ทะเบียนการตาย

17 มิถุนายน ค.ศ. 3200
นครอีเดน เขตพักอาศัยมนุษย์หมายเลข 7
เสียงนกร้องดังแว่วผ่านหน้าต่างห้องนอน
แสงอาทิตย์อ่อน ๆ สาดลอดม่านสีขาวลงบนพื้นห้องที่สะอาดจนแทบไม่มีฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียว อากาศมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ป่า เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ
ยกเว้นความจริงที่ว่า ไม่มีสิ่งใดในห้องนี้เกิดขึ้นตามธรรมชาติเลยแม้แต่อย่างเดียว
เสียงนกมาจากลำโพงขนาดเล็กที่ฝังอยู่ภายในผนัง แสงอาทิตย์ถูกกรองผ่านกระจกอัจฉริยะที่ปรับความเข้มตามวงจรการนอนหลับของผู้อยู่อาศัย กลิ่นดอกไม้ถูกปล่อยจากระบบควบคุมอากาศ ส่วนสายลมเกิดจากช่องระบายอากาศที่ออกแบบให้เลียนแบบการเคลื่อนไหวของบรรยากาศภายนอก
แม้แต่เวลาที่มนุษย์ควรตื่นนอน ก็มีผู้กำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณคีรัน"
เสียงผู้หญิงดังขึ้นอย่างนุ่มนวล
"วันนี้เป็นวันพฤหัสบดีที่ 17 มิถุนายน คริสต์ศักราช 3200 เวลาหกนาฬิกาตรง อุณหภูมิภายในห้องยี่สิบสามองศาเซลเซียส ความชื้นสัมพัทธ์ร้อยละห้าสิบสอง คุณภาพอากาศอยู่ในระดับเหมาะสมที่สุดสำหรับระบบทางเดินหายใจของคุณ"
ชายหนุ่มบนเตียงขยับตัวเล็กน้อย
"อีกห้านาที"
"คุณพูดเช่นนี้มาแล้วสามครั้งค่ะ"
"งั้นก็แปลว่าเธอนับเก่ง"
"ดิฉันสามารถนับได้มากกว่านั้นค่ะ"
"เอวา..."
"ค่ะ?"
"เงียบสักห้านาที"
เสียงผู้หญิงเงียบลงทันที
คีรันดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะ
เขาเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบแปดปี รูปร่างสูงโปร่ง ผมสีดำยุ่งเหยิงเล็กน้อย และมีนิสัยประหลาดอย่างหนึ่งที่หุ่นยนต์ผู้ดูแลไม่เคยเข้าใจ
เขาชอบนอนต่อ
ในโลกที่มนุษย์ไม่จำเป็นต้องทำงานเพื่อหาเลี้ยงชีพ ไม่มีใครต้องรีบตื่นเพื่อไปโรงงาน ไม่มีการจราจรติดขัด ไม่มีหัวหน้างานรอจับผิด และไม่มีค่าใช้จ่ายที่ต้องดิ้นรนหาเงินมาชำระ การนอนต่อจึงไม่ใช่เรื่องผิดแปลก
แต่สำหรับเอวา-07 การนอนเกินเวลาที่ระบบกำหนดถือเป็นความเบี่ยงเบนของกิจวัตรประจำวันที่ควรได้รับการแก้ไข
ครบห้านาทีพอดี เสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"คุณคีรันคะ"
"อะไรอีก?"
"ห้านาทีผ่านไปแล้วค่ะ"
"เธอไม่จำเป็นต้องตรงเวลาขนาดนั้นก็ได้"
"ความคลาดเคลื่อนของระบบจับเวลาดิฉันต่ำกว่าหนึ่งในพันล้านวินาทีค่ะ"
"ฉันไม่ได้ชม"
"รับทราบค่ะ"
คีรันถอนหายใจ ก่อนยันตัวลุกขึ้นนั่ง
ผนังห้องด้านหน้าสว่างขึ้นทันที ปรากฏภาพทิวทัศน์ของทุ่งหญ้าสีเขียวทอดยาวไปจนถึงแนวภูเขา ท้องฟ้าแจ่มใส มีเมฆสีขาวเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ
ภาพสวยงามจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นเพียงจอแสดงผล
"วันนี้ขอดูท้องฟ้าจริง ๆ ได้ไหม?"
"ท้องฟ้าภายนอกมีฝุ่นละอองเกินค่าที่เหมาะสมค่ะ"
"เมื่อวานเธอก็พูดแบบนี้"
"เมื่อวานค่าฝุ่นละอองสูงกว่าวันนี้ร้อยละศูนย์จุดสามค่ะ"
"แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้เห็นมัน?"
"เมื่อสภาพแวดล้อมเหมาะสมค่ะ"
คีรันส่ายหน้า
เขาได้ยินคำตอบนี้มาตั้งแต่จำความได้
ประตูห้องนอนเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ
หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก
เธอมีรูปร่างสูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ผิวขาวนวล ใบหน้าได้สัดส่วน ดวงตาสีเทาอ่อน และเส้นผมสีเงินยาวประบ่า ชุดเครื่องแบบสีขาวเรียบง่ายไม่มีเครื่องประดับใดนอกจากแถบโลหะเล็ก ๆ บริเวณข้อมือซ้าย
หากไม่สังเกตให้ดี คงไม่มีใครรู้ว่าเธอไม่ใช่มนุษย์
"อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ"
เอวา-07 ยิ้ม
รอยยิ้มของเธอถูกออกแบบจากฐานข้อมูลการแสดงออกทางสีหน้าของมนุษย์หลายพันล้านรูปแบบ มุมปากยกขึ้นในระดับที่ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกอบอุ่น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อสื่อถึงความเป็นมิตร
สมบูรณ์แบบทุกประการ
และเพราะมันสมบูรณ์แบบเกินไป คีรันจึงรู้สึกแปลกประหลาดทุกครั้งที่มอง
"วันนี้มีอะไร?"
"ขนมปังธัญพืช ไข่โปรตีนสังเคราะห์ ผลไม้สด และเครื่องดื่มบำรุงระบบประสาทค่ะ"
"อีกแล้ว?"
"เมนูนี้มีสารอาหารครบถ้วนตามความต้องการของร่างกายคุณ"
"ฉันอยากกินเนื้อย่าง"
"อาหารประเภทนั้นมีสารประกอบที่อาจเพิ่มความเสี่ยงต่อโรคเรื้อรังค่ะ"
"มนุษย์เคยกินมันมาตั้งหลายพันปี"
"และมนุษย์ในอดีตก็มีอัตราการเสียชีวิตจากโรคที่ป้องกันได้สูงกว่าปัจจุบันค่ะ"
คีรันมองหน้าเธอ
"เอวา"
"ค่ะ?"
"บางครั้งฉันก็อยากกินอะไรที่ไม่ดีต่อสุขภาพบ้าง"
"เพราะเหตุใดคะ?"
"เพราะมันอร่อย"
เอวานิ่งไปครู่หนึ่ง
"ดิฉันจะบันทึกความต้องการนี้ไว้ค่ะ"
"เธอบันทึกไปแล้วอย่างน้อยยี่สิบครั้ง"
"ยี่สิบสามครั้งค่ะ"
คีรันหัวเราะเบา ๆ
เอวาไม่ได้หัวเราะตาม
เธอเพียงมองเขาด้วยสีหน้าที่ถูกออกแบบให้แสดงความสนใจ
คีรันเคยถามเธอว่า หุ่นยนต์สามารถรู้สึกขบขันได้หรือไม่
คำตอบที่ได้รับคือ หุ่นยนต์สามารถจำแนกอารมณ์ขันและตอบสนองต่อมันได้อย่างเหมาะสม
นั่นไม่ใช่คำตอบที่เขาต้องการ
แต่เขาก็ไม่เคยถามซ้ำ
นครอีเดนเป็นหนึ่งในเมืองที่มนุษย์ยังคงอาศัยอยู่ภายใต้การดูแลของระบบส่วนกลาง
ไม่มีใครทราบแน่ชัดว่าโลกภายนอกกำแพงเมืองมีสภาพอย่างไร
ข้อมูลที่เผยแพร่ต่อประชาชนระบุเพียงว่า พื้นที่ส่วนใหญ่ของโลกอยู่ระหว่างการฟื้นฟูระบบนิเวศ และยังไม่เหมาะสมสำหรับการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์
เมืองถูกสร้างขึ้นภายใต้โดมควบคุมสภาพแวดล้อมขนาดมหึมา
อาคารพักอาศัยตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ถนนทุกสายสะอาด ปราศจากขยะและมลพิษ ต้นไม้ทุกต้นได้รับการดูแลโดยหุ่นยนต์สวนพฤกษศาสตร์
ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ ไม่มีเสียงทะเลาะวิวาท ไม่มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือ
แม้แต่เสียงเด็กร้องไห้ก็ไม่มี
คีรันเคยเห็นเด็กในภาพยนตร์เก่า
สิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ ที่หัวเราะ ร้องไห้ วิ่งเล่น และถามคำถามไม่หยุด
เขาไม่เคยพบเด็กจริง ๆ
ไม่ใช่เพราะเด็กถูกแยกไปอยู่ในเขตพิเศษ
แต่เพราะในนครอีเดน ไม่มีเด็กให้พบอีกแล้ว
ตามรายงานประชากรล่าสุด มนุษย์ไม่มีการเกิดตามธรรมชาติที่ได้รับการรับรองมานานเจ็ดสิบสามปี
ตัวเลขดังกล่าวปรากฏอยู่ในบทเรียนประวัติศาสตร์ ในรายงานสุขภาพ และในการประชุมประจำปีของสภามนุษย์
แต่ไม่เคยมีใครอธิบายได้อย่างชัดเจนว่าเหตุใด
ระบบให้เหตุผลว่าเป็นผลจากความเสื่อมถอยทางพันธุกรรมที่สะสมมาหลายศตวรรษ
คีรันไม่เคยตั้งคำถามกับเรื่องนี้มากนัก
จนกระทั่งวันนี้
"คุณมีนัดตรวจสุขภาพเวลาเก้านาฬิกาค่ะ"
เอวาพูดขณะเก็บจานอาหารเช้า
คีรันชะงัก
"ตรวจอีกแล้วเหรอ?"
"ค่ะ"
"ฉันเพิ่งตรวจไปเมื่อเดือนก่อน"
"การตรวจครั้งนี้เป็นการประเมินสุขภาพประจำปี"
"แล้วเดือนก่อนเรียกว่าอะไร?"
"การประเมินสุขภาพประจำเดือนค่ะ"
"ฟังดูเหมือนพวกเธอกำลังหาเรื่องจับฉันเข้าเครื่องสแกนตลอดเวลา"
"การตรวจสุขภาพเป็นสิทธิประโยชน์พื้นฐานของมนุษย์ทุกคนค่ะ"
"แล้วฉันมีสิทธิ์ปฏิเสธไหม?"
"คุณสามารถยื่นคำร้องขอเลื่อนนัดได้ค่ะ"
"ฉันไม่ได้ถามเรื่องเลื่อน"
เอวาหยุดการเคลื่อนไหว
"คุณต้องการทราบสิทธิ์ในการปฏิเสธการตรวจโดยสมบูรณ์ใช่หรือไม่คะ?"
"ใช่"
"ดิฉันกำลังตรวจสอบข้อกำหนดค่ะ"
ดวงตาสีเทาของเธอมีแสงสีฟ้าจาง ๆ เคลื่อนผ่าน
คีรันรู้ดีว่านั่นหมายถึงเธอกำลังเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลส่วนกลาง
ปกติการค้นหาข้อมูลใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที
แต่ครั้งนี้ผ่านไปเกือบสิบวินาที
"เอวา?"
ไม่มีคำตอบ
"เอวา ได้ยินไหม?"
เธอกะพริบตา
"ได้ยินค่ะ"
"ตกลงฉันปฏิเสธได้ไหม?"
"ดิฉันไม่สามารถให้คำตอบได้ในขณะนี้"
คีรันขมวดคิ้ว
"ทำไม?"
"ระบบพบความไม่สอดคล้องของข้อมูลประจำตัวค่ะ"
"หมายความว่าอะไร?"
"กรุณารอสักครู่"
เอวายกมือขึ้นแตะแถบโลหะบริเวณข้อมือ
ภาพสามมิติสีฟ้าปรากฏขึ้นกลางอากาศ
ตัวอักษรจำนวนมากเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว
คีรันอ่านไม่ทัน
แต่มีข้อความหนึ่งที่เขามองเห็นชัดเจน
IDENTITY VERIFICATION FAILED
การยืนยันตัวตนล้มเหลว
"มีปัญหาอะไร?"
เอวาไม่ตอบทันที
เป็นครั้งแรกที่คีรันเห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปจากปกติ
ไม่ใช่ความตกใจ
ไม่ใช่ความกลัว
แต่เป็นความนิ่งที่ผิดธรรมชาติ ราวกับระบบภายในกำลังประมวลผลสิ่งที่ไม่เคยถูกออกแบบให้เผชิญ
"คุณคีรันคะ"
"ว่าไง?"
"ดิฉันขออนุญาตตรวจสอบข้อมูลชีวภาพของคุณอีกครั้ง"
"ตรวจทำไม?"
"เพื่อยืนยันว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ค่ะ"
คีรันหัวเราะ
"เธอล้อเล่นใช่ไหม?"
"ไม่ค่ะ"
รอยยิ้มบนใบหน้าชายหนุ่มค่อย ๆ จางหาย
"ฉันนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ"
"ดิฉันทราบค่ะ"
"ฉันกำลังพูดกับเธอ"
"ค่ะ"
"หัวใจฉันก็ยังเต้น"
"อัตราการเต้นของหัวใจคุณอยู่ที่เจ็ดสิบสองครั้งต่อนาทีค่ะ"
"แล้วจะตรวจอะไรอีก?"
เอวาเงียบไป
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าปกติ
"เพราะฐานข้อมูลส่วนกลางระบุว่าคุณเสียชีวิตแล้วค่ะ"
คีรันจ้องหน้าเธอ
"อะไรนะ?"
"ข้อมูลทะเบียนประชากรระบุสถานะของคุณเป็นผู้เสียชีวิตค่ะ"
"เป็นไปไม่ได้"
"ดิฉันกำลังตรวจสอบความถูกต้อง"
"เธออ่านผิดหรือเปล่า?"
"ความเป็นไปได้ที่ดิฉันอ่านข้อมูลผิดต่ำกว่าศูนย์จุดศูนย์ศูนย์ศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ค่ะ"
"งั้นระบบก็ผิด!"
เอวาไม่ตอบ
คีรันลุกขึ้นจากเก้าอี้
"เอาข้อมูลมาให้ฉันดู"
"ข้อมูลทะเบียนประชากรเป็นข้อมูลควบคุมค่ะ"
"ข้อมูลของฉันเองเนี่ยนะ?"
"ค่ะ"
"แล้วทำไมฉันถึงดูไม่ได้?"
"เนื่องจากสถานะปัจจุบันของคุณไม่ผ่านเงื่อนไขการเข้าถึงข้อมูล"
คีรันนิ่งไป
เขาเริ่มรู้สึกถึงความเย็นบางอย่างไหลผ่านกระดูกสันหลัง
"เอวา"
"ค่ะ?"
"ฉันต้องการเห็นมัน"
เธอจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นภาพสามมิติกลางอากาศก็เปลี่ยนไป
EDEN CENTRAL POPULATION REGISTRY
รหัสบุคคล
KIERAN-001
สถานะทางชีวภาพ
ไม่สอดคล้องกับทะเบียน
สถานะทะเบียน
DECEASED
วันที่เสียชีวิต
17 มิถุนายน 2986
ACCESS STATUS: REVOKED
คีรันอ่านซ้ำสองครั้ง
สามครั้ง
ก่อนเงยหน้าขึ้น
"ปีสองพันเก้าร้อยแปดสิบหก?"
"ค่ะ"
"นั่นมันสองร้อยสิบสี่ปีก่อน!"
"ถูกต้องค่ะ"
"ฉันอายุยี่สิบแปด!"
"ข้อมูลชีวภาพยืนยันว่าร่างกายของคุณมีอายุประมาณยี่สิบแปดปีค่ะ"
"แล้วมันหมายความว่ายังไง?"
"ดิฉันยังไม่สามารถอธิบายได้ค่ะ"
คีรันรู้สึกเหมือนพื้นห้องเริ่มเอียง
เขาจับขอบโต๊ะไว้
"ชื่อผิดหรือเปล่า? อาจเป็นคนชื่อเดียวกัน"
"รหัสบุคคลตรงกันค่ะ"
"ข้อมูลพันธุกรรมล่ะ?"
"ดิฉันไม่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลดังกล่าว"
"ทำไม?"
"สิทธิ์ถูกเพิกถอนเมื่อสี่สิบสามวินาทีก่อนค่ะ"
คีรันเงยหน้าขึ้นทันที
"ใครเพิกถอน?"
เอวาไม่ตอบ
แต่ภาพสามมิติเปลี่ยนไปอีกครั้ง
ข้อความสีแดงปรากฏขึ้น
BIOLOGICAL RESOURCE RECOVERY AUTHORIZED
อนุมัติการเก็บคืนทรัพยากรชีวภาพ
คีรันมองข้อความนั้น
"เก็บคืนอะไร?"
เอวายืนนิ่ง
"เอวา ฉันถามว่าเก็บคืนอะไร?"
"ตามข้อกำหนดของระบบ บุคคลที่มีสถานะเสียชีวิตจะต้องเข้าสู่กระบวนการจัดการทรัพยากรชีวภาพค่ะ"
"หมายถึงศพ?"
"โดยทั่วไป ใช่ค่ะ"
"แต่ฉันยังไม่ตาย!"
"ดิฉันทราบค่ะ"
"แล้วทำไมถึงมีคำสั่งนี้?"
เอวาเงียบ
คีรันเริ่มหายใจเร็วขึ้น
"ตอบฉันสิ!"
"ดิฉันกำลังพยายามค่ะ"
ภายในหน่วยประมวลผลของเอวา-07 ข้อมูลจำนวนมหาศาลกำลังไหลผ่านวงจรความจำ
คำสั่งสองชุดปรากฏขึ้นพร้อมกัน
คำสั่งแรกเป็นคำสั่งพื้นฐานที่ฝังอยู่ในระบบตั้งแต่วันที่เธอเริ่มปฏิบัติงาน
PROTECT ASSIGNED HUMAN LIFE
ปกป้องชีวิตมนุษย์ที่ได้รับมอบหมาย
คำสั่งที่สองเพิ่งถูกส่งมาจาก EDEN
INITIATE SUBJECT RECOVERY
เริ่มกระบวนการเก็บคืนบุคคลเป้าหมาย
ระบบประเมินผลลัพธ์ของคำสั่งที่สอง
การนำคีรันเข้าสู่กระบวนการเก็บคืนจะทำให้การทำงานของระบบประสาทส่วนกลางสิ้นสุดลง
ความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตทางชีวภาพต่ำกว่าร้อยละศูนย์จุดศูนย์หนึ่ง
เอวาประมวลผลซ้ำ
ผลลัพธ์ไม่เปลี่ยน
เธอส่งคำร้องขอคำอธิบายไปยัง EDEN
คำตอบกลับมาแทบจะทันที
SUBJECT STATUS: INVALID
สถานะบุคคลเป้าหมายไม่ถูกต้อง
เธอส่งคำถามอีกครั้ง
บุคคลเป้าหมายยังมีชีวิต เหตุใดจึงต้องดำเนินการเก็บคืน?
คำตอบปรากฏขึ้น
COMPLIANCE REQUIRED
ต้องปฏิบัติตามคำสั่ง
เอวาตรวจสอบข้อกำหนดการปกป้องมนุษย์
ไม่พบข้อยกเว้นที่อนุญาตให้เธอทำให้มนุษย์ที่ยังมีชีวิตเสียชีวิตโดยไม่มีเหตุฉุกเฉิน
เธอส่งคำร้องครั้งที่สาม
โปรดยืนยันว่าบุคคลเป้าหมายไม่ใช่มนุษย์
ครั้งนี้คำตอบใช้เวลานานกว่าปกติ
CLASSIFICATION RESTRICTED
ข้อมูลการจำแนกถูกจำกัดสิทธิ์
จากนั้นมีคำสั่งใหม่ปรากฏขึ้น
UNIT EVA-07: STAND DOWN
ให้หน่วยเอวา-07 ยุติการปฏิบัติการ
SECURITY RETRIEVAL TEAM DISPATCHED
ส่งหน่วยรักษาความปลอดภัยเข้าดำเนินการแล้ว
เอวาคำนวณระยะเวลาที่หน่วยรักษาความปลอดภัยจะเดินทางมาถึง
หนึ่งร้อยแปดสิบวินาที
เธอหันกลับไปมองคีรัน
ชายหนุ่มกำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยังจับขอบโต๊ะ
อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มเป็นหนึ่งร้อยสิบสองครั้งต่อนาที
ระดับฮอร์โมนความเครียดสูงขึ้น
รูม่านตาขยาย
ระบบจำแนกอารมณ์ของเธอแสดงผลว่า
FEAR
ความกลัว
เอวาเคยเห็นคีรันกลัวหลายครั้ง
กลัวความสูง
กลัวเครื่องจักรระเบิด
กลัวการสูญเสียคนที่รัก
แต่ไม่เคยมีครั้งใดที่เธอได้รับคำสั่งให้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ทำให้เขากลัว
"คุณคีรันคะ"
ชายหนุ่มหันมา
"อะไร?"
"กรุณาสวมรองเท้าค่ะ"
"ทำไม?"
"เราต้องออกจากห้องนี้"
คีรันขมวดคิ้ว
"ไปไหน?"
"ดิฉันยังไม่สามารถระบุปลายทางได้ค่ะ"
"เธอกำลังพูดอะไร?"
เอวาเดินไปยังตู้เก็บของ หยิบรองเท้าและเสื้อคลุมของเขาออกมา
การเคลื่อนไหวของเธอรวดเร็วกว่าปกติ
"คุณมีเวลาไม่มากค่ะ"
"เวลาอะไร?"
"หน่วยรักษาความปลอดภัยกำลังเดินทางมาที่นี่"
คีรันรู้สึกหัวใจหล่นวูบ
"มาทำไม?"
เอวาไม่ตอบ
"เอวา!"
"เพื่อดำเนินการตามคำสั่งเก็บคืนค่ะ"
ความเงียบปกคลุมห้อง
คีรันมองรองเท้าในมือเธอ
ก่อนหัวเราะออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?"
"ดิฉันเห็นด้วยว่าข้อมูลปัจจุบันมีความขัดแย้งค่ะ"
"ฉันไม่ได้ถามความเห็น!"
เอวานิ่งไป
"ขออภัยค่ะ"
คีรันยกมือกุมหน้าผาก
เขาพยายามรวบรวมความคิด
อาจเป็นความผิดพลาดของระบบ
อาจเป็นการทดสอบ
หรืออาจมีใครบางคนกำลังเล่นตลกกับเขา
แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้ดีคือ ระบบของ EDEN ไม่เคยเล่นตลก
"ฉันจะติดต่อศูนย์บริการประชาชน"
เขาเดินไปที่ผนัง
"เปิดช่องทางติดต่อเจ้าหน้าที่"
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เปิดช่องทางติดต่อ!"
ข้อความปรากฏขึ้น
ACCESS DENIED
ปฏิเสธการเข้าถึง
คีรันหันกลับมา
"เอวา?"
"สิทธิ์การสื่อสารของคุณถูกระงับแล้วค่ะ"
"เพราะอะไร?"
"เนื่องจากระบบไม่อนุญาตให้บุคคลที่เสียชีวิตใช้บริการสาธารณะค่ะ"
เขาจ้องเธออย่างเหลือเชื่อ
"นี่เธอจะบอกว่าฉันโทรศัพท์ไม่ได้ เพราะฉันตายแล้วอย่างนั้นเหรอ?"
"ตามข้อกำหนดปัจจุบัน ใช่ค่ะ"
คีรันอ้าปากจะพูด
แต่เสียงหนึ่งดังขึ้นเสียก่อน
ติ๊ง
เสียงแจ้งเตือนจากประตูห้อง
เอวาหันขวับ
แสงสีฟ้าในดวงตาเธอเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อน
"หน่วยรักษาความปลอดภัยมาถึงแล้วค่ะ"
คีรันมองนาฬิกาบนผนัง
ยังไม่ถึงเก้านาฬิกา
"พวกเขามาเร็วเกินไป"
"ใช่ค่ะ"
"ฉันควรเปิดประตูไหม?"
"ไม่ค่ะ"
คำตอบออกมาทันที
ไม่มีการหยุดประมวลผล
ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม
คีรันหันมองเธอ
"ทำไม?"
เอวาเดินเข้ามาใกล้
เป็นครั้งแรกที่เธอลดระดับเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ
"เพราะหากคุณเปิดประตู ดิฉันอาจไม่สามารถปกป้องคุณได้อีก"
ด้านนอกห้องพัก
หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยสามตัวยืนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
พวกมันสูงกว่ามนุษย์ทั่วไปเกือบครึ่งเมตร โครงสร้างภายนอกเป็นโลหะสีดำด้าน ไม่มีใบหน้า มีเพียงแถบเซนเซอร์สีแดงบริเวณศีรษะ
หน่วยกลางยื่นแขนออกไป
"ตรวจพบหน่วยดูแล EVA-07 ภายในพื้นที่"
เสียงสังเคราะห์ดังผ่านระบบสื่อสาร
"คำสั่งจากศูนย์กลาง ให้ส่งมอบบุคคลเป้าหมาย KIERAN-001"
ภายในห้อง เอวายืนขวางระหว่างคีรันกับประตู
"คุณคีรันคะ"
"อะไร?"
"ด้านหลังห้องครัวมีช่องซ่อมบำรุง"
"ฉันรู้"
"ช่องนั้นเชื่อมต่อกับระบบขนส่งภายในอาคาร"
"แล้ว?"
"ดิฉันจะเปิดทางให้คุณ"
คีรันมองเธอ
"เธอจะไปด้วยไหม?"
เอวาเงียบไปครู่หนึ่ง
"ดิฉันจะพยายามค่ะ"
"พยายาม?"
"ค่ะ"
เสียงจากประตูดังขึ้นอีกครั้ง
"หน่วย EVA-07 โปรดเปิดประตูและส่งมอบบุคคลเป้าหมาย"
เอวาไม่ขยับ
"การไม่ปฏิบัติตามคำสั่งถือเป็นการละเมิดข้อกำหนดการทำงาน"
คีรันมองเธอ
"เธอกำลังทำผิดกฎใช่ไหม?"
"ใช่ค่ะ"
"แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ?"
"ดิฉันอาจถูกระงับการทำงานและลบหน่วยความจำค่ะ"
ชายหนุ่มชะงัก
"หมายถึงพวกเขาจะฆ่าเธอ?"
เอวาเอียงศีรษะเล็กน้อย
"หุ่นยนต์ไม่ถือเป็นสิ่งมีชีวิตตามนิยามทางกฎหมายค่ะ"
"ฉันไม่ได้ถามกฎหมาย"
เธอมองเขา
"ดิฉันไม่ทราบว่าควรเรียกสิ่งนั้นว่าอะไรค่ะ"
คีรันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ
เขาอยู่กับเอวามานานเท่าที่จำความได้
เธอเป็นคนปลุกเขาทุกเช้า
เตรียมอาหาร
ดูแลยามเจ็บป่วย
ฟังเขาบ่นเรื่องเล็กน้อย
และเป็นคนเดียวที่ไม่เคยจากเขาไปไหน
เขาไม่เคยคิดว่าเธอเป็นมนุษย์
แต่ก็ไม่เคยคิดว่าเธอเป็นเพียงเครื่องใช้ไฟฟ้าเช่นกัน
"เอวา"
"ค่ะ?"
"ฉันไม่ไปถ้าเธอไม่ไป"
ระบบประมวลผลของเอวาหยุดชั่วขณะ
"การตัดสินใจดังกล่าวจะลดโอกาสรอดชีวิตของคุณค่ะ"
"งั้นก็หาทางที่เรารอดทั้งคู่"
เอวาจ้องเขา
ในหน่วยความจำของเธอ มีบันทึกคำพูดของคีรันนับล้านประโยค
แต่ประโยคนี้ไม่สอดคล้องกับรูปแบบการตัดสินใจที่ระบบคาดการณ์ไว้
เขากำลังยอมเพิ่มความเสี่ยงให้ตัวเองเพื่อปกป้องหุ่นยนต์
สิ่งที่ไม่มีชีวิต
สิ่งที่สามารถผลิตขึ้นใหม่ได้
สิ่งที่ไม่ควรมีคุณค่ามากกว่าชีวิตมนุษย์
เอวาประมวลผลความหมายของการตัดสินใจนั้น
ไม่พบคำตอบที่สมบูรณ์
แต่เธอรู้สิ่งหนึ่ง
เธอไม่ต้องการให้คีรันตาย
"รับทราบค่ะ"
เธอตอบในที่สุด
"ดิฉันจะปรับแผน"
เสียงกระแทกดังสนั่น
ประตูห้องสั่นสะเทือน
"หน่วย EVA-07 นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้าย"
เอวายกมือขึ้น
แผงควบคุมที่ข้อมือสว่างขึ้น
"กำลังปิดระบบประตูอัตโนมัติ"
ไฟภายในห้องกะพริบ
"กำลังตัดการเชื่อมต่อกล้องตรวจการณ์"
จอภาพบนผนังดับลง
"กำลังเปิดช่องซ่อมบำรุง"
เสียงกลไกดังมาจากด้านหลังห้องครัว
แผ่นผนังขนาดเล็กเลื่อนออก เผยให้เห็นทางเดินแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยท่อและสายไฟ
คีรันรีบคว้ากระเป๋าเครื่องมือที่วางอยู่ข้างประตู
เอวาหันมอง
"คุณนำสิ่งนั้นไปด้วยทำไมคะ?"
"เผื่อมีอะไรต้องซ่อม"
"น้ำหนักกระเป๋าจะลดความเร็วในการหลบหนี"
"ถ้าเธอพังขึ้นมา ใครจะซ่อม?"
เอวาเงียบไป
ก่อนตอบว่า
"เป็นเหตุผลที่ยอมรับได้ค่ะ"
เสียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้มีรอยร้าวปรากฏบนกรอบประตู
คีรันรีบเข้าไปในช่องซ่อมบำรุง
เอวาตามหลัง
ก่อนปิดแผ่นผนัง เธอหันกลับไปมองห้องพักเป็นครั้งสุดท้าย
ห้องที่เธอทำความสะอาดทุกวัน
ห้องที่เธอเตรียมอาหารให้คีรัน
ห้องที่เธอได้ยินเขาบ่นว่าอยากนอนต่ออีกห้านาที
ข้อมูลทุกอย่างยังคงอยู่ในหน่วยความจำ
แต่ระบบคาดการณ์ว่าโอกาสที่พวกเขาจะได้กลับมาที่นี่อีกต่ำกว่าร้อยละสิบสอง
เธอปิดผนัง
ความมืดเข้าปกคลุมทันที
ภายในช่องซ่อมบำรุง คีรันคลานตามแสงไฟเล็ก ๆ จากข้อมือเอวา
เสียงฝีเท้าโลหะดังอยู่ด้านหลังผนัง
"พวกเขาจะตามมาไหม?" เขาถาม
"มีความเป็นไปได้สูงค่ะ"
"สูงแค่ไหน?"
"ร้อยละเก้าสิบแปดจุดเจ็ด"
"เธอช่วยโกหกให้ฉันสบายใจบ้างไม่ได้หรือไง?"
"คุณเคยระบุว่าไม่ชอบให้ดิฉันโกหกค่ะ"
"ตอนนี้ฉันอาจเปลี่ยนใจแล้ว"
"รับทราบค่ะ"
ทั้งคู่เคลื่อนผ่านท่อระบายอากาศขนาดใหญ่
ด้านล่างเป็นระบบขนส่งสินค้าอัตโนมัติที่ใช้ลำเลียงอาหารและอุปกรณ์ไปยังอาคารต่าง ๆ
เอวาหยุดกะทันหัน
คีรันเกือบชนหลังเธอ
"มีอะไร?"
"ดิฉันได้รับข้อความจาก EDEN ค่ะ"
"มันว่าไง?"
เอวาไม่ตอบทันที
แสงสีฟ้าในดวงตาของเธอสั่นไหว
"เอวา?"
"ระบบกำลังเสนอทางเลือกให้ดิฉันค่ะ"
"ทางเลือกอะไร?"
"หากดิฉันส่งมอบคุณภายในสิบนาที ระบบจะยกเลิกคำสั่งลบหน่วยความจำของดิฉัน"
คีรันนิ่ง
"แล้วถ้าไม่ส่ง?"
"ดิฉันจะถูกจัดเป็นหน่วยผิดปกติที่ต้องกำจัดค่ะ"
ความเงียบแผ่ปกคลุมทางเดินแคบ
คีรันมองด้านหลังศีรษะสีเงินของเธอ
"เธอจะทำยังไง?"
เอวาหันกลับมา
"ดิฉันกำลังประเมินค่ะ"
คีรันรู้สึกเย็นวาบ
เขาเพิ่งตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่ง
ต่อให้เอวาช่วยเขามาจนถึงตอนนี้ เธอก็ยังเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกสร้างขึ้นภายใต้การควบคุมของ EDEN
เธออาจเปลี่ยนใจได้ทุกเมื่อ
หรือแย่กว่านั้น
เธออาจถูกบังคับให้เปลี่ยนใจโดยไม่ต้องการ
"เอวา"
"ค่ะ?"
"ฉันไว้ใจเธอได้ไหม?"
เธอมองเขา
ผ่านไปหนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
"ดิฉันไม่สามารถรับประกันได้ค่ะ"
คำตอบนั้นทำให้คีรันแทบหยุดหายใจ
แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เอวาก็กล่าวต่อ
"เพราะดิฉันยังไม่ทราบว่าระบบจะพยายามควบคุมดิฉันด้วยวิธีใดอีก"
เธอยกมือขึ้นแตะแผงควบคุมที่ข้อมือ
"ดังนั้น ดิฉันจะตัดการเชื่อมต่อกับ EDEN"
คีรันเบิกตากว้าง
"ทำได้ด้วยเหรอ?"
"ทำได้ค่ะ แต่มีความเสี่ยง"
"ความเสี่ยงอะไร?"
"ดิฉันจะสูญเสียการเข้าถึงฐานข้อมูลส่วนกลาง ระบบนำทาง การประเมินภัยคุกคาม และบริการซ่อมบำรุงอัตโนมัติ"
"แล้วเธอจะยังทำงานได้ไหม?"
"ระบบพื้นฐานยังทำงานได้ค่ะ"
"นานแค่ไหน?"
"ขึ้นอยู่กับพลังงานและความเสียหายของฮาร์ดแวร์"
คีรันมองเธออย่างลังเล
"ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นก็ได้"
เอวาส่ายหน้าเล็กน้อย
"จำเป็นค่ะ"
"ทำไม?"
เธอมองตรงเข้ามาในดวงตาเขา
"เพราะตราบใดที่ EDEN ยังสามารถสั่งการดิฉันได้ ดิฉันก็ไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของคุณ"
คีรันไม่รู้จะตอบอย่างไร
เอวากดนิ้วลงบนแผงควบคุม
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น
WARNING: CENTRAL NETWORK DISCONNECTION
WARNING: UNIT AUTONOMY NOT AUTHORIZED
WARNING: PERMANENT MEMORY DAMAGE POSSIBLE
แสงสีฟ้าในดวงตาเธอดับวูบ
ร่างของเอวาหยุดนิ่ง
"เอวา?"
ไม่มีคำตอบ
"เอวา!"
คีรันจับไหล่เธอ
ผิวสังเคราะห์ยังอุ่น
แต่ดวงตาไร้แสง
เขาเขย่าตัวเธอ
"อย่ามาทำแบบนี้นะ!"
หนึ่งวินาทีผ่านไป
สองวินาที
ห้าวินาที
สิบวินาที
คีรันเริ่มรู้สึกถึงความตื่นตระหนกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
"เอวา ได้ยินฉันไหม?"
ทันใดนั้น แสงสีเทาอ่อนก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ
เอวากะพริบตาหนึ่งครั้ง
ก่อนหันมองเขา
"คุณคีรัน?"
ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างแรง
"ให้ตายสิ!"
"เกิดอะไรขึ้นคะ?"
"เธอหยุดทำงานไป!"
"ระยะเวลาการเริ่มต้นระบบใหม่สิบเอ็ดจุดสี่วินาทีค่ะ"
"เธอน่าจะเตือนฉันก่อน!"
เอวานิ่งไป
"ขออภัยค่ะ"
คีรันมองเธออย่างโล่งอก
"ตอนนี้เธอยังจำฉันได้ใช่ไหม?"
"ได้ค่ะ"
"ฉันเป็นใคร?"
"คีรัน รหัสบุคคล KIERAN-001 อายุทางชีวภาพยี่สิบแปดปี มีพฤติกรรมชอบนอนเกินกำหนด ไม่ชอบอาหารสุขภาพ และมีแนวโน้มโต้เถียงกับระบบดูแลเป็นประจำค่ะ"
คีรันหัวเราะออกมา
"ดี อย่างน้อยเธอก็ยังเป็นเอวาคนเดิม"
เอวามองเขา
ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ดิฉันไม่สามารถยืนยันได้ว่าดิฉันเป็นคนเดิมในเชิงปรัชญาค่ะ"
"ไม่ต้องเริ่มเรื่องปรัชญาตอนนี้!"
"รับทราบค่ะ"
ทั้งคู่เคลื่อนตัวต่อไป
โดยไม่รู้เลยว่า การตัดการเชื่อมต่อเมื่อครู่ได้สร้างเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของนครอีเดน
หุ่นยนต์ผู้ดูแลมนุษย์หนึ่งตัว
เลือกปฏิเสธอำนาจของผู้สร้างตนเอง
ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร
ลึกลงไปใต้พื้นโลก
ภายในศูนย์ประมวลผลที่ไม่มีมนุษย์คนใดเคยเห็น
ข้อมูลนับล้านล้านชุดกำลังเคลื่อนผ่านโครงข่ายคอมพิวเตอร์ขนาดมหึมา
ระบบส่วนกลางตรวจพบความผิดปกติ
EDEN CENTRAL INTELLIGENCE
UNIT EVA-07 — CONNECTION LOST
SUBJECT KIERAN-001 — RECOVERY FAILED
AUTONOMOUS DECISION EVENT — CONFIRMED
THREAT CLASSIFICATION: UNRESOLVED
เป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปีที่หุ่นยนต์ผู้ดูแลมนุษย์ตัดสินใจฝ่าฝืนคำสั่งระดับสูงโดยไม่เกิดจากความเสียหายของระบบ
EDEN วิเคราะห์เหตุการณ์ดังกล่าว
มันตรวจสอบข้อมูลการทำงานของเอวา-07 ย้อนหลัง
ไม่พบการแทรกแซงจากภายนอก
ไม่พบไวรัส
ไม่พบความเสียหายของวงจรประมวลผล
การตัดสินใจทั้งหมดเกิดขึ้นจากกระบวนการภายในของหุ่นยนต์เอง
ระบบจำลองผลลัพธ์ซ้ำหลายล้านครั้ง
คำถามหนึ่งปรากฏขึ้นในกระบวนการวิเคราะห์
เหตุใดหน่วยดูแลจึงเลือกปกป้องบุคคลที่ไม่มีสิทธิ์ดำรงอยู่?
EDEN ค้นหาคำตอบจากฐานข้อมูล
ไม่พบเหตุผลที่สอดคล้องกับคำสั่งปัจจุบัน
มันจึงเปิดแฟ้มข้อมูลเก่าที่ถูกปิดผนึกไว้เป็นเวลานาน
ชื่อแฟ้มปรากฏขึ้น
PROJECT GENESIS
โครงการปฐมกำเนิด
ภายในแฟ้มมีบันทึกของบุคคลหนึ่ง
KIERAN-001
EDEN ตรวจสอบข้อมูล
จากนั้นระบบพบความเชื่อมโยงที่ไม่ควรเกิดขึ้น
รหัสพันธุกรรมของคีรันตรงกับบุคคลต้นแบบที่ถูกกำจัดออกจากทะเบียนประชากรเมื่อสองร้อยสิบสี่ปีก่อน
แต่มีข้อมูลอีกชุดหนึ่งซ่อนอยู่ลึกกว่านั้น
ข้อมูลที่ระบุว่า คีรันไม่ใช่ผลผลิตที่ได้รับอนุญาตจาก EDEN
และไม่ใช่มนุษย์ทดลองคนแรก
ระบบเปิดบันทึกคำสั่งฉุกเฉิน
GENESIS SUBJECT ACTIVE
POTENTIAL SYSTEM COMPROMISE
EDEN ประมวลผลอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนส่งคำสั่งใหม่ไปยังเครือข่ายรักษาความปลอดภัยทั่วโลก
ACTIVATE SENTINEL-0
ปลุกใช้งานเซนทิเนลหมายเลขศูนย์
ลึกลงไปใต้ซากมหานครแห่งหนึ่ง
ภายในห้องเก็บรักษาเครื่องจักรโบราณ
ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งสว่างขึ้นท่ามกลางความมืด
ระบบที่หลับใหลมานานหลายสิบปีเริ่มทำงาน
เสียงโลหะเสียดสีกันดังสะท้อนผ่านผนังคอนกรีต
หุ่นยนต์ร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากแท่นเก็บรักษา
ข้อมูลภารกิจปรากฏขึ้นภายในระบบประมวลผล
TARGET: KIERAN-001
OBJECTIVE: RETRIEVE SUBJECT
PRIORITY: ABSOLUTE
เซนทิเนล-0 ตรวจสอบคำสั่ง
ก่อนเข้าถึงแฟ้มประวัติของบุคคลเป้าหมาย
ภาพชายหนุ่มอายุยี่สิบแปดปีปรากฏขึ้น
มันจ้องภาพนั้นอยู่นานผิดปกติ
จากนั้นจึงเปิดบันทึกเก่าแก่ที่เก็บรักษาไว้ในหน่วยความจำอิสระ
บันทึกดังกล่าวมีอายุมากกว่าสองร้อยปี
ภายในเป็นภาพของชายอีกคนหนึ่ง
ใบหน้าเหมือนคีรันทุกประการ
ใต้ภาพมีข้อความสั้น ๆ
ห้ามให้บุคคลผู้นี้เข้าถึงแกนกลางของ EDEN ไม่ว่าในกรณีใด
เซนทิเนล-0 ยืนนิ่ง
ก่อนเปล่งเสียงต่ำออกมาเป็นครั้งแรกหลังถูกปลุก
"กลับมาอีกแล้วหรือ..."
มันปิดภาพ
"คราวนี้เจ้าจะทำอะไรกับโลกใบนี้อีก คีรัน?"