอีกสามคนซึ่งอยู่ในรายงานผู้เสียชีวิตและบัญชีกบฏเช่นเดียวกัน แต่รายละเอียดไม่ครบพอจะสรุป

ทุกช่องที่ไม่รู้ถูกเว้นไว้ พร้อมคำถามกำกับ

บัญชีใหม่ไม่ได้ล้างความผิดให้ใครทันที

มันเพียงนำสิ่งที่กระจัดกระจายอยู่หลายเล่มกลับมาวางข้างชื่อคนเดียวกัน

สำหรับหลินเหวิน นั่นเป็นงานที่ช้ากว่าการแต่งนิยายมาก

และสำคัญกว่าการเขียนให้เรื่องดำเนินเร็ว

เมื่อผู้ดูแลหอรับเอกสารคืน ชิงถังยืนตรวจจำนวนแผ่นต่อหน้าเขา

รายงานผู้เสียชีวิตมีสิบแผ่น

ทะเบียนรับระบุสิบสอง

เธอขอให้ลงความต่างนั้นในรายการตรวจวันนี้

ผู้ดูแลลังเล

ชิงถังยื่นหนังสืออนุญาตจากเว่ยจื้อหยวนให้ดูอีกครั้ง

ท้ายที่สุดเขาจึงลงข้อความไว้ แล้วเรียกผู้ช่วยมาร่วมรับรอง

ครั้งนี้ร่องรอยไม่ได้อยู่เพียงสองจุดเล็ก ๆ ใต้ตัวเลข

มีข้อความเต็มบรรทัดให้คนอื่นอ่านได้

ยามเย็น หลินเหวินฝากข้อความถึงฉินโม่ที่ร้านเครื่องเขียน

ขอให้นัดเหยาเหลียนในวันถัดไป โดยแจ้งว่าพบชื่อครอบครัวแล้ว และมีเอกสารที่ต้องอธิบายให้ฟังด้วยตัวเอง

เขาไม่เขียนข้อกล่าวหาของลูกชายลงบนกระดาษฝาก

เรื่องเช่นนี้ไม่ควรถูกคนส่งข่าวอ่านให้เธอฟังกลางเรือน โดยไม่มีใครอยู่ตอบคำถาม

จากนั้นเขากลับไปหามารดากับเสิ่นอัน

ทั้งสองกำลังเตรียมห่อของสำหรับกลับบ้านในอีกสองวัน หมอบอกว่าอาการเขาดีขึ้น แต่ต้องพักและกินยาต่อ

เสิ่นซูเหนียงถามว่าเหนื่อยหรือไม่

หลินเหวินตอบว่าเหนื่อย

เธอจึงให้เขานั่ง แล้วเลื่อนอาหารมาโดยไม่ซักต่อ

เสิ่นอันกำลังนับด้ายในห่อ เงยหน้าถามว่าที่สำนักยังให้เขาคัดงานมากเหมือนเดิมหรือไม่

หลินเหวินมองน้องสาวของเจ้าของร่าง

“วันนี้ข้าตรวจชื่อคน”

“ชื่อผิดหรือ”

“มีชื่อถูกต้อง แต่เรื่องที่เขียนข้างชื่อยังต้องตรวจ”

เสิ่นอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“พ่อเคยบอกว่าชื่อถูกอย่างเดียวไม่พอ ถ้าลงบ้านผิด คนก็ไปทวงเงินผิดบ้านได้”

หลินเหวินพยักหน้า

เขาอยากถามเรื่องบิดาเพิ่ม แต่เห็นว่ามารดาหยุดตักอาหาร จึงเก็บคำถามไว้ก่อน

คืนนี้ในห้องมีครอบครัวที่ยังเรียกเขาว่าลูกและพี่

อีกเรือนหนึ่ง เหยาเหลียนกำลังอยู่กับเด็กหญิงซึ่งวาดบ้านที่กลับไปไม่ได้

หลินเหวินเคยใช้คำว่า ครอบครัวผู้เสียชีวิต ในต้นฉบับโดยไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นทำอะไรหลังฉากจบ

ตอนนี้เขารู้แล้วว่ามีการเตรียมอาหาร เย็บเสื้อ รอข่าว และถามหาชื่อที่หายไป

ก่อนนอน เขาเปิดสำเนาบัญชีเทียบอีกครั้ง

ชื่อเฉิงเสี่ยวชวนอยู่ใต้ชื่อบิดา

ข้างกันคืออายุสิบสามปีและข้อกล่าวหาว่าส่งข่าวให้กบฏ

หลินเหวินมองคำว่า เสียชีวิตก่อนสอบสวน

คนที่ตายไปแล้วไม่อาจบอกว่าตนไปที่ไหน พบใคร หรือถือสิ่งใดอยู่ในมือ

หากมีคนใส่คำกล่าวหาลงข้างชื่อ พวกเขาก็ไม่อาจขอให้ลบด้วยตัวเอง

เขาพลิกไปหน้าที่จดเรื่องของโจวอิ่น

ชายผู้นั้นยังได้พูดก่อนตาย

เฉิงเสี่ยวชวนไม่มีแม้แต่คำให้การของตนเอง

หลินเหวินหยิบกระดาษใหม่มาเขียนคำถามสำหรับการตรวจครั้งต่อไป

ผู้ใดส่งรายชื่อเข้าบัญชีกบฏ

ใช้อะไรยืนยันข้อกล่าวหาของผู้เสียชีวิต

เอกสารสองแผ่นที่ขาดมีรายชื่อของใครบ้าง

เขาวางพู่กันลง แล้วมองชื่อเด็กชายอีกครั้ง

ในนิยายของเขา เหตุการณ์ชายแดนจบลงด้วยประโยคว่า ราชสำนักปราบกบฏได้สำเร็จ

แต่ในทะเบียนที่เขาอ่านวันนี้ ความสำเร็จนั้นมีชื่อเด็กอายุสิบสามปีอยู่ด้วย

และไม่มีใครเคยถามเด็กคนนั้นแม้แต่คำเดียว