ชื่อที่หายไป

“อย่าแตะเชือก”

ลลินพูดโดยไม่เงยหน้าจากศพ ปลายคีมเงินในมือของนายเวรหยุดห่างจากปมเชือกแดงเพียงเล็กน้อย

หญิงคนหนึ่งนอนตะแคงอยู่บนทางเดินตรวจรางด้านหลังสถานีวัดน้ำหมายเลขสี่ แก้มข้างหนึ่งแนบกับพื้นทองแดงที่เย็นและชื้น เสื้อทำงานสีดินมีคราบดำเปื้อนอยู่ตรงหัวไหล่ ผมที่เคยถักไว้คลายออกครึ่งหนึ่ง

เชือกแดงเส้นหนารัดอยู่รอบคอ รอยช้ำใต้เชือกมีสีเข้มกว่าผิวส่วนอื่น ที่ขมับมีรอยเลือดแห้งเป็นทางสั้น ๆ ไปถึงขอบราง

ฝนเมื่อคืนไม่ได้ทำให้ศพ เชือก หรือรอยเลือดหายไป

สิ่งที่หายไปมีเพียงชื่อของเธอ

ลลินคุกเข่าลงบนผ้ากันชื้น แล้วบันทึกสิ่งที่เห็นลงในสมุดยึดโยงทีละรายการ

ศพหนึ่งร่าง

เชือกแดงหนึ่งเส้น

รอยเลือดหนึ่งทาง

รองเท้าบูตหนึ่งคู่

ไม่พบกระเป๋าเครื่องมือในที่เกิดเหตุ

เธอขีดเส้นใต้รายการสุดท้ายสองครั้ง

“คุณแน่ใจหรือว่าเมื่อคืนมีกระเป๋า” นายเวรถาม

“คุณเป็นคนบอกฉันเมื่อครู่”

ชายวัยกลางคนกะพริบตา หยดน้ำเกาะอยู่ตามแนวคิ้วใต้หมวกกันฝน

“ผมบอกหรือ”

ลลินเปิดสมุดกลับไปหน้าก่อน บันทึกของเธอระบุเวลาไว้อย่างชัดเจน

แปดนาฬิกาสิบสองนาที นายเวรยืนยันว่าพบศพพร้อมกระเป๋าหนังสีน้ำตาล

ตอนนี้เพิ่งแปดนาฬิกายี่สิบหกนาที

เวลาผ่านไปเพียงสิบสี่นาที แต่เขากลับจำคำพูดของตัวเองไม่ได้แล้ว

“คุณพบเธอตอนไหน” ลลินถาม

“หลังระฆังยามค่ำ”

“กี่ยาม”

“ผม...” เขามองสถานี มองศพ แล้วก้มมองมือตัวเอง “จำไม่ได้”

ลลินจดคำตอบตามที่เขาพูด เธอไม่เติมข้อมูลจากสิ่งที่คิดว่าเขาน่าจะหมายถึง

หน้าที่ของนักซ่อมความทรงจำไม่ใช่ทำให้เรื่องราวที่ขาดหายกลับมาสมบูรณ์ตามความคาดเดา แต่ต้องแยกสิ่งที่ยังยืนยันได้ออกจากสิ่งที่เสียหาย แล้วคืนให้เจ้าของเฉพาะส่วนที่ตรวจสอบแล้วเท่านั้น

ลลินยึดหลักนี้มาตลอด

บนโต๊ะพับใต้ชายคามีผลึกบันทึกทรงหกเหลี่ยม ผลึกกำลังฉายภาพจากความทรงจำที่เก็บผ่านดวงตาของนายเวรเมื่อคืน

ภาพสีเทาสั่นไหวอยู่เหนือผลึก

ทางเดินเปียก

ศพหญิง

เชือกแดง

และมือของใครบางคนกำลังพลิกเหรียญประจำตัวที่ข้อมือผู้ตาย

ตำแหน่งที่ควรปรากฏชื่อบนเหรียญกลับมีเพียงแสงขาวฟุ้ง

ลลินใช้เข็มปรับผลึกแตะขอบภาพ แล้วหมุนวงแหวนเงินลงหนึ่งระดับ ภาพย้อนกลับไปประมาณสามลมหายใจ

เหรียญยังอยู่ในภาพ แต่ตัวอักษรบนเหรียญเป็นเพียงแสงว่าง เหมือนข้อมูลส่วนนั้นถูกลบออกจากความทรงจำ

ลลินหันไปดูศพจริง บนข้อมือของผู้ตายไม่มีเหรียญเหลืออยู่ มีเพียงรอยซีดเป็นวงรอบผิวหนัง

ใครบางคนสามารถนำเหรียญออกไปได้ แต่การเชื่อมโยงระหว่างเหรียญกับเจ้าของไม่ควรหายตามไปด้วย

“ทะเบียนส่งผลมาหรือยัง” ลลินถาม

ริน เสมียนฝึกหัดซึ่งยืนกอดกล่องเอกสารอยู่ รีบยื่นแผ่นคำตอบให้

“หญิงไม่ทราบชื่อ อายุประมาณสามสิบปี ไม่มีบุคคลสูญหายที่มีลักษณะตรงกัน และไม่มีประวัติว่าเป็นผู้ปฏิบัติงานประจำสถานีสี่ค่ะ”

“ค้นจากรอยนิ้วมือหรือยัง”

“ค้นแล้วค่ะ”

“ตรวจรอยหมึกที่ข้อมือหรือยัง”

“ตรวจแล้ว แต่ไม่พบรายการอาชีพที่ตรงกันค่ะ”

รินตอบเร็วมาก เหมือนกลัวว่าหากเว้นช่วงนานเกินไป คำตอบอาจเปลี่ยนไปอีก

ลลินมองข้อมือของผู้ตาย รอยหมึกสีน้ำเงินติดอยู่ตามร่องผิว เหนือเล็บนิ้วชี้มีผงทองแดง ส่วนพื้นรองเท้ามีดินสีเทาจากทางช่างด้านเหนือของคลองติดอยู่

แม้ทะเบียนจะไม่บอกว่าหญิงคนนี้เป็นใคร แต่ร่องรอยบนร่างกายยืนยันว่าเธอเคยทำงานบางอย่างจริง

เสียงล้อเกวียนดังมาจากสะพานชั้นบน

ลลินเงยหน้าขึ้น เกวียนคลุมผ้าใบสามคันกำลังแล่นผ่านแนวหลังคา ตราข้างรถระบุว่าเป็นรถขนผลึกบันทึกคุณภาพสูง กล่องใต้ผ้าใบเรืองแสงสีฟ้าเย็นออกมาตามรอยต่อ

“ประกาศปันส่วนผลึกยังไม่ถูกยกเลิกใช่ไหม” เธอถาม

รินมองตาม “ยังค่ะ หอสั่งให้ใช้ผลึกเกรดสามจนถึงสิ้นเดือน”

แต่เกวียนสามคันนั้นกำลังขนผลึกคุณภาพสูงขึ้นเหนือไปยังเขตมั่งคั่ง

โคมบนยอดอาคารในเขตนั้นยังส่องแสง ทั้งที่เป็นเวลากลางวันและเมืองกำลังอยู่ในช่วงปันส่วนผลึก

นายเวรจับขอบผ้าใบคลุมศพ “ถ้าตรวจเสร็จแล้ว ผมจะให้คนย้าย—”

“ยังไม่เสร็จ”

“แต่ผู้ตายไม่มีชื่อ”

ลลินเงยหน้ามองเขา “การไม่มีชื่อไม่ได้แปลว่าเธอไม่มีคดี”

เสียงฝนหยดแรกกระทบหลังคาสังกะสี

ทุกคนใต้ชายคาหยุดพร้อมกัน

ฝนในคลองวารินเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับคนที่ทำงานเกี่ยวกับความทรงจำ ฝนคือสิ่งที่ต้องระวังเสมอ

ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที หยดฝนบาง ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสาย น้ำไหลจากกระเบื้องลงสู่รางทองแดงข้างสถานี แล้วไหลต่อเข้าไปในท่อพร้อมเสียงครางต่ำ

รินรีบแจกผ้าคลุมศีรษะ นายเวรเรียกลูกน้องให้เข้ามาอยู่ใต้ชายคา ส่วนลลินตรวจนาฬิกาน้ำและจดเวลาเริ่มฝน

แปดนาฬิกาสามสิบเอ็ดนาที

“ทุกคนอยู่ในพื้นที่แห้ง” เธอสั่ง “คนที่เปียกฝนตั้งแต่เมื่อคืนต้องแจ้งทันที หากนึกเวลา สถานที่ หรือคำพูดบางอย่างไม่ออก อย่าเดาแทนสิ่งที่ลืม”

นายเวรขมวดคิ้ว “เรารู้ขั้นตอนอยู่แล้ว”

“ถ้ารู้ก็ทำตาม”

ลลินกลับไปตรวจผลึก ภาพเหนือโต๊ะสั่นตามแรงน้ำที่ไหลผ่านรางใกล้ฐานสถานี

เธอใช้มือซ้ายบังฝนและใช้มือขวาปรับวงแหวนทีละระดับ รอยแสงที่แตกอยู่รอบใบหน้าของผู้ตายปรากฏในตำแหน่งเดิมทุกครั้งที่ย้อนภาพ และไม่ได้เสียหายเพิ่มหลังฝนรอบนี้เริ่มตก

แสดงว่าข้อมูลระบุตัวบุคคลหายไปก่อนผลึกมาถึงมือของลลิน

“ริน จดบันทึก ฝนรอบนี้ยังไม่ทำให้ผลึกเสียหายเพิ่ม ข้อมูลระบุตัวบุคคลหายไปก่อนผลึกถูกปิดผนึก”

รินชะงัก “แต่ผลึกถูกปิดผนึกแล้วนะคะ”

“ฉันเห็น”

“ถ้าอย่างนั้นผลึกไม่ได้เสียหายที่นี่—”

“จดข้อมูลก่อน”

รินก้มหน้าจดทันที

ลลินเลื่อนภาพไปยังมือของผู้ตาย แหวนทองแดงยังอยู่ รอยหมึกยังอยู่ แม้แต่รอยแตกบนเล็บก็ยังปรากฏชัด

แต่เมื่อเธอพยายามเชื่อมรอยหมึกเข้ากับบัญชีอาชีพ ผลึกทะเบียนกลับแสดงแสงสีแดง

ไม่พบตัวระบุ

เธอลองค้นด้วยหมายเลขสถานี หมายเลขกะ และรายชื่อเจ้าหน้าที่สำรวจ

ผลลัพธ์ยังเหมือนเดิม

ไม่พบตัวระบุ

เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากด้านนอกรั้ว

“ฉันเคยเห็นเธอ”

นาฬิกาน้ำบนโต๊ะชี้เวลาแปดนาฬิกาสี่สิบสามนาที ฝนตกต่อเนื่องมาแล้วสิบสองนาที

ลลินหันไปมอง

แม่ค้าขายชาร่างท้วมยืนอยู่ใต้กันสาดฝั่งตรงข้าม มือหนึ่งถือถ้วยชา อีกมือชี้มาทางศพ

“เธอเคยมาซื้อชาที่ร้านฉัน สามวันก่อน ไม่สิ เมื่อวาน... เธอสั่งชาใบฝนขม”

“เธอชื่ออะไร” ลลินถาม

แม่ค้าอ้าปาก แต่ตอบไม่ได้

“เธอเดินมาจากทางไหน”

มือที่ชี้อยู่ค่อย ๆ ลดลง “ทาง... ตลาดหรือเปล่า”

“เธอคุยอะไรกับคุณ”

“เธอไม่ได้คุย ฉันไม่เคย—”

แม่ค้าหยุดและมองถ้วยในมือตัวเอง

“ฉันมาทำอะไรตรงนี้”

ฝนสาดพ้นขอบกันสาดลงบนไหล่ของเธอ เสื้อผ้าชั้นในเปียกเป็นปื้นกว้าง นายเวรเดินข้ามไปดึงเธอเข้าที่แห้ง

เมื่อเขากลับมา สีหน้าของเขาดูสับสนกว่าเดิม

“คุณเคยพบผู้ตายก่อนเมื่อคืนหรือไม่” ลลินถาม

“ใคร”

ลลินชี้ไปยังร่างใต้ผ้าคลุม

นายเวรมองตาม ก่อนตอบอย่างลังเล

“หญิงนิรนาม”

เมื่อยี่สิบนาทีก่อน เขายังเรียกเธอว่าเจ้าหน้าที่สำรวจ

ลลินก้มลงจดเวลา แม้ในใจจะเริ่มกังวล แต่มือที่จับปากกายังคงนิ่ง

ฝนธรรมดาไม่ควรทำให้คนสูญเสียความทรงจำสำคัญได้เร็วขนาดนี้ ไม่ควรเกิดกับหลายคนพร้อมกัน และไม่ควรทำให้ทุกคนลืมเฉพาะผู้หญิงคนเดียว

เสียงโลหะกระทบรั้วดังขึ้นหนึ่งครั้ง

ชายคนหนึ่งข้ามรั้วสถานีเข้ามาจากทางรางด้านล่าง เขาไม่ได้กระโดดข้ามอย่างรีบร้อน แต่เลือกเหยียบหัวหมุดสามจุดซึ่งไม่ลื่น ราวกับรู้ว่าพื้นส่วนใดรับน้ำหนักได้

เสื้อคลุมสีเทาของเขาเปียกตั้งแต่ไหล่ลงไป มือข้างหนึ่งถือประแจราง อีกข้างจับท่อเพื่อช่วยทรงตัว

เขาไม่สนใจเจ้าหน้าที่รอบตัว สายตามองตรงไปยังศพ

“อย่าคลุมหน้าเธอ” เขาพูด

นายเวรเอื้อมมือไปจับไม้กระบอง “นี่เป็นเขตตรวจ ห้ามเข้า”

ชายคนนั้นใช้ปลายประแจชี้ไปยังรางเหนือศีรษะ

“ข้อต่อด้านตะวันตกหลวม ถ้าพวกคุณยังยืนอยู่ตรงนั้น อีกสามนาทีน้ำจากครึ่งหลังคาจะเทลงมาใส่”

นายเวรเงยหน้าขึ้น เสียงในท่อเปลี่ยนจากเสียงครางเป็นเสียงสั่นกระทบ เขารีบสั่งให้ทุกคนหลบออกจากบริเวณนั้น

ชายแปลกหน้าหมุนวาล์วเล็กข้างเสา น้ำจำนวนมากเทลงตรงจุดที่ทุกคนเพิ่งยืนอยู่

ลลินขยับมายืนขวางศพ

“ชื่อ”

“ชื่อของผมหรือของเธอ”

“เริ่มจากชื่อของคุณ”

“อคิน”

“นามสกุล”

“ไม่มี”

ลลินยังไม่เขียน “คุณรู้จักผู้ตายหรือ”

อคินย่อตัวลงนอกแนวผ้ากันชื้น เขาไม่แตะต้องสิ่งใด สายตาหยุดอยู่ที่รอยหมึกบนข้อมือ เล็บที่แตก และปมเชือกแดง

“เธอชื่อมิรา”

เมื่อชื่อนั้นถูกพูดออกมา ทุกคนใต้ชายคาก็เงียบลง แม้ฝนจะยังตกกระทบหลังคาเสียงดัง

ลลินสังเกตปฏิกิริยาของแต่ละคน รินรีบเปิดสมุด นายเวรไม่มีท่าทีว่าจำชื่อนี้ได้ ส่วนแม่ค้าชาทวนคำว่า มิรา เบา ๆ แล้วส่ายหน้า

“มิราอะไร” ลลินถาม

“มิรา ธารกิจ เจ้าหน้าที่สำรวจราง”

“คุณพบเธอครั้งสุดท้ายเมื่อไร”

อคินสบตาเธอ “คำถามแรกควรเป็น ทำไมทุกคนในสถานีถึงลืมเธอพร้อมกัน”

“ฉันเป็นคนเลือกคำถาม”

“นั่นคงเป็นเหตุผลที่หอส่งคุณมา”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ไว้ใจหอจดหมายเหตุ

ลลินกดปลายปากกาลงบนกระดาษ “แสดงหลักฐานว่าคุณรู้จักเธอ”

“รอยหมึกอยู่ที่ข้อมือซ้าย เพราะเธอชอบเสียบปากกาไว้ใต้สายรัดแขนแล้วลืมปิดฝา เล็บนิ้วชี้แตกตอนงัดตะแกรงที่สถานีสองเมื่อห้าวันก่อน เธอดื่มชาใบฝนขมและเติมเกลือลงไปหนึ่งหยิบ”

แม่ค้าชาสะดุ้ง ถ้วยในมือกระทบจานรอง

“เกลือ...”

“เชือกเส้นนั้นก็ไม่ใช่ของเธอ” อคินพูดต่อ “เชือกที่มิราใช้ถักผมเล็กกว่านี้ และมีด้ายสีดำอยู่ตรงกลางหนึ่งเส้น ส่วนเชือกที่รัดคอเธอเป็นเชือกงานราง ใช้กับงานวาล์ว”

ลลินตรวจเชือกผ่านเลนส์ขยาย เส้นใยสีแดงมีลักษณะหยาบ และมีคราบน้ำมันดำติดอยู่ตรงปม

ข้อมูลบางส่วนที่อคินพูดสามารถตรวจสอบได้

นั่นทำให้เขาดูน่าเชื่อถือขึ้นเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เขาน่าสงสัยมากขึ้น เพราะเขารู้เรื่องผู้ตายมากกว่าทุกคนในสถานี

“คุณรู้รายละเอียดเกี่ยวกับศพมากกว่านายเวร” ลลินว่า

“ผมรู้จักเธอตอนที่ยังมีชีวิต มากกว่าที่ทะเบียนรู้จัก”

“สองอย่างนั้นยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าคุณพูดความจริง”

“แต่พิสูจน์ได้ว่าระบบของคุณมีข้อมูลไม่ครบ”

รินขยับเข้ามากระซิบ

“พี่ลลิน ชื่อมิรา ธารกิจไม่ปรากฏในระบบค่ะ ฉันตรวจทั้งทะเบียนบุคคล รายชื่อผู้ปฏิบัติงาน และใบอนุญาตสำรวจแล้ว”

ลลินรับแผ่นทะเบียนมาตรวจด้วยตัวเอง ข้อความสีแดงทั้งสามบรรทัดเหมือนกัน

ไม่พบตัวระบุ

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น อคินกำลังมองผ่านตะแกรงลงไปในรางด้านล่าง

มีบางอย่างสะท้อนแสงอยู่ในน้ำชั่วครู่ ดูคล้ายเศษทองแดงที่มีตัวอักษรสลักอยู่ แต่กระแสน้ำขุ่นไหลผ่านจนมองไม่เห็นอีก

“คุณเห็นอะไร” ลลินถาม

“สิ่งที่ฝนทำให้หายไปไม่ได้”

“ตอบให้ชัด”

“ถ้าทุกอย่างชัดเจน พวกคุณคงไม่ต้องเรียกนักซ่อมความทรงจำมาที่นี่”

เจ้าหน้าที่สองคนเดินเข้ามาประกบ อคินถอยหนึ่งก้าวโดยไม่ขัดขืน เขามองศพอีกครั้ง

“เขียนชื่อเธอไว้” เขาบอกลลิน “ก่อนฝนจะทำให้คุณลืมด้วย”

ลลินเขียนลงในสมุด

มิรา ธารกิจ

หมึกยังไม่ทันแห้ง ลลินสังเกตเห็นความผิดปกติบนแผ่นตรวจสถานที่ซึ่งวางพิงเสาอยู่

หยดน้ำไหลไปรวมกันตามขอบแผ่น แทนที่จะกระจายทั่วผิวโลหะ ตรงกลางแผ่นดูด้านกว่าบริเวณรอบ ๆ เล็กน้อย และมีคราบสีขาวติดอยู่ใกล้หมุด

เธอใช้ปลายคีมแตะคราบ กลิ่นกาวฉลากจาง ๆ ติดขึ้นมา

“ริน ส่งถ้วยเก็บน้ำฝนให้ฉัน”

ลลินหยดน้ำลงบนมุมล่างของแผ่นเพียงสามหยด คราบสีขาวละลายออกเป็นทาง เผยให้เห็นปลายเส้นหมึกสีน้ำเงินซึ่งไม่ไหลไปกับน้ำ

เธอรอให้รินบันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อน แล้วจึงเอียงแผ่นโลหะออกไปรับฝน

น้ำฝนไหลผ่านผิวแผ่น ชั้นเคลือบขุ่นค่อย ๆ ละลาย ตัวอักษรที่ซ่อนอยู่ด้านล่างเริ่มปรากฏทีละส่วน

ลายมือเหมือนของลลิน

ตัว ถ เอนไปทางซ้ายเล็กน้อย ตัว ม ปิดปลายแน่น และท้ายประโยคมีขีดสั้นสองครั้ง ซึ่งเป็นเครื่องหมายที่เธอใช้กำกับข้อความที่ต้องตรวจซ้ำ

แต่ตัวอักษรบางตัวมีขอบแข็งเกินไป และรอยโค้งของตัวอักษรที่ซ้ำกันเชื่อมต่อไม่เป็นธรรมชาติ

ข้อความนั้นเขียนว่า

ถ้าฉันลืมมิรา ให้เชื่อชายไร้นาม

ลลินมองข้อความ มองสมุดของตัวเอง แล้วหันไปมองอคิน

เขาไม่ได้แสดงสีหน้าของคนที่ชนะ เขาดูเหมือนคนที่รู้ว่าเรื่องเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น และตอนนี้มันได้เริ่มขึ้นแล้ว

ลลินหยิบผลึกทะเบียนส่วนบุคคลออกจากกล่อง แล้วป้อนชื่อที่เขาบอกด้วยตัวเอง

อคิน

แสงในผลึกรวมตัวเป็นข้อความเพียงบรรทัดเดียว

ไม่พบบุคคลดังกล่าว