กษัตริย์ซึ่งไม่มีอดีต

เสียงประกาศพระนามใหม่สิ้นสุดลงแล้ว

ทว่าภายในท้องพระโรงอิฐดิน ไม่มีผู้ใดกล้าขยับตัว

แสงเช้าส่องผ่านช่องแคบบนผนัง ตกกระทบละอองฝุ่นซึ่งลอยอยู่เหนือศีรษะของเหล่าขุนนาง เสมียน และผู้บัญชาการ ราวกับแม้แต่ฝุ่นยังไม่แน่ใจว่าควรตกลงบนพื้นหรือหยุดค้างเพื่อรอดูสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

บนแท่นยกสูงซึ่งสร้างจากไม้และอิฐฉาบขาว บุคคลผู้หนึ่งประทับอยู่ใต้เครื่องหมายเหยี่ยว

ฉลองพระองค์ทำจากผ้าลินินทบหลายชั้น ปิดบังรูปร่างตั้งแต่พระศอถึงข้อพระหัตถ์ ผ้าคลุมสีเข้มทอดลงมาถึงพื้น ส่วนพระพักตร์ถูกบดบังด้วยเงาของเครื่องประดับหน้าผาก เหลือเพียงพระเนตรคู่หนึ่งซึ่งมองผ่านท้องพระโรงอย่างสงบนิ่ง

บนพระหัตถ์ที่สวมถุงผ้าสีดำมีตราทรงกระบอกของกษัตริย์เจ็ต

ตราของผู้ตาย

ตราซึ่งไม่ควรอยู่ในมือของผู้ไม่มีบรรพชน ไม่มีเมืองเกิด และไม่มีอดีตให้เสมียนคนใดตรวจสอบ

แต่ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวว่าตรานั้นเป็นของปลอม

พวกเขาตรวจดินปิดผนึกแล้ว ตรวจตำหนิบนผิวหินแล้ว แม้แต่เส้นเล็กซึ่งบิ่นอยู่ตรงปลายตราก็ตรงกับรอยประทับเก่าทุกประการ

หลักฐานการทรยศของคาเซคกับซาเบคก็วางอยู่บนเสื่อเบื้องล่าง ทั้งป้ายงาช้าง รอยนับบนภาชนะ ปมเชือก และดินปิดผนึกจากคลังลับ ทุกชิ้นชี้ไปยังเครือข่ายเดียวกัน

บุคคลบนบัลลังก์ไม่เพียงนำตราของกษัตริย์เจ็ตกลับมา

แต่ยังนำความพ่ายแพ้มามอบแก่ศัตรูด้วย

เพราะเหตุนั้น ทุกคนจึงต้องค้อมศีรษะ

แม้ไม่มีใครเต็มใจค้อมให้โดยแท้จริง

“เมอร์นีธ—ผู้พิทักษ์ตราแห่งเจ็ต และผู้รักษาบัลลังก์ของรัชทายาท”

ผู้ประกาศย้ำพระนามอีกครั้ง

เสียงนั้นก้องสะท้อนตามผนัง ก่อนจางหายไปในความเงียบ

เมมซาฟยืนอยู่ข้างแท่นบัลลังก์ มือขวาวางอยู่บนด้ามหอกทองแดง เขาไม่ได้มองเหล่าขุนนางซึ่งหมอบอยู่เบื้องล่าง แต่จับจ้องทุกเงาซึ่งทอดผ่านประตู ทุกมือซึ่งซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุม และทุกแววตาซึ่งเงยขึ้นเร็วกว่าที่ควร

การหมอบกราบไม่เคยหมายถึงความภักดี

บางครั้งมันเพียงช่วยให้คนซ่อนมีดได้ง่ายขึ้น

ข้างบัลลังก์อีกด้าน เดนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก พระบาทยังไม่แตะพื้น เด็กน้อยสวมผ้าลินินสีขาวและห้อยตราพระนามไว้เหนืออก แม้จะพยายามทำสีหน้าเคร่งขรึมตามที่ได้รับการสอน แต่นิ้วเล็กยังคงกำขอบเก้าอี้แน่น

เมมซาฟเห็นความกลัวนั้น

คนอื่นก็ย่อมเห็นเช่นกัน

เขาจึงขยับตัวเพียงเล็กน้อย ให้เงาของตนบดบังเดนจากสายตาของคนครึ่งท้องพระโรง

เด็กน้อยเงยหน้ามองเขา

เมมซาฟไม่ยิ้ม ไม่พยักหน้า และไม่ทำสิ่งใดซึ่งอาจทำให้พิธีเสียรูป เขาเพียงเคาะนิ้วกับด้ามหอกสองครั้งช้า ๆ

สัญญาณเก่าที่เคยใช้ในขบวนเดินทาง

ปลอดภัย

ข้ายังอยู่ตรงนี้

นิ้วของเดนจึงคลายออกเล็กน้อย

“เงยหน้าขึ้น”

พระสุรเสียงจากบัลลังก์ดังขึ้น

ต่ำ กระชับ และไม่ได้กังวานอย่างผู้ประกาศ แต่กลับทำให้ทุกคนในห้องขยับพร้อมกันราวถูกเชือกเส้นเดียวกันดึงไว้

เหล่าขุนนางค่อย ๆ เงยหน้า

ผู้ที่อยู่แถวหน้าเป็นชายร่างผอมในผ้าลินินเนื้อละเอียด เขามีนามว่าเนเฟอร์กา ผู้ควบคุมคลังสินค้าทางเหนือและเป็นตัวแทนของตระกูลซึ่งดูแลเส้นทางธัญพืชมาตั้งแต่ก่อนเมนเธบส์จะได้รับพระนามเจ็ต

เขาเป็นคนแรกที่กล้าสบพระเนตรของกษัตริย์พระองค์ใหม่

“ขอองค์เหนือหัวทรงอนุญาตให้กระหม่อมทูลถาม”

เมมซาฟขยับนิ้วบนด้ามหอก

เมอร์นีธทอดพระเนตรอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง

“กล่าวมา”

“ตราของกษัตริย์เจ็ตเป็นของจริง หลักฐานซึ่งพระองค์ทรงนำมาก็ทำให้ผู้ทรยศถูกจับกุมได้จริง ไม่มีผู้ใดในที่นี้ปฏิเสธเรื่องนั้น”

เนเฟอร์กาหยุด เหลือบมองคนรอบตัวราวต้องการให้ทุกคนเป็นพยานว่าคำถามต่อไปมิได้เป็นของเขาเพียงคนเดียว

“แต่ตราประทับพิสูจน์ได้เพียงว่าผู้ถือได้รับมันมาอย่างไร มิได้พิสูจน์ว่าผู้ถือเป็นใคร”

ความเงียบกลับมาปกคลุมท้องพระโรง

เมมซาฟได้ยินเสียงเสื่อกกเสียดสีกับเข่าของใครบางคน เสียงลมหายใจสะดุด และเสียงโลหะเบา ๆ จากทหารตรงประตูซึ่งกระชับมือรอบหอก

เนเฟอร์กายังคงกล่าวต่อ

“แผ่นดินเพิ่งสูญเสียกษัตริย์ พระมเหสีก็หายสาบสูญ รัชทายาทยังทรงพระเยาว์ ในเวลาเช่นนี้ พระนามของผู้ปกครองต้องตั้งอยู่บนรากซึ่งมั่นคง”

เขาเงยหน้าสูงขึ้น

“แต่พวกเราไม่รู้ว่าพระองค์มาจากบ้านใด เกิดใต้ตราของผู้ใด หรือมีบรรพชนฝังอยู่ ณ ที่ใด”

คำถามนั้นมิใช่การดูหมิ่น

มันอันตรายยิ่งกว่านั้น เพราะเป็นคำถามที่ฟังดูสมเหตุสมผล

หากเมอร์นีธสั่งจับเนเฟอร์กา พระองค์จะกลายเป็นผู้ปกครองที่กลัวความจริง

หากหลีกเลี่ยงคำตอบ ความสงสัยจะงอกงาม

หากแต่งอดีตขึ้นมา เสมียนและตระกูลเก่าย่อมตามหารอยแตกพบในไม่ช้า

เมมซาฟมองไปยังบัลลังก์

พระหัตถ์ในถุงผ้าสีดำยังถือตราของเจ็ตอยู่ นิ้วหัวแม่มือวางทับรอยบิ่นเล็ก ๆ ตรงปลายหินอย่างพอดี

ท่าจับนั้นทำให้เขานึกถึงคืนหนึ่งในคลังเมืองเคเมต

หญิงต่างถิ่นผู้หนึ่งเคยถือดินปิดผนึกขึ้นส่องกับตะเกียง ก่อนใช้นิ้วหัวแม่มือแตะรอยแตกและบอกว่า รอยซึ่งคนอื่นเห็นว่าไร้ค่าอาจเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เรารู้ว่าของสองชิ้นเคยเป็นชิ้นเดียวกัน

เมมซาฟบังคับให้สายตาของตนเลื่อนไปทางอื่น

เขาเคยเตือนทหารเสมอว่า ในยามยืนยาม อย่ามองสิ่งเดียวจนลืมอันตรายรอบด้าน

แต่ระยะหลัง เขากลับต้องเตือนตนเองบ่อยกว่าผู้ใด

“เจ้าต้องการทราบว่าข้ามาจากไหน” เมอร์นีธรับสั่ง

“กระหม่อมต้องการให้แผ่นดินทราบว่ากำลังค้อมศีรษะแก่ผู้ใด”

“เมื่อคืน เจ้าส่งคนสิบสองคนไปยังคลังฝั่งตะวันตก”

เนเฟอร์กานิ่งงัน

เสียงพึมพำดังขึ้นจากแถวหลัง ก่อนเงียบลงเมื่อเมมซาฟปรายตามอง

เมอร์นีธวางตราของเจ็ตลงบนแท่นไม้

“คนของเจ้าขนข้าวบาร์เลย์ออกมาเจ็ดไห น้ำมันอีกสามไห และเปลี่ยนดินปิดผนึกใหม่ตรงท่าน้ำ เจ้าคงตั้งใจเก็บเสบียงไว้เผื่อความวุ่นวาย มิได้ตั้งใจขโมย”

พระสุรเสียงไม่มีความโกรธ

นั่นทำให้สีหน้าของเนเฟอร์กายิ่งตึงขึ้น

“กระหม่อมเพียงป้องกันมิให้เสบียงตกอยู่ในมือของผู้ที่ยังไม่มีสิทธิ์—”

“ถูกต้อง”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้เนเฟอร์กาชะงัก

“เจ้ายังไม่รู้ว่าข้ามีสิทธิ์หรือไม่ ข้าก็ยังไม่รู้ว่าเจ้าภักดีต่อเดน หรือเพียงภักดีต่ออำนาจของตระกูลตน”

พระเนตรของเมอร์นีธเลื่อนไปยังขุนนางคนอื่น

“วันนี้ไม่มีผู้ใดในห้องนี้ไว้ใจผู้ใด นั่นคือความจริงซึ่งไม่จำเป็นต้องซ่อน”

ไม่มีใครโต้แย้ง

“แต่เด็กที่นั่งอยู่ข้างข้าไม่มีเวลารอให้ผู้ใหญ่ทุกคนไว้วางใจกัน ศัตรูยังไม่ถูกกำจัดทั้งหมด คลังบางแห่งปิดประตู เส้นทางน้ำบางสายไม่มีผู้ดูแล และผู้คนซึ่งเพิ่งหนีไฟกลับไปพบว่าในไหของตนไม่มีเมล็ดข้าว”

เมอร์นีธทอดพระเนตรกลับมาที่เนเฟอร์กา

“เจ้าถามว่าข้ามาจากบ้านใด”

พระองค์หยุดครู่หนึ่ง

“คำตอบนั้นจะทำให้ข้าวเต็มไหขึ้นหรือไม่”

เนเฟอร์กาเม้มริมฝีปาก

“จะทำให้น้ำไหลเข้าสู่ร่องนาหรือไม่”

ไม่มีคำตอบ

“จะทำให้เด็กคนนี้ปลอดภัยจากมีดของผู้ที่ต้องการบัลลังก์หรือไม่”

พระหัตถ์หนึ่งวางลงบนพนักเก้าอี้ของเดนอย่างแผ่วเบา ไม่ได้สัมผัสร่างเด็ก แต่ใกล้พอให้ทุกคนมองเห็นว่าพระองค์กำลังกล่าวถึงผู้ใด

“หากทำได้ ข้าจะบอกชื่อบรรพชนให้เจ้าฟังตั้งแต่คนแรกจนถึงคนสุดท้าย”

เมอร์นีธเอนพระวรกายกลับเล็กน้อย

“แต่หากทำไม่ได้ จงถามสิ่งที่ช่วยให้คนเป็นมีชีวิตถึงวันพรุ่งนี้”

ท้องพระโรงเงียบสนิท

เมมซาฟเห็นเนเฟอร์กาก้มหน้าลงอีกครั้ง แต่ไม่ลึกเท่าครั้งแรก

นั่นไม่ใช่การยอมแพ้ เป็นเพียงการถอยเพื่อรอจังหวะใหม่

เมมซาฟรู้จักคนประเภทนี้ดี พวกเขาไม่ชักดาบต่อหน้าผู้คน พวกเขาเพียงรอให้ข้าวในคลังลดลง เรือมาช้า หรือพระบัญชาถูกส่งผิดเมือง จากนั้นจึงชี้ว่าผู้ปกครองไร้ความสามารถ

บางครั้งดินปิดผนึกก้อนเดียวก็ทำลายราชบัลลังก์ได้มากกว่าหอกทั้งกอง

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากด้านนอก

ทหารตรงประตูยกหอกขวาง ก่อนปล่อยให้ชายหนุ่มเปื้อนโคลนคนหนึ่งคลานเข้ามา เขาสวมผ้าหยาบของคนดูแลคลัง ตรงข้อมือมีเชือกผูกป้ายดินแตกครึ่ง

ชายคนนั้นหมอบลงจนหน้าผากแตะเสื่อ

“องค์เหนือหัว! มีข่าวจากคลังริมร่องน้ำตอนใต้”

เมมซาฟหันไปมองผู้ส่งสารทันที

โคลนบนขาของชายหนุ่มยังชื้น แสดงว่าเขาเพิ่งขึ้นจากเรือ ไม่ได้เดินมาจากเส้นทางทะเลทราย ผิวตรงฝ่ามือถลอกจากการพายอย่างหนัก และเชือกที่ข้อมือถูกตัด มิได้คลายปม

มีคนเปิดสารระหว่างทาง

“กล่าวมา” เมอร์นีธรับสั่ง

“ผู้ดูแลคลังปฏิเสธเปิดประตูขอรับ เขากล่าวว่าตราของเจ็ตสิ้นอำนาจไปพร้อมพระชนม์ชีพ และจะไม่ยอมรับตราของกษัตริย์ผู้ไม่มีบ้านเกิด”

สายตาหลายคู่เลื่อนไปหาเนเฟอร์กา

ผู้ควบคุมคลังทางเหนือยังคงหมอบอยู่ แต่ไหล่แข็งขึ้นเล็กน้อย

“ในคลังมีสิ่งใด” เมอร์นีธถาม

“ข้าวเอมเมอร์สำหรับสามชุมชน เมล็ดพันธุ์สำหรับฤดูหว่าน และน้ำมันซึ่งต้องส่งไปยังค่ายเฝ้าร่องน้ำขอรับ”

“เหลือเวลาเท่าใดก่อนชุมชนจะขาดอาหาร”

“อาจห้าวัน หากแบ่งอย่างประหยัด”

“ผู้ดูแลคลังมีทหารกี่คน”

“สิบแปดคน และมีคนงานอยู่ข้างในอีกเกือบสามสิบ”

เมมซาฟก้าวออกมาหนึ่งก้าว

“ข้าจะนำคนไปเปิดประตู”

ผู้ส่งสารหน้าซีดกว่าเดิม เขารู้ว่าคำว่าเปิดประตูจากปากหัวหน้าองครักษ์อาจหมายถึงการพังมันลงพร้อมคนที่ยืนขวาง

แต่เมอร์นีธยกพระหัตถ์ห้าม

“หากเราใช้กำลังกับคลังแรกซึ่งปฏิเสธตรา คลังที่เหลือจะเข้าใจว่าทุกคำถามได้รับคำตอบด้วยหอก”

“ถ้าเราไม่ใช้” เมมซาฟกล่าว “พรุ่งนี้จะมีอีกสิบคลังปิดตาม”

เขารู้ดีว่าตนกำลังโต้แย้งต่อหน้าสภา

ทหารทุกคนก็รู้

เนเฟอร์กาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ราวเฝ้าดูว่ากษัตริย์ผู้ไร้รากจะยอมให้ชายคนนี้ล้ำเส้นเพียงใด

เมอร์นีธทอดพระเนตรเมมซาฟ

ช่วงเวลานั้นยาวนานเพียงสองลมหายใจ แต่สำหรับคนทั้งห้องกลับดูยาวนานกว่านั้น

“เจ้าพูดถูก” พระองค์รับสั่ง

เมมซาฟขมวดคิ้ว เขาไม่คาดว่าจะได้รับการยอมรับง่ายเช่นนี้

“แต่การพังประตูมิใช่วิธีเดียวที่ทำให้มันเปิด”

เมอร์นีธหันไปหาเซชัตกา ผู้ดูแลตราอาวุโสซึ่งคุกเข่าอยู่ข้างถาดดินเหนียว

“นำดินก้อนใหม่มา”

เซชัตการีบเปิดห่อผ้าชื้น หยิบดินเหนียวขนาดพอเหมาะวางบนแผ่นไม้ เขารอให้เมอร์นีธหยิบตราของเจ็ต แต่พระองค์กลับไม่แตะต้องมัน

“ใช้ตราของเดน”

ความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ เกิดขึ้นทั่วห้อง

เดนเองก็เงยหน้าขึ้น

เซชัตกาลังเล “ตราของรัชทายาทยังไม่เคยใช้กับคำสั่งเปิดคลังขอรับ”

“เช่นนั้นวันนี้จะเป็นครั้งแรก”

“แต่พระองค์—”

“คลังนั้นมิใช่ของเจ็ต มิใช่ของข้า และมิใช่ของผู้ดูแลคลัง”

เมอร์นีธทอดพระเนตรเด็กข้างกาย

“มันอยู่ภายใต้สิทธิ์ของผู้ซึ่งจะต้องรับผิดชอบแผ่นดินนี้ต่อจากเรา”

เดนมองดินเหนียวตรงหน้า สีพระพักตร์ยังมีความหวาดหวั่น แต่พระหัตถ์เล็กค่อย ๆ ยื่นออกไป

เซชัตกาวางตราทรงกระบอกขนาดเล็กลงบนฝ่าพระหัตถ์ของเด็ก

“ต้องกดให้เท่ากันตลอดแนวพ่ะย่ะค่ะ” เสมียนอาวุโสบอก “หากแรงเบาเกินไป พระนามจะขาด หากแรงมากเกินไป ดินจะบิด”

เดนพยักหน้า

พระองค์วางตราลงแล้วกลิ้งผ่านดินอย่างช้า ๆ รอยสัญลักษณ์ปรากฏขึ้นทีละส่วน แม้เส้นท้ายจะเอียงเล็กน้อย แต่พระนามยังอ่านได้

เดนมองผลงานของตนก่อนหันไปหาเมอร์นีธ

“มันไม่ตรง”

“ครั้งแรกย่อมไม่ตรง” พระองค์ตอบ “แต่เป็นรอยของเจ้า”

พระสุรเสียงอ่อนลงเพียงน้อยนิด

หากท้องพระโรงไม่ได้เงียบถึงเพียงนี้ คงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

เมอร์นีธสั่งให้ผูกดินประทับเข้ากับป้ายไม้สั้น บนป้ายนั้นมีเพียงจำนวนภาชนะ เครื่องหมายของสามชุมชน และคำสั่งให้เปิดคลังต่อหน้าผู้แทนชาวบ้าน

“ส่งทหารไปหกคน” พระองค์รับสั่ง “ไม่ชักอาวุธ เว้นแต่มีผู้ลงมือก่อน ให้ผู้ส่งสารคนเดิมนำตรานี้ไป”

เมมซาฟมองป้ายในมือชายหนุ่ม

“หากผู้ดูแลยังปฏิเสธ?”

“ให้นำตัวมาสอบสวนโดยไม่ทำร้ายคนงาน และตั้งผู้เฝ้าคลังจากทั้งสามชุมชนร่วมกัน”

“หากเขาทำลายเสบียงก่อนเราไปถึง?”

“เขาจะไม่ทำ”

“พระองค์แน่พระทัยได้อย่างไร”

พระเนตรคู่นั้นเลื่อนไปยังเนเฟอร์กา

“เพราะผู้ที่ใช้คลังเป็นอำนาจย่อมไม่เผาสิ่งซึ่งทำให้ตนมีอำนาจ”

เนเฟอร์กาก้มหน้าต่ำกว่าเดิมเป็นครั้งแรก

เมมซาฟไม่ได้ถามต่อ

เขาเพียงยกมือเรียกทหารหกนาย แล้วสั่งให้คุ้มกันผู้ส่งสารกลับไปยังท่าน้ำ

เมื่อประตูท้องพระโรงเปิดออก แสงเช้าสาดเข้ามาเต็มพื้น เสียงผู้คนซึ่งรออยู่ภายนอกดังลอดเข้ามา ทั้งเสียงเด็ก เสียงภาชนะกระทบกัน และเสียงลาร้องจากลานขนส่ง

โลกภายนอกไม่ได้หยุดรอว่ากษัตริย์องค์ใหม่มีบรรพชนเป็นใคร

ผู้คนยังต้องกิน

เรือยังต้องออก

ร่องน้ำยังต้องเปิด

และเด็กยังต้องมีชีวิตถึงฤดูถัดไป

พิธีดำเนินต่อจนดวงอาทิตย์สูงขึ้น

ขุนนางแต่ละคนเข้ามามอบป้ายแสดงจำนวนคน เรือ และเสบียงซึ่งตนควบคุม ไม่มีผู้ใดมอบทั้งหมดตามตัวเลขจริง เมอร์นีธไม่ทรงทักท้วงทันที เพียงให้เซชัตกาวางป้ายแยกเป็นกอง

เมมซาฟมองวิธีที่พระองค์จัดป้าย

เรือไว้ทางขวา

ธัญพืชไว้ตรงกลาง

น้ำมันกับผ้าลินินไว้ทางซ้าย

เหมือนวิธีที่ใครบางคนเคยจัดเศษภาชนะบนพื้นกระท่อมในเคเมต แล้วบ่นว่า หากทุกคนวางของเป็นที่เสียบ้าง โลกคงมีปัญหาน้อยลงครึ่งหนึ่ง

เขากำด้ามหอกแน่นขึ้น

ความเหมือนอาจเกิดจากการสอน

อาจเกิดจากแผนซึ่งเตรียมไว้

หรืออาจเป็นเพียงเพราะคนสองคนพบว่าวิธีเดียวกันใช้งานได้ดี

ดวงตาของมนุษย์มักเห็นสิ่งที่หัวใจต้องการเห็น

เขาเคยเชื่อเช่นนั้น

แต่เมื่อแมวสามสีเดินออกมาจากเงาหลังบัลลังก์ ความเชื่อนั้นก็สั่นคลอนอีกครั้ง

คาลิโก้เดินผ่านเสื่อและขาของเหล่าขุนนางโดยไม่สนใจพิธี มันหยุดตรงขั้นบัลลังก์ เงยหน้ามองเมอร์นีธ ก่อนกระโดดขึ้นไปนั่งข้างพระบาท

เสียงสูดหายใจดังขึ้นจากคนแถวหน้า

แมวตัวนี้เคยหายไปพร้อมกีรติ

บัดนี้มันกลับมาอยู่ใต้บัลลังก์ของกษัตริย์ไร้อดีต

เมอร์นีธก้มพระพักตร์ลงเล็กน้อย

พระหัตถ์ในถุงผ้าสีดำยื่นออกไป คาลิโก้ดมปลายนิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนใช้ศีรษะถูเพียงครั้งเดียวแล้วนั่งหันหลังให้ทุกคนอย่างไม่ใส่ใจ

เนเฟอร์กามองภาพนั้น

เซชัตกาก็มอง

คนทั้งท้องพระโรงล้วนมอง

เมมซาฟจึงก้าวขึ้นไปยืนบังสายตาของพวกเขา

“พิธียังไม่จบ” เขาประกาศ “ผู้ใดยังมิได้ส่งป้าย จงเตรียมตัว”

เสียงเคลื่อนไหวกลับมาอีกครั้ง แม้เสียงกระซิบจะยังไหลอยู่ตามแถวผู้คนเหมือนน้ำซึมใต้ประตู

เมมซาฟไม่หันกลับไปมองบัลลังก์อีก

จนกระทั่งทุกคนออกจากท้องพระโรงและประตูไม้ถูกปิดลง

ภายในเหลือเพียงเมอร์นีธ เดน คาลิโก้ และหัวหน้าองครักษ์

เด็กน้อยหมดแรงจะรักษาท่าทาง จึงไถลลงจากเก้าอี้แล้วนั่งบนขั้นไม้ คาลิโก้เดินมาหา ก่อนขดตัวลงข้างขาของเขา

เดนลูบหลังมันช้า ๆ

“พวกเขาไม่ชอบพระองค์” เด็กน้อยกล่าว

เมอร์นีธทอดพระเนตรประตูที่ปิดอยู่

“พวกเขายังไม่มีเหตุให้ชอบ”

“แล้วเหตุใดจึงค้อมศีรษะ”

“เพราะวันนี้พวกเขายังต้องค้อม”

“วันหน้าพวกเขาจะไม่ทำหรือ”

“วันหน้า เจ้าต้องทำให้พวกเขาเลือกค้อมด้วยตนเอง”

เดนเงียบไป ก่อนถามคำถามซึ่งทำให้เมมซาฟชะงัก

“พระองค์จะอยู่ถึงวันนั้นไหม”

เมอร์นีธไม่ได้ตอบทันที

แสงจากช่องผนังเคลื่อนผ่านพระพักตร์ เผยแนวแก้มเพียงชั่วขณะก่อนเงาของเครื่องหมายเหยี่ยวจะบดบังไว้อีกครั้ง

“ข้าจะอยู่จนกว่าเจ้าจะไม่ต้องถามคำถามนั้น”

เด็กน้อยดูเหมือนยังไม่เข้าใจ แต่พยักหน้ารับ

เมมซาฟมองบุคคลบนบัลลังก์

คำตอบนั้นฟังคล้ายคำสัญญา

และคล้ายคำลาในเวลาเดียวกัน

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทหารคนหนึ่งเข้ามารายงานว่าคณะนำป้ายตราของเดนออกเดินทางแล้ว เมมซาฟสั่งเพิ่มคนเฝ้าท่าน้ำ ก่อนหันกลับมา

เมอร์นีธกำลังหยิบตราของเจ็ตขึ้นจากแท่น

พระองค์ใช้นิ้วหัวแม่มือแตะรอยบิ่นตรงปลายตราอีกครั้ง

“ตราหนึ่งชิ้นทำให้คนเชื่อฟังได้จริงหรือ” เมมซาฟถาม

เขาไม่แน่ใจว่าตนถามในฐานะองครักษ์ หรือในฐานะชายคนหนึ่งซึ่งเคยเห็นตราชิ้นนี้อยู่ในมือของคนอีกคน

เมอร์นีธทอดพระเนตรรอยสลักบนหิน

“ตราทำให้ผู้คนรู้ว่าคำสั่งมาจากผู้ใด”

“นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวกันหรือ”

“ไม่เหมือนกัน”

พระองค์วางตราลงข้างรอยประทับของเดน

“ตราประทับอาจทำให้คำโกหกดูเหมือนคำสั่ง”

พระเนตรคู่นั้นยกขึ้นสบตาเขา

“แต่มันทำให้คำโกหกกลายเป็นความจริงไม่ได้”

ลมหายใจของเมมซาฟหยุดไปชั่วขณะ

เขาเคยได้ยินถ้อยคำคล้ายกันมาก่อน

ในคลังมืดแห่งหนึ่ง

จากหญิงต่างถิ่นซึ่งบัดนี้ทุกคนเชื่อว่าหายไปแล้ว

คาลิโก้ลืมตาขึ้นมองทั้งสอง ก่อนกะพริบตาช้า ๆ

เมมซาฟอยากถาม

เพียงคำถามเดียวเท่านั้นก็อาจทำให้ความสงสัยทั้งหมดสิ้นสุดลง

แต่หากคำตอบไม่ใช่สิ่งที่เขาหวัง เขาจะสูญเสียใครบางคนเป็นครั้งที่สอง

และหากคำตอบเป็นสิ่งที่เขาหวัง ความลับนั้นอาจทำให้เดนเสียบัลลังก์ ทำให้เมอร์นีธถูกประหาร และทำให้แผ่นดินกลับเข้าสู่สงคราม

หัวหน้าองครักษ์จึงค้อมศีรษะ

“ข้าจะไปตรวจเวรยาม”

เมอร์นีธพยักพระพักตร์

“เมมซาฟ”

เขาหยุดอยู่ตรงประตู

“อย่าให้ผู้ใดเข้าใกล้เดนโดยไม่มีการตรวจตรา”

เป็นคำสั่งธรรมดา

ไม่มีชื่อเก่า

ไม่มีคำอธิบาย

ไม่มีสิ่งใดซึ่งใช้พิสูจน์ความจริงได้

“ขอรับ องค์เหนือหัว”

เมมซาฟเปิดประตูแล้วเดินออกไป

เบื้องหลังเขา กษัตริย์ผู้ไม่มีอดีตยังประทับอยู่บนบัลลังก์ของคนตาย ข้างกายมีรัชทายาทผู้ยังเยาว์และแมวสามสีซึ่งไม่ยอมบอกความลับแก่ผู้ใด

ภายนอกท้องพระโรง ข่าวพระนามเมอร์นีธกำลังแพร่ไปตามท่าเรือ คลังธัญพืช ลานทำภาชนะ และชุมชนริมร่องน้ำ

บางคนเรียกพระองค์ว่าผู้กอบกู้

บางคนเรียกผู้แย่งชิง

บางคนเชื่อว่าเป็นขุนนางจากแดนไกล

และบางคนกระซิบว่าผู้ปกครองพระองค์นี้อาจไม่เคยมีตัวตนก่อนคืนแห่งเปลวเพลิง

ไม่มีผู้ใดรู้ว่าข่าวใดเป็นความจริง

แต่ก่อนดวงอาทิตย์ตก ตราของเดนก็เดินทางถึงคลังตอนใต้

และประตูซึ่งปิดมาตลอดสามวัน—

เปิดออกโดยไม่มีเลือดตกแม้แต่หยดเดียว