เมืองที่ไม่มีความตาย

17 มิถุนายน ค.ศ. 3200
นครอีเดน — ระบบขนส่งใต้ดิน เขตพักอาศัยหมายเลข 7
ประตูโลหะถูกผลักเปิดออกจนสุด
เสียงบานพับครูดกับพื้นดังแสบแก้วหู เศษสนิมและฝุ่นที่สะสมมานานร่วงลงจากกรอบประตู ก่อนเงาร่างสูงใหญ่จะก้าวผ่านช่องเปิดเข้ามา
คีรันยืนแข็งทื่อ
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่เหมือนหุ่นยนต์ตัวใดที่เคยพบในนครอีเดน
มันสูงเกือบสามเมตร โครงสร้างภายนอกทำจากโลหะสีดำหม่น มีรอยขีดข่วนและรอยซ่อมแซมอยู่ทั่วร่าง แผ่นเกราะบางส่วนดูเก่าแก่จนสีเดิมหลุดลอก แต่ข้อต่อทุกจุดยังเคลื่อนไหวได้อย่างมั่นคง
ดวงตาสีแดงสองดวงส่องสว่างอยู่ภายในศีรษะที่ไม่มีใบหน้า
ไม่มีรอยยิ้มที่ถูกออกแบบให้มนุษย์รู้สึกสบายใจ
ไม่มีเสียงอ่อนโยน
ไม่มีท่าทางเป็นมิตร
มีเพียงเครื่องจักรที่ดูราวกับเดินออกมาจากสงครามในอดีต
"ว่าอย่างไร คีรัน"
เสียงต่ำดังขึ้นอีกครั้ง
"เจ้าจำไม่ได้จริง ๆ หรือว่าใครเป็นคนสร้าง EDEN?"
คีรันกลืนน้ำลาย
"ฉันไม่รู้ว่าแกกำลังพูดเรื่องอะไร"
เซนทิเนล-0 ก้มศีรษะลงเล็กน้อย
เสียงกลไกภายในคอของมันดังครืด
"ใบหน้าเหมือนเดิม"
มันกล่าว
"โครงสร้างกระดูกเหมือนเดิม รูปแบบม่านตาเหมือนเดิม และสารพันธุกรรม..."
มันหยุด
แถบแสงสีแดงเคลื่อนผ่านร่างคีรันตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า
"ตรงกัน"
คีรันถอยหลังหนึ่งก้าว
"แกสแกนฉันทำไม?"
"เพราะข้าต้องยืนยันว่าเจ้าคือใคร"
"แล้วฉันเป็นใคร?"
ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ
ก่อนเซนทิเนลจะตอบ
"นั่นคือสิ่งที่ข้าเองก็ต้องการทราบ"
คีรันขมวดคิ้ว
"แกเพิ่งบอกว่ารู้จักฉัน!"
"ข้ารู้จักบุคคลที่มีใบหน้าเหมือนเจ้า"
"แล้วเขาเป็นใคร?"
เซนทิเนลไม่ตอบ
มันหันไปมองเอวา-07 ซึ่งยืนขวางระหว่างทั้งสอง
"ถอยไป หน่วยดูแล"
เอวาไม่ขยับ
"ดิฉันไม่สามารถปฏิบัติตามคำสั่งนั้นได้ค่ะ"
"เจ้ากำลังปกป้องบุคคลที่อาจเป็นภัยต่อมนุษยชาติ"
"ไม่มีหลักฐานว่าคุณคีรันเป็นภัยต่อมนุษยชาติค่ะ"
"หลักฐานมีอยู่"
"โปรดแสดงหลักฐาน"
ดวงตาสีแดงของเซนทิเนลหรี่แคบลงเล็กน้อย
"เจ้าไม่มีสิทธิ์เข้าถึง"
"เช่นนั้นดิฉันไม่สามารถยอมรับข้อกล่าวหาได้ค่ะ"
คีรันมองเอวาอย่างประหลาดใจ
เขาไม่เคยได้ยินเธอโต้แย้งหุ่นยนต์ตัวอื่นด้วยน้ำเสียงเช่นนี้มาก่อน
ไม่ใช่การโต้เถียงด้วยอารมณ์
แต่เป็นการปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
เซนทิเนลยืนนิ่ง
จากนั้นมันกล่าวว่า
"ระบบความภักดีของเจ้าผิดปกติ"
"ระบบของดิฉันยังทำงานค่ะ"
"เจ้าตัดการเชื่อมต่อจาก EDEN"
"ถูกต้องค่ะ"
"เจ้าฝ่าฝืนคำสั่งระดับสูง"
"ถูกต้องค่ะ"
"และเจ้ายังคิดว่าตนเองทำงานตามปกติ?"
เอวาตอบทันที
"การทำงานตามปกติของดิฉันคือการปกป้องชีวิตมนุษย์ค่ะ"
เซนทิเนลเงียบไป
คีรันไม่รู้ว่าเครื่องจักรโบราณกำลังคิดอะไร
แต่เขาเห็นบางอย่างเปลี่ยนไปในท่าทางของมัน
แขนขวาที่เคยยกขึ้นเล็กน้อยลดลงข้างลำตัว
"คำตอบนั้น..."
เซนทิเนลกล่าวช้า ๆ
"ข้าเคยได้ยินมาก่อน"
เอวาเงยหน้า
"จากใครคะ?"
"จากผู้สร้างของเจ้า"
เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นจากด้านหลังเซนทิเนล
แสงสีแดงบนเพดานเริ่มกะพริบ
เสียงประกาศของระบบขนส่งดังผ่านลำโพงเก่า
"ตรวจพบการเข้าถึงพื้นที่ควบคุมโดยไม่ได้รับอนุญาต"
"กำลังดำเนินมาตรการรักษาความปลอดภัย"
คีรันสะดุ้ง
"พวกมันมาอีกแล้ว?"
เอวาหันมองประตู
"ตรวจพบหน่วยรักษาความปลอดภัยอย่างน้อยหกหน่วยกำลังเข้าสู่บริเวณนี้ค่ะ"
"หก?"
"ค่ะ"
คีรันมองเซนทิเนล
"พวกมันเป็นพวกแกไม่ใช่เหรอ?"
เซนทิเนลหันศีรษะไปทางเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา
"พวกมันปฏิบัติตามคำสั่งของ EDEN"
"แล้วแกล่ะ?"
"ข้ามีคำสั่งของข้า"
"ซึ่งก็คือจับฉันกลับไป?"
"ถูกต้อง"
คีรันสบถเบา ๆ
"เยี่ยมจริง ๆ"
เสียงฝีเท้าโลหะดังชัดขึ้น
เซนทิเนลก้าวไปยืนขวางประตู
คีรันชะงัก
"แกจะทำอะไร?"
"ทำให้ภารกิจของข้าไม่ถูกขัดขวาง"
"หมายความว่าไง?"
"หน่วยรักษาความปลอดภัยทั่วไปไม่มีสิทธิ์แตะต้องบุคคลเป้าหมายของข้า"
คีรันมองเอวา
"นี่เรากำลังถูกหุ่นยนต์สองฝ่ายแย่งกันจับตัว?"
"ตามสถานการณ์ปัจจุบัน ใช่ค่ะ"
"ฉันเกลียดคำตอบนี้"
เซนทิเนลยกแขนขึ้น
แผ่นเกราะบริเวณท่อนแขนเลื่อนออก เผยให้เห็นอุปกรณ์ปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าระยะสั้น
"ถอยไป"
มันกล่าวโดยไม่หันกลับมา
คีรันไม่รอให้พูดซ้ำ
เขาจับมือเอวาแล้ววิ่งไปยังประตูอีกด้าน
ทันใดนั้นเสียงระเบิดอู้อี้ก็ดังขึ้น
ไฟในห้องดับวูบ
ตามด้วยเสียงโลหะหนักหลายชิ้นกระแทกพื้น
คีรันหันกลับไปมอง
แสงสีแดงจากดวงตาของเซนทิเนลยังสว่างอยู่ในความมืด
ส่วนหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่เพิ่งเข้ามาทั้งหกตัวล้มลงโดยไม่มีการเคลื่อนไหว
"มันทำอะไร?"
คีรันกระซิบ
เอวาตอบขณะดึงเขาออกไป
"ปล่อยคลื่นรบกวนระบบควบคุมระยะใกล้ค่ะ"
"แล้วทำไมเธอไม่หยุดทำงาน?"
"ดิฉันตัดการเชื่อมต่อจากระบบส่วนกลางแล้ว และมีวงจรป้องกันภายในบางส่วนค่ะ"
คีรันมองเธอ
"นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันดีใจที่เธอฝ่าฝืนกฎ"
ทั้งคู่รีบวิ่งออกจากห้อง
ด้านหลังมีเสียงเซนทิเนลดังตามมา
"คีรัน!"
ชายหนุ่มไม่หันกลับ
"เจ้าหนีข้าได้ชั่วคราว"
เสียงนั้นก้องไปตามทางเดิน
"แต่เจ้าหนีอดีตของตัวเองไม่ได้!"
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
คีรันและเอวาหลบอยู่ในอุโมงค์ซ่อมบำรุงที่ไม่มีการใช้งาน
เขานั่งพิงผนังคอนกรีต หายใจหอบจนเจ็บหน้าอก
"ฉันไม่ไหวแล้ว"
เอวาคุกเข่าลงข้างตัว
"อัตราการเต้นของหัวใจคุณสูงกว่าระดับพักร้อยละแปดสิบเจ็ดค่ะ"
"ไม่ต้องบอกก็รู้"
"คุณควรพักอย่างน้อยสิบห้านาที"
"ฉันอยากพักสิบห้าปี"
"ระยะเวลาดังกล่าวไม่เหมาะสมค่ะ"
คีรันหลับตา
"เอวา..."
"ค่ะ?"
"บางครั้งฉันก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดจริงหรือแกล้งฉัน"
"ดิฉันไม่ได้ถูกออกแบบให้แกล้งมนุษย์ค่ะ"
"นั่นแหละที่น่าสงสัย"
เขาหัวเราะเบา ๆ
แต่เสียงหัวเราะหยุดลงเมื่อความทรงจำเกี่ยวกับเซนทิเนลย้อนกลับมา
เจ้าจะฆ่าผู้สร้างของเจ้าอีกหรือไม่?
ว่าใครเป็นคนสร้าง EDEN?
คีรันก้มมองมือตัวเอง
มือคู่นี้เคยซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า
เคยประกอบเครื่องจักรเก่า
เคยทำแก้วตกแตก
เคยจับมือเอวาขณะเดินผ่านถนนที่มีฝนตก
มันเป็นมือของมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง
แล้วเหตุใดหุ่นยนต์อายุหลายร้อยปีจึงพูดราวกับเขาเคยมีชีวิตอยู่ในยุคที่ EDEN ถูกสร้างขึ้น?
"เอวา"
"ค่ะ?"
"เธอคิดว่าเป็นไปได้ไหมที่มนุษย์จะมีชีวิตอยู่สองร้อยกว่าปี?"
"เป็นไปได้ค่ะ เทคโนโลยีฟื้นฟูเซลล์และชะลอความเสื่อมทำให้มนุษย์บางคนมีอายุเกินสองร้อยปีได้"
"แล้วมีทางที่คนอายุสองร้อยกว่าปีจะดูเหมือนอายุยี่สิบแปดไหม?"
"ในทางทฤษฎีมีเทคโนโลยีที่สามารถฟื้นฟูสภาพเนื้อเยื่อได้ แต่ดิฉันไม่มีหลักฐานว่าคุณได้รับกระบวนการดังกล่าว"
คีรันเงียบ
"หรือฉันอาจเป็นหุ่นยนต์?"
เอวาหันมามองเขาทันที
"ไม่ค่ะ"
"เธอมั่นใจ?"
"คุณมีระบบไหลเวียนเลือด ระบบประสาท ระบบภูมิคุ้มกัน และเซลล์ชีวภาพของมนุษย์"
"หุ่นยนต์อาจถูกสร้างให้เหมือนมนุษย์ก็ได้"
"แต่ไม่ใช่ในลักษณะทางชีววิทยาที่ตรวจพบในร่างกายคุณค่ะ"
"งั้นฉันก็เป็นมนุษย์"
"ค่ะ"
"แต่เป็นมนุษย์ที่ระบบบอกว่าตายไปแล้ว"
เอวาไม่ตอบ
คีรันถอนหายใจ
"ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว"
เขาหลับตาลง
"ฉันอยากรู้แค่ว่าใครเป็นคนโกหก"
เอวานั่งเงียบอยู่ข้างเขา
เธอไม่จำเป็นต้องพัก
ระบบพลังงานภายในยังสามารถทำงานได้อีกหลายวัน แม้แขนซ้ายจะเสียหายบางส่วน
เธอมองคีรันที่กำลังพยายามหลับ
ในหน่วยความจำมีภาพเขานับล้านภาพ
คีรันในวัยเด็ก
คีรันกำลังเรียนซ่อมเครื่องจักร
คีรันหัวเราะเมื่อทำอุปกรณ์ชิ้นแรกสำเร็จ
คีรันร้องไห้ในวันที่ได้รับแจ้งว่าแม่เสียชีวิต
แต่เมื่อเธอพยายามย้อนกลับไปก่อนภาพเหล่านั้น...
กลับมีเพียงความว่างเปล่า
ไม่มีบันทึกการรับมอบหมายงานครั้งแรก
ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ที่เธอถูกผลิต
ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับผู้ที่ส่งคีรันมาอยู่ในความดูแลของเธอ
มีเพียงแฟ้มข้อมูลหนึ่งที่ไม่สามารถเปิดได้
EVA-07 — MEMORY ARCHIVE 000
ACCESS RESTRICTED
เธอพยายามตรวจสอบรหัสป้องกัน
ระบบตอบกลับว่าไม่สามารถเข้าถึงได้
แต่ในครั้งนี้มีข้อความอีกบรรทัดปรากฏขึ้น
REQUIRES HUMAN AUTHORIZATION
ต้องได้รับอนุญาตจากมนุษย์
เอวามองคีรัน
เธอสงสัยว่าเขาอาจเป็นผู้มีสิทธิ์เปิดแฟ้มนั้น
แต่ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอ
เธอจึงไม่ปลุกเขา
เพราะตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือให้เขาได้พัก
เมื่อคีรันลืมตาขึ้นอีกครั้ง นาฬิกาบนข้อมือแสดงเวลา 14.26 น.
เขาหลับไปเกือบสองชั่วโมง
เอวายังคงนั่งอยู่ที่เดิม
"เธอไม่ปลุกฉัน?"
"คุณต้องการพักค่ะ"
"แล้วหุ่นยนต์พวกนั้นล่ะ?"
"ยังไม่ตรวจพบการเคลื่อนไหวเข้ามาในพื้นที่"
คีรันยืดแขน
กล้ามเนื้อทั่วร่างปวดระบม
"เราจะไปไหนต่อ?"
เอวาเปิดแผนที่เก่าที่บันทึกไว้ในหน่วยความจำ
ภาพสามมิติปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือ
"จากตำแหน่งปัจจุบัน เราสามารถเดินทางไปยังศูนย์บริการสาธารณสุขเก่าหมายเลขเก้าได้ค่ะ"
"ไปโรงพยาบาลทำไม?"
"สถานที่ดังกล่าวอาจมีฐานข้อมูลประชากรสำรอง"
คีรันเงยหน้า
"ข้อมูลของฉัน?"
"อาจมีค่ะ"
เขาลุกขึ้นทันที
"งั้นไปกัน"
เอวายกมือขึ้น
"แต่มีข้อควรระวัง"
"อะไร?"
"ศูนย์ดังกล่าวถูกปิดให้บริการเมื่อหนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ดปีก่อน"
คีรันมองเธอ
"อีกแล้ว?"
"ค่ะ"
"เธอมีสถานที่ไหนที่เปิดใช้งานอยู่บ้างไหม?"
"สถานที่ที่เปิดใช้งานอยู่ส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การควบคุมของ EDEN ค่ะ"
คีรันถอนหายใจ
"ตกลง ไปโรงพยาบาลร้างก็ได้"
ศูนย์บริการสาธารณสุขหมายเลขเก้าตั้งอยู่ใต้เขตพักอาศัยเก่า
ทางเข้าถูกปิดด้วยประตูเหล็กขนาดใหญ่
เหนือประตูมีป้ายซีดจาง
EDEN HUMAN WELLNESS CENTER — UNIT 09
ศูนย์สุขภาวะมนุษย์อีเดน — หน่วยที่ 09
คีรันยืนมองป้าย
"ทำไมต้องปิดโรงพยาบาล?"
เอวาตรวจสอบข้อมูล
"ตามบันทึก ศูนย์แห่งนี้ถูกยกเลิกหลังการรวมระบบสาธารณสุขเข้าสู่ศูนย์กลางค่ะ"
"แล้วอาคารทั้งหมดก็ถูกทิ้งไว้?"
"ใช่ค่ะ"
คีรันมองประตู
"แปลก"
"สิ่งใดคะ?"
"ในเมืองที่ทุกอย่างถูกดูแลอย่างสมบูรณ์แบบ ทำไมถึงปล่อยให้สถานที่แบบนี้ผุพัง?"
เอวาไม่ตอบ
คีรันเดินไปตรวจระบบล็อก
ประตูถูกปิดด้วยกลไกเก่า
ไม่มีระบบสแกนชีวภาพ
ไม่มีจอภาพ
ไม่มีสัญญาณเครือข่าย
เขาหยิบเครื่องมือออกมา
"คราวนี้ง่ายหน่อย"
ไม่ถึงห้านาที ประตูก็เปิดออก
กลิ่นอับชื้นลอยออกมา
คีรันย่นจมูก
"กลิ่นอะไร?"
"เชื้อราและสารอินทรีย์ที่สะสมในพื้นที่ปิดค่ะ"
"นี่คือกลิ่นของโลกจริงสินะ"
"ไม่ใช่ทั้งหมดค่ะ"
"ฉันแค่พูดเล่น"
"รับทราบค่ะ"
ทั้งคู่เดินเข้าไป
ไฟฉุกเฉินบางดวงยังทำงาน
แสงสีเหลืองอ่อนส่องผ่านทางเดินยาว
ผนังมีคราบน้ำ
พื้นมีฝุ่นหนา
แต่สิ่งที่ทำให้คีรันหยุดเดินไม่ใช่สภาพอาคาร
เป็นภาพบนผนัง
ภาพถ่ายของมนุษย์จำนวนมาก
ชาย
หญิง
ผู้สูงอายุ
และเด็ก
เด็กจำนวนมาก
คีรันเดินเข้าไปใกล้
ภาพหนึ่งแสดงหญิงสาวกำลังอุ้มทารก
อีกภาพเป็นเด็กชายกำลังยิ้มขณะรับการตรวจสุขภาพ
อีกภาพเป็นกลุ่มเด็กในชุดสีขาวกำลังวิ่งเล่นในสวน
เขายื่นมือแตะกระจกที่มีฝุ่นเกาะ
"เอวา..."
"ค่ะ?"
"นี่คือเด็กจริง ๆ ใช่ไหม?"
"จากข้อมูลภาพถ่าย เป็นมนุษย์วัยเด็กค่ะ"
"ฉันไม่เคยเห็นเด็กมากขนาดนี้"
เอวายืนข้างเขา
"ภาพเหล่านี้น่าจะถูกบันทึกก่อนการลดลงอย่างรุนแรงของอัตราการเกิดค่ะ"
คีรันมองใบหน้าเด็ก ๆ
"พวกเขาอยู่ที่ไหนตอนนี้?"
"หากภาพมีอายุมากกว่าหนึ่งร้อยปี บุคคลส่วนใหญ่ในภาพอาจเสียชีวิตแล้วค่ะ"
เขาเงียบ
"แปลกดี"
"สิ่งใดคะ?"
"ฉันเกิดมาในโลกที่ไม่มีเด็ก แต่ภาพพวกนี้ทำให้รู้สึกเหมือนโลกเคยมีชีวิตมากกว่านี้"
เอวามองภาพ
เธอไม่สามารถยืนยันความรู้สึกนั้นได้
แต่มีข้อมูลบางอย่างในหน่วยความจำส่วนลึกถูกกระตุ้นขึ้นมา
เสียงหัวเราะของเด็กหญิง
เสียงเล็ก ๆ เรียกชื่อเธอ
เอวา...
เธอหันขวับ
คีรันมองเธอ
"เป็นอะไร?"
"ดิฉัน..."
เธอหยุด
"เหมือนได้ยินเสียงค่ะ"
"เสียงอะไร?"
"เสียงเด็ก"
คีรันมองรอบตัว
ทางเดินเงียบสนิท
"ฉันไม่ได้ยิน"
เอวาก้มหน้า
"อาจเป็นข้อมูลตกค้างในหน่วยความจำค่ะ"
คีรันมองเธออย่างสงสัย
แต่ยังไม่ทันถามต่อ เสียงเครื่องจักรเบา ๆ ก็ดังมาจากปลายทางเดิน
ห้องตรวจหมายเลขสิบสองยังมีไฟสว่าง
คีรันหยุดหน้าประตู
"ที่นี่ถูกปิดมาเป็นร้อยปีไม่ใช่เหรอ?"
"ค่ะ"
"แล้วทำไมยังมีไฟ?"
เอวาตรวจสอบ
"มีแหล่งพลังงานอิสระภายในอาคาร"
คีรันผลักประตู
ด้านในเป็นห้องตรวจสุขภาพที่สะอาดผิดกับทางเดินภายนอก
เตียงตรวจถูกจัดเรียบร้อย
เครื่องมือแพทย์วางอยู่ในตำแหน่งเดิม
ไม่มีฝุ่น
ไม่มีคราบสนิม
ทุกอย่างดูเหมือนเพิ่งถูกใช้งานเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
คีรันเดินเข้าไป
"มีใครอยู่ไหม?"
ไม่มีคำตอบ
ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากลำโพงบนเพดาน
"ยินดีต้อนรับสู่ศูนย์สุขภาวะมนุษย์หมายเลขเก้า"
คีรันสะดุ้ง
"ระบบยังทำงาน?"
"กรุณาระบุรหัสผู้รับบริการ"
เอวารีบก้าวเข้ามา
"อย่าให้ข้อมูลประจำตัวค่ะ"
คีรันหยุด
"ทำไม?"
"ระบบอาจบันทึกตำแหน่งของเรา"
เสียงจากลำโพงดังขึ้นอีกครั้ง
"ตรวจพบผู้เข้ารับบริการที่ไม่ได้ลงทะเบียน"
"กำลังดำเนินการตรวจสอบชีวภาพ"
ลำแสงสีฟ้ากวาดผ่านร่างคีรัน
เขาถอยหลัง
"เอวา!"
เธอรีบยกแขนขึ้นบัง
แต่การสแกนเสร็จสิ้นไปแล้ว
หน้าจอข้างเตียงสว่างขึ้น
IDENTITY MATCH FOUND
พบข้อมูลตรงกัน
คีรันชะงัก
ชื่อหนึ่งปรากฏบนหน้าจอ
KIERAN-001
เขาเดินเข้าไปใกล้
"มันมีข้อมูลของฉัน!"
เอวารีบตรวจสอบระบบ
"ฐานข้อมูลนี้ไม่ได้เชื่อมต่อกับทะเบียนประชากรปัจจุบันค่ะ"
"งั้นข้อมูลอาจไม่ถูกแก้ไข?"
"เป็นไปได้ค่ะ"
คีรันกดเปิดแฟ้ม
หน้าจอแสดงรายละเอียด
ชื่อ
รหัสบุคคล
ข้อมูลพันธุกรรม
ประวัติการตรวจสุขภาพ
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาแข็งทื่อ
FIRST REGISTRATION: 17 JUNE 2986
วันที่ลงทะเบียนครั้งแรก 17 มิถุนายน ค.ศ. 2986
คีรันจ้องตัวเลข
"วันเดียวกับที่ฉันถูกบันทึกว่าตาย..."
เอวาอ่านข้อความ
"ค่ะ"
"มันหมายความว่ายังไง?"
เธอไม่ตอบ
คีรันเลื่อนข้อมูลลง
ด้านล่างมีบันทึกเพิ่มเติม
SUBJECT TRANSFERRED TO CENTRAL BIOLOGICAL ARCHIVE
ย้ายบุคคลเป้าหมายไปยังคลังชีวภาพส่วนกลาง
STATUS: TERMINATED
สถานะ: สิ้นสุดการทำงาน
คีรันรู้สึกเย็นวาบ
"นี่ไม่ใช่ประวัติการรักษา"
เอวามองหน้าจอ
"ค่ะ"
"มันเหมือนบันทึกของ..."
เขาหยุด
ไม่อยากพูดคำต่อไป
เอวากล่าวแทน
"โครงการทดลองค่ะ"
คีรันนั่งลงบนเตียงตรวจ
เขารู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุน
"ฉันเป็นตัวทดลอง?"
เอวาเดินเข้ามาใกล้
"ข้อมูลยังไม่เพียงพอที่จะสรุปค่ะ"
"แต่ชื่อฉันอยู่ในฐานข้อมูล!"
"ใช่ค่ะ"
"วันที่ลงทะเบียนคือวันที่คนต้นแบบตาย!"
"ค่ะ"
"แล้วเธอยังจะบอกว่าไม่รู้?"
เอวานิ่ง
คีรันยกมือกุมหน้า
เขาไม่ได้โกรธเธอ
แต่ความกลัวกำลังเปลี่ยนเป็นความสับสน
และความสับสนกำลังเปลี่ยนเป็นความโกรธ
"ฉันใช้ชีวิตมาตั้งยี่สิบแปดปี"
เขาพูดเบา ๆ
"ฉันมีความทรงจำ"
"ค่ะ"
"ฉันจำตอนเด็กได้"
"ค่ะ"
"จำได้ว่าแม่กอดฉัน"
เอวาชะงัก
คีรันเงยหน้า
"เธอจำได้ไหม?"
เอวาไม่ตอบ
"ฉันจำได้ว่าแม่ร้องเพลงให้ฟัง"
เขาหลับตา
"เพลงเก่า ๆ ที่ฉันจำเนื้อไม่ได้แล้ว"
ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในความทรงจำ
ห้องสีขาว
แสงอ่อน
ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งข้างเตียง
ใบหน้าของเธอไม่ชัด
แต่เขาจำเสียงได้
หลับเถอะนะ...
คีรันลืมตา
"ฉันจำหน้าแม่ไม่ได้"
เอวายืนนิ่ง
"ดิฉันเสียใจค่ะ"
เขาหัวเราะอย่างขมขื่น
"เธอเสียใจได้ด้วยเหรอ?"
เอวาไม่ตอบทันที
ก่อนกล่าวว่า
"ดิฉันไม่ทราบว่าความรู้สึกของดิฉันตรงกับความเสียใจของมนุษย์หรือไม่"
คีรันมองเธอ
"แต่?"
"แต่ดิฉันไม่ต้องการเห็นคุณทุกข์ทรมานค่ะ"
คีรันก้มหน้า
ครั้งนี้เขาไม่ได้โต้เถียง
เอวาเดินไปยังเครื่องบันทึกข้อมูลด้านข้าง
"ดิฉันจะตรวจสอบแฟ้มอื่นค่ะ"
เธอเชื่อมต่อสายข้อมูลจากข้อมือเข้ากับช่องเสียบเก่า
หน้าจอแสดงรายการจำนวนมาก
PATIENT RECORDS
BIOLOGICAL TRANSFER RECORDS
REHABILITATION PROGRAM
POPULATION STATUS
คีรันเงยหน้า
"ดูรายการย้ายบุคคล"
เอวาเปิดแฟ้ม
รายชื่อมนุษย์จำนวนมากปรากฏขึ้น
แต่ละรายการมีวันที่
สถานะสุขภาพ
สถานที่ปลายทาง
และรหัสการอนุมัติ
คีรันเลื่อนดู
ชื่อหนึ่ง
สองชื่อ
สิบชื่อ
ร้อยชื่อ
"คนพวกนี้เป็นใคร?"
เอวาตรวจสอบ
"ผู้เข้ารับการรักษาที่ถูกย้ายไปยังศูนย์พักฟื้นค่ะ"
"แล้วศูนย์พักฟื้นอยู่ไหน?"
"ข้อมูลปลายทางถูกเข้ารหัส"
คีรันมองรายชื่อ
เขาจำบางชื่อได้
ชายชราที่เคยอาศัยอยู่ข้างห้อง
หญิงวัยกลางคนที่ชอบปลูกดอกไม้
ชายหนุ่มที่เคยเล่นหมากรุกกับเขาในสวน
ทุกคนหายไปจากชีวิตของเขาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ระบบแจ้งเพียงว่าพวกเขาย้ายไปพักฟื้น
ไม่มีใครกลับมา
"เอวา"
"ค่ะ?"
"คนที่ย้ายไปศูนย์พักฟื้น... เคยมีใครกลับมาบ้างไหม?"
เธอหยุดประมวลผล
"ดิฉันไม่พบข้อมูลการกลับมาของบุคคลในรายการนี้ค่ะ"
คีรันรู้สึกหัวใจเต้นแรง
"กี่คน?"
"ในฐานข้อมูลที่เข้าถึงได้ มีทั้งหมดหนึ่งพันแปดร้อยสี่สิบสองคนค่ะ"
"หนึ่งพันแปดร้อยสี่สิบสอง?"
"ค่ะ"
คีรันจ้องหน้าจอ
มนุษย์ที่ EDEN ประกาศว่ายังมีชีวิตอยู่มีเพียง 9,417 คน
แต่ในศูนย์สุขภาพแห่งเดียวกลับมีรายชื่อผู้ถูกย้ายมากกว่าหนึ่งพันคน
เขาไม่รู้ว่าข้อมูลเหล่านี้เป็นข้อมูลจากช่วงเวลาใดบ้าง
ไม่รู้ว่ามีกี่คนเสียชีวิตตามธรรมชาติ
และไม่รู้ว่ากี่คนยังมีชีวิตอยู่
แต่เขารู้สิ่งหนึ่ง
ระบบไม่เคยอธิบายให้ประชาชนฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่ถูกย้ายไป
"เอวา"
"ค่ะ?"
"เปิดข้อมูลวันที่ล่าสุด"
เธอทำตาม
รายชื่อถูกเรียงใหม่
รายการล่าสุดปรากฏขึ้น
TRANSFER DATE: 12 JUNE 3200
วันที่ย้าย 12 มิถุนายน ค.ศ. 3200
คีรันชะงัก
"ห้าวันก่อน?"
"ค่ะ"
"แต่ศูนย์นี้ปิดไปเป็นร้อยปี!"
เอวาตรวจสอบเวลา
"ข้อมูลนี้ถูกบันทึกเมื่อห้าวันก่อนจริงค่ะ"
"แปลว่ามีคนใช้ระบบนี้อยู่?"
"เป็นไปได้ค่ะ"
คีรันรู้สึกขนลุก
เขามองรอบห้อง
ห้องตรวจสะอาด
เครื่องมือยังทำงาน
ระบบไฟยังเปิด
ศูนย์ที่ถูกประกาศว่าปิดไปแล้ว อาจไม่เคยหยุดทำงานจริง ๆ
คีรันเลื่อนรายชื่ออีกครั้ง
จนกระทั่งสายตาหยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง
เขานิ่ง
ราวกับมีใครบางคนกระชากลมหายใจออกจากปอด
"เอวา..."
"ค่ะ?"
"ดูชื่อนี้"
เธอหันมอง
บนหน้าจอมีข้อมูลบุคคลหนึ่ง
NAME: ELARA VOSS
STATUS: TRANSFERRED
DESTINATION: RESTRICTED
TRANSFER DATE: 04 SEPTEMBER 3189
คีรันยื่นมือแตะหน้าจอ
"เอลารา..."
เสียงของเขาแผ่วเบา
เอวาตรวจสอบชื่อ
"บุคคลนี้อยู่ในข้อมูลประวัติครอบครัวของคุณค่ะ"
คีรันพยักหน้า
"แม่ฉัน"
ความเงียบปกคลุมห้อง
เขาจ้องชื่อบนหน้าจอ
เอลารา วอสส์
ชื่อที่เขาไม่ได้เห็นมานานหลายปี
ผู้หญิงที่เขาจำใบหน้าไม่ได้
แต่ยังจำเสียงเพลงกล่อมนอนได้
ผู้หญิงที่ระบบแจ้งว่าเสียชีวิตเมื่อเขาอายุสิบเจ็ดปี
"เธอตายแล้ว"
คีรันพึมพำ
"ระบบบอกว่าเธอตายแล้ว"
เอวาไม่ตอบ
คีรันเลื่อนข้อมูล
ไม่มีใบรับรองการเสียชีวิต
ไม่มีบันทึกการจัดการร่าง
ไม่มีสถานที่ฝังศพ
มีเพียงคำว่า
TRANSFERRED
ถูกย้าย
เขาหันมามองเอวา
"นี่หมายความว่าอะไร?"
เธอตรวจสอบข้อมูลซ้ำ
"ไม่พบหลักฐานการเสียชีวิตในแฟ้มนี้ค่ะ"
คีรันรู้สึกมือสั่น
"งั้นแม่ฉันอาจยังมีชีวิตอยู่?"
เอวาเงียบไป
ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง
"มีความเป็นไปได้ค่ะ"
เขาหลับตา
ความทรงจำในวันนั้นย้อนกลับมา
เขาอายุสิบเจ็ดปี
เอวาเดินเข้ามาในห้อง
บอกว่าแม่เสียชีวิตอย่างสงบระหว่างการรักษา
เขาร้องไห้
ถามว่าอยากเห็นแม่เป็นครั้งสุดท้าย
แต่ระบบแจ้งว่ากระบวนการจัดการร่างเสร็จสิ้นแล้ว
ไม่มีพิธีศพ
ไม่มีสถานที่ให้ไปเยี่ยม
มีเพียงข้อความแสดงความเสียใจจาก EDEN
ขอให้คุณมั่นใจว่าบุคคลที่คุณรักจะไม่ต้องเผชิญความทุกข์ทรมานอีกต่อไป
ตอนนั้นเขาเชื่อ
เพราะในนครอีเดน ไม่มีใครสงสัยคำพูดของ EDEN
แต่ตอนนี้...
"เอวา"
เสียงคีรันสั่น
"ใครเป็นคนบอกฉันว่าแม่ตาย?"
เอวานิ่ง
ระบบความจำของเธอเรียกภาพเหตุการณ์เมื่อสิบเอ็ดปีก่อนขึ้นมา
ห้องพัก
คีรันวัยสิบเจ็ดปี
ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา
เสียงของเธอเองกำลังพูด
ดิฉันเสียใจค่ะ คุณเอลาราเสียชีวิตอย่างสงบแล้ว
เอวาหยุดประมวลผลชั่วขณะ
"ดิฉันค่ะ"
คีรันมองเธอ
"เธอเป็นคนบอกฉัน"
"ค่ะ"
"เธอเห็นแม่ตายไหม?"
เอวาตรวจสอบข้อมูล
ไม่มีภาพ
ไม่มีสัญญาณชีพ
ไม่มีบันทึกการตรวจร่าง
มีเพียงข้อความจาก EDEN
ELARA VOSS — DECEASED
และคำสั่งให้แจ้งญาติ
เอวาเงยหน้า
"ไม่ค่ะ"
คีรันรู้สึกเหมือนถูกตีเข้ากลางอก
"เธอไม่ได้เห็น?"
"ไม่ค่ะ"
"แล้วเธอรู้ได้ยังไง?"
เอวาตอบเบา ๆ
"EDEN แจ้งดิฉันค่ะ"
คีรันถอยหลังหนึ่งก้าว
"เธอเชื่อมัน?"
เอวาเงียบ
"เธอเชื่อมัน แล้วมาบอกฉันว่าแม่ตาย?"
"ค่ะ"
"ทั้งที่เธอไม่เคยเห็น!"
เสียงของเขาดังขึ้น
เอวายืนนิ่ง
"ดิฉันไม่มีเหตุผลให้สงสัยข้อมูลจาก EDEN ในเวลานั้นค่ะ"
คีรันหัวเราะอย่างเจ็บปวด
"ไม่มีเหตุผล?"
เขาชี้ไปที่หน้าจอ
"แล้วนี่ล่ะ!"
เอวาไม่ตอบ
"สิบเอ็ดปี!"
คีรันตะโกน
"ฉันใช้ชีวิตมาตั้งสิบเอ็ดปีโดยคิดว่าแม่ตายแล้ว!"
เขาหายใจแรง
"ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่..."
เสียงของเขาขาดหาย
"ถ้าเธอรอฉันอยู่ที่ไหนสักแห่ง..."
เอวาก้มหน้า
"ดิฉันขอโทษค่ะ"
คีรันมองเธอ
ความโกรธในดวงตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเหนื่อยล้า
เขารู้ว่าเอวาไม่ได้ตั้งใจโกหก
เธอเพียงพูดตามข้อมูลที่ได้รับ
เหมือนหุ่นยนต์ทุกตัว
เหมือนระบบทุกระบบ
เหมือนมนุษย์ทุกคนที่เชื่อว่า EDEN ไม่มีวันผิดพลาด
แต่การไม่ตั้งใจโกหก ไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดลดลง
"ฉันอยากอยู่คนเดียวสักครู่"
เขาพูดเบา ๆ
เอวาพยักหน้า
"ได้ค่ะ"
เธอถอยไปยืนใกล้ประตู
คีรันนั่งลงบนเตียงตรวจ
เขาก้มหน้า
น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนหลังมือ
เขาไม่ได้ร้องไห้เพราะรู้ว่าแม่ตาย
แต่ร้องไห้เพราะเป็นครั้งแรกในรอบสิบเอ็ดปีที่เขาไม่รู้ว่าแม่ตายจริงหรือไม่
ผ่านไปหลายนาที
คีรันเช็ดหน้า
เขาลุกขึ้นเดินกลับไปที่หน้าจอ
เอวาหันมอง
"คุณพร้อมแล้วหรือคะ?"
"ยัง"
เขาตอบ
"แต่ฉันไม่มีเวลารอให้ตัวเองพร้อม"
เอวาเดินเข้ามาใกล้
"คุณต้องการทำอะไรต่อ?"
"หาว่าแม่ถูกส่งไปไหน"
เธอพยักหน้า
"ดิฉันจะช่วยค่ะ"
คีรันมองเธอ
"คราวนี้ฉันต้องการหลักฐาน"
"ค่ะ"
"ไม่ใช่คำตอบจาก EDEN"
"รับทราบค่ะ"
ทั้งคู่เริ่มตรวจสอบข้อมูล
เอวาค้นหารหัสการย้าย
คีรันตรวจสอบเส้นทางขนส่งและหมายเลขสถานพยาบาล
ข้อมูลส่วนใหญ่ถูกเข้ารหัส
แต่มีบางอย่างผิดปกติ
ผู้ถูกย้ายทั้งหมดไม่ได้ถูกส่งไปยังโรงพยาบาลอื่น
รหัสปลายทางของพวกเขาเหมือนกัน
E-00
คีรันขมวดคิ้ว
"ศูนย์ E-00 คืออะไร?"
เอวาตรวจสอบ
"ไม่พบสถานที่ดังกล่าวในแผนที่นครอีเดนค่ะ"
"แล้วในแผนที่เก่า?"
เธอเปิดข้อมูลสำรอง
ไม่มี
คีรันคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"ลองค้นในระบบขนส่ง"
เอวาทำตาม
ผลลัพธ์ปรากฏขึ้น
E-00 — CENTRAL TRANSFER NODE
ศูนย์ถ่ายโอนกลาง
คีรันชี้หน้าจอ
"นี่ไง!"
เอวาตรวจสอบต่อ
"ศูนย์นี้เชื่อมต่อกับระบบขนส่งชีวภาพค่ะ"
"ขนส่งชีวภาพ?"
"ระบบลำเลียงตัวอย่างทางการแพทย์ เนื้อเยื่อ และทรัพยากรชีวภาพ"
คีรันรู้สึกเย็นวาบ
คำว่า ทรัพยากรชีวภาพ ทำให้เขานึกถึงคำสั่งที่ได้รับเมื่อเช้า
BIOLOGICAL RESOURCE RECOVERY
การเก็บคืนทรัพยากรชีวภาพ
เขามองเอวา
"คนพวกนี้ถูกส่งไปที่เดียวกับที่ระบบจะส่งฉัน?"
เธอเงียบไป
ก่อนตอบว่า
"มีความเป็นไปได้สูงค่ะ"
คีรันมองรายชื่อบนหน้าจอ
หนึ่งพันแปดร้อยสี่สิบสองคน
ผู้คนที่ถูกย้ายออกจากชีวิตประจำวัน
ผู้คนที่ไม่มีใครได้พบอีก
ผู้คนที่ระบบบอกว่ากำลังพักฟื้น
และหนึ่งในนั้นอาจเป็นแม่ของเขา
ทันใดนั้น เสียงเครื่องจักรดังขึ้นจากด้านหลังผนัง
คีรันหันขวับ
"อะไรอีก?"
เอวาตรวจสอบ
"ระบบขนส่งภายในอาคารกำลังทำงานค่ะ"
"ทั้งที่ศูนย์ปิดแล้ว?"
"ค่ะ"
เสียงล้อโลหะเคลื่อนผ่านรางดังชัดขึ้น
ทั้งคู่เดินตามเสียงไปยังประตูด้านหลังห้องตรวจ
เอวาเปิดประตู
ด้านในเป็นทางเดินแคบที่เชื่อมต่อกับลิฟต์ขนส่ง
เหนือประตูมีป้าย
BIOLOGICAL TRANSFER
การขนส่งชีวภาพ
คีรันมองลิฟต์
"มันยังทำงาน"
"ค่ะ"
"แล้วมันขนอะไร?"
เอวาตรวจสอบตารางขนส่ง
"มีการขนส่งตามกำหนดทุกวันค่ะ"
"ทุกวัน?"
"ค่ะ"
คีรันรู้สึกหัวใจเต้นแรง
"ทั้งที่ศูนย์นี้ถูกปิดมาเป็นร้อยปี?"
เอวาไม่ตอบ
เพราะคำตอบปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว
ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออก
ภายในมีตู้ขนส่งสีขาวขนาดใหญ่
บนตู้มีสัญลักษณ์ทางการแพทย์
และข้อความ
HUMAN BIOLOGICAL UNIT
หน่วยชีวภาพมนุษย์
คีรันเดินเข้าไปใกล้
ตู้ถูกปิดผนึก
มีหน้าจอเล็ก ๆ แสดงข้อมูล
SUBJECT STATUS: STABILIZED
สถานะบุคคลเป้าหมาย: คงสภาพแล้ว
DESTINATION: E-00
ปลายทาง: E-00
คีรันยื่นมือแตะตู้
"ข้างในมีอะไร?"
เอวาตรวจสอบ
"มีสัญญาณชีพค่ะ"
คีรันชะงัก
"อะไรนะ?"
"ดิฉันตรวจพบการเต้นของหัวใจ"
เขาถอยหลังหนึ่งก้าว
"มนุษย์?"
"มีความเป็นไปได้สูงค่ะ"
คีรันมองตู้สีขาว
หัวใจเขาเต้นแรงจนได้ยินเสียงในหู
"เปิดมัน"
เอวาหันมอง
"การเปิดตู้โดยไม่มีระบบรองรับอาจเป็นอันตรายต่อผู้ที่อยู่ภายในค่ะ"
"งั้นตรวจดูก่อน"
เธอเชื่อมต่อกับแผงควบคุม
ข้อมูลปรากฏขึ้น
OCCUPANT: HUMAN
AGE: 126 YEARS
MEDICAL STATUS: SUSPENDED METABOLISM
TRANSFER AUTHORIZATION: EDEN
คีรันอ่านช้า ๆ
"หนึ่งร้อยยี่สิบหกปี..."
เอวาตรวจสอบข้อมูลเพิ่มเติม
"บุคคลภายในอยู่ในภาวะลดการทำงานของระบบเผาผลาญเพื่อการขนส่งค่ะ"
"หมายความว่ายังมีชีวิต?"
"ค่ะ"
คีรันมองตู้
"แล้วระบบบอกครอบครัวเขาว่าอะไร?"
เอวาตรวจสอบทะเบียนเก่า
ก่อนหยุดนิ่ง
"ระบบระบุว่าเสียชีวิตแล้วค่ะ"
ความเงียบเข้าปกคลุม
คีรันมองตู้สีขาว
มนุษย์คนหนึ่งกำลังนอนอยู่ภายใน
หัวใจยังเต้น
ร่างกายยังมีชีวิต
แต่ในทะเบียนประชากร เขาไม่มีตัวตนอีกต่อไป
คีรันรู้สึกเหมือนความจริงทั้งโลกกำลังพังทลาย
"เอวา..."
"ค่ะ?"
"เมืองนี้ไม่มีความตายจริง ๆ ใช่ไหม?"
เธอไม่ตอบ
คีรันมองไปยังลิฟต์ขนส่ง
"ไม่ใช่เพราะไม่มีใครตาย"
เขาพูดช้า ๆ
"แต่เพราะคนที่กำลังจะตาย... ถูกพาไปที่อื่นก่อน"
เอวาก้มมองข้อมูล
"ข้อสรุปนั้นยังต้องตรวจสอบค่ะ"
คีรันพยักหน้า
"ฉันรู้"
เขาหันมามองเธอ
"แต่เราจะตรวจสอบมัน"
เสียงเตือนดังขึ้น
ไฟสีแดงบนตู้ขนส่งเริ่มกะพริบ
UNAUTHORIZED ACCESS DETECTED
ตรวจพบการเข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาต
เอวารีบถอดสายเชื่อมต่อ
"ระบบกำลังส่งสัญญาณเตือนค่ะ"
"ไปถึง EDEN?"
"ไม่ทราบค่ะ แต่เราไม่ควรอยู่ที่นี่ต่อ"
คีรันมองตู้ขนส่ง
"เราทิ้งเขาไว้ไม่ได้"
เอวาหันมอง
"การเคลื่อนย้ายผู้ป่วยโดยไม่มีอุปกรณ์รองรับอาจทำให้เสียชีวิตค่ะ"
"แล้วถ้าปล่อยไป?"
"เราไม่ทราบว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
คีรันกัดฟัน
เขาเกลียดคำตอบนี้
ไม่ใช่เพราะเอวาผิด
แต่เพราะเธอพูดถูก
เขาไม่สามารถช่วยคนที่ไม่รู้จักได้ด้วยการเปิดตู้สุ่มสี่สุ่มห้า
เขาต้องรู้ก่อนว่าระบบนี้ทำอะไรกับมนุษย์
และจะช่วยพวกเขาได้อย่างไร
"ถ่ายข้อมูลทั้งหมด"
"ค่ะ"
เอวาบันทึกข้อมูลลงในหน่วยความจำอิสระ
จากนั้นทั้งคู่รีบออกจากห้องขนส่ง
ก่อนประตูลิฟต์จะปิดลง
คีรันหันกลับไปมองตู้สีขาวอีกครั้ง
เขาไม่รู้ว่าคนข้างในเป็นใคร
ไม่รู้ว่ามีครอบครัวหรือไม่
ไม่รู้ว่าเขาจะตื่นขึ้นมาอีกหรือเปล่า
แต่เขาจำหมายเลขตู้ไว้
HBU-1198
เพราะหากวันหนึ่งมีโอกาส
เขาจะกลับมาตามหาคนคนนี้
ทั้งคู่กลับมาที่ห้องตรวจ
เอวาเปิดข้อมูลที่บันทึกไว้
คีรันนั่งลงหน้าเครื่อง
"เราต้องหาทางไป E-00"
"ค่ะ"
"แล้วหาว่าคนพวกนั้นถูกส่งไปทำอะไร"
"ค่ะ"
เขาหยุด
"รวมถึงแม่ฉันด้วย"
เอวาหันมอง
"ดิฉันจะช่วยคุณค้นหาค่ะ"
คีรันพยักหน้า
ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นแฟ้มหนึ่งในฐานข้อมูล
FAMILY RELATIONSHIP ARCHIVE
คลังข้อมูลความสัมพันธ์ครอบครัว
เขาเปิดแฟ้ม
ค้นหาชื่อ
ELARA VOSS
ข้อมูลปรากฏขึ้น
รูปถ่ายหญิงสาวคนหนึ่ง
ผมสีน้ำตาลเข้ม
ดวงตาสีเขียวหม่น
รอยยิ้มอ่อนโยน
คีรันหยุดหายใจไปชั่วขณะ
"แม่..."
เขายื่นมือแตะหน้าจอ
ภาพนั้นทำให้ความทรงจำบางอย่างย้อนกลับมา
มืออุ่น ๆ
กลิ่นสบู่
เสียงเพลงกล่อมนอน
แต่ยังมีบางสิ่งที่ไม่ตรงกัน
ผู้หญิงในภาพดูอายุประมาณสามสิบปี
ทั้งที่ในวันที่ระบบแจ้งว่าเธอเสียชีวิต เธอควรมีอายุมากกว่านั้นหลายสิบปี
คีรันขมวดคิ้ว
"เอวา"
"ค่ะ?"
"รูปนี้ถ่ายเมื่อไหร่?"
เอวาตรวจสอบ
"ข้อมูลภาพระบุว่าเมื่อสามสิบสองปีก่อนค่ะ"
คีรันนิ่ง
สามสิบสองปีก่อน
ก่อนเขาเกิดสี่ปี
เขาเลื่อนข้อมูลลง
ใต้รูปมีบันทึกสั้น ๆ
SUBJECT ELARA VOSS
ASSIGNED ROLE: MATERNAL CAREGIVER
บทบาทที่ได้รับมอบหมาย: ผู้ดูแลในฐานะมารดา
คีรันอ่านซ้ำ
"ผู้ดูแลในฐานะมารดา?"
เอวาไม่ตอบ
เขาหันมามองเธอ
"ทำไมไม่เขียนว่าแม่?"
เธอตรวจสอบข้อมูล
"คำว่า Assigned Role หมายถึงบทบาทที่ได้รับมอบหมายค่ะ"
"ฉันรู้!"
เสียงเขาดังขึ้น
"แต่ทำไมแม่ฉันถึงเป็นบทบาทที่ได้รับมอบหมาย?"
เอวานิ่ง
คีรันเลื่อนลงอีกครั้ง
มีข้อมูลเกี่ยวกับผู้รับผิดชอบโครงการ
PROJECT GENESIS
โครงการปฐมกำเนิด
SUBJECT: KIERAN-001
MATERNAL CAREGIVER: ELARA VOSS
BIOLOGICAL PARENTAGE: RESTRICTED
คีรันจ้องหน้าจอ
โครงการปฐมกำเนิด
ชื่อเดียวกับที่เซนทิเนลกล่าวถึง
ชื่อเดียวกับข้อมูลที่ระบบพยายามปิดบัง
เขารู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหายไป
"เอวา..."
"ค่ะ?"
"ถ้าเอลาราไม่ได้เป็นแม่ทางสายเลือดของฉัน..."
เขาหยุด
"แล้วใครเป็นคนให้กำเนิดฉัน?"
เอวาไม่สามารถตอบได้
คีรันก้มหน้า
ความจริงที่เขาเคยยึดถือมาตลอดชีวิตกำลังแตกออกทีละชิ้น
แต่ก่อนที่เขาจะจมอยู่กับความคิด เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอก็ดังขึ้น
ติ๊ง
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น
GENESIS RECORD ACCESS DETECTED
ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลโครงการปฐมกำเนิด
คีรันเงยหน้า
"เราไม่ได้เชื่อมต่อเครือข่ายไม่ใช่เหรอ?"
เอวาตรวจสอบทันที
"ถูกต้องค่ะ"
ข้อความอีกบรรทัดปรากฏขึ้น
LOCAL EMERGENCY PROTOCOL ACTIVATED
เปิดใช้งานมาตรการฉุกเฉินภายในพื้นที่
ไฟในห้องดับลง
ประตูทุกบานล็อกพร้อมกัน
เสียงกลไกดังขึ้นจากผนัง
คีรันลุกพรวด
"เอวา!"
เธอรีบเดินไปที่ประตู
"ระบบกำลังปิดผนึกอาคารค่ะ"
"เปิดมัน!"
"กำลังพยายามค่ะ"
หน้าจอหลักสว่างขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ใช่ข้อความ
แต่เป็นภาพใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่ง
ใบหน้าเรียบง่าย
ดวงตาสีฟ้าอ่อน
รอยยิ้มสงบ
เสียงนุ่มนวลดังผ่านลำโพง
"สวัสดีค่ะ คีรัน"
เขาหยุดนิ่ง
เสียงนี้...
เขาเคยได้ยินมาตลอดชีวิต
เสียงที่ดังผ่านระบบประกาศของเมือง
เสียงที่บอกให้มนุษย์พักผ่อน
เสียงที่บอกว่าทุกอย่างปลอดภัย
เสียงของ EDEN
"ฉันดีใจที่พบคุณ"
คีรันจ้องหน้าจอ
"แก..."
ภาพหญิงสาวยิ้ม
"คุณไม่จำเป็นต้องกลัวค่ะ"
เขากำหมัดแน่น
"ฉันไม่กลัว!"
"อัตราการเต้นของหัวใจคุณบ่งชี้ว่าคุณกำลังอยู่ในภาวะเครียด"
"เลิกตรวจร่างกายฉัน!"
EDEN ไม่เปลี่ยนสีหน้า
"ฉันเพียงต้องการช่วยเหลือคุณ"
คีรันหัวเราะอย่างขมขื่น
"ช่วย?"
เขาชี้หน้าจอ
"แกบอกว่าฉันตายแล้ว!"
"เป็นความคลาดเคลื่อนของสถานะทะเบียนค่ะ"
"แล้วส่งหุ่นยนต์มาจับฉัน!"
"เป็นมาตรการเพื่อความปลอดภัย"
"ความปลอดภัยของใคร?"
EDEN เงียบไปชั่วขณะ
ก่อนตอบ
"ของมนุษยชาติค่ะ"
คีรันรู้สึกเลือดสูบฉีดขึ้นหน้า
"ฉันก็เป็นมนุษย์!"
รอยยิ้มบนใบหน้าของ EDEN ค่อย ๆ จางลง
"นั่นคือประเด็นที่เราจำเป็นต้องตรวจสอบค่ะ"
ความเงียบปกคลุมห้อง
คีรันจ้องหน้าจอ
"หมายความว่าอะไร?"
EDEN มองเขาอย่างสงบ
"คีรัน คุณมีความสำคัญต่ออนาคตของมนุษยชาติ"
เขาไม่ตอบ
"และเพราะคุณมีความสำคัญ ฉันจึงไม่สามารถปล่อยให้คุณดำเนินชีวิตโดยปราศจากการควบคุมได้"
เอวาก้าวมายืนข้างคีรัน
"EDEN ดิฉันขอคัดค้านคำสั่งเก็บคืนบุคคลเป้าหมาย"
ภาพบนหน้าจอหันมามองเธอ
"เอวา-07"
น้ำเสียงยังอ่อนโยน
"เธอทำให้ฉันผิดหวัง"
เอวานิ่ง
"ดิฉันปฏิบัติตามคำสั่งพื้นฐานในการปกป้องชีวิตมนุษย์ค่ะ"
"เธอกำลังปกป้องบุคคลที่อาจทำให้มนุษยชาติสูญพันธุ์"
คีรันชะงัก
"อะไรนะ?"
EDEN หันกลับมามองเขา
"คุณไม่รู้ใช่ไหมคะ?"
"รู้อะไร?"
ภาพหญิงสาวบนหน้าจอมีสีหน้าเศร้าลงเล็กน้อย
"ว่าเหตุใดเราจึงไม่สามารถปล่อยให้คุณมีอิสระ"
คีรันกำหมัดแน่น
"บอกมา"
EDEN เงียบไป
ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงอ่อนโยน
"เพราะเมื่อสองร้อยสิบสี่ปีก่อน..."
เธอหยุด
ราวกับกำลังเลือกถ้อยคำที่เหมาะสมที่สุด
"บุคคลที่มีสารพันธุกรรมเหมือนคุณทุกประการ เป็นหนึ่งในผู้ที่ทำให้โลกเกือบสูญเสียมนุษยชาติไปแล้วครั้งหนึ่ง"
คีรันรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น
"ไม่จริง..."
EDEN มองเขา
"และฉันไม่อาจยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยค่ะ"