เด็กชายที่ถูกลืม

คำสั่งย้ายตัวอคินจะมีผลเมื่อระฆังยามค่ำดังครั้งแรก

ลลินจึงเหลือเวลาไม่ถึงหกชั่วโมงเพื่อเข้าแฟ้มปิด ค้นคำสั่งของธีรัช และหาหลักฐานซึ่งสามารถหยุดการย้ายตัวได้

เธอกางแผนผังหอจดหมายเหตุบนโต๊ะในบ้านของป้านวล ศศิทำเครื่องหมายทางเข้าคลังปิดไว้สามแห่ง

ทางแรกผ่านประตูหลัก ต้องใช้ตราของธีรัช

ทางที่สองผ่านห้องควบคุม ต้องผ่านผลึกตรวจตัวตนสองชั้น

ทางที่สามเป็นท่อส่งเอกสารเก่า ไม่มีในแผนฉบับปัจจุบัน แต่ยังเชื่อมระหว่างห้องซ่อมผลึกกับด้านหลังคลังปิด

“คุณรู้จักทางนี้มานานแล้ว” ลลินพูด

“ฉันเคยใช้ตอนสร้างห้องเก็บเอกสาร” ศศิตอบ

“แต่ไม่ได้บอกฉันในตอนที่สภาปิดคลังสำรอง”

“ตอนนั้นฉันยังคิดว่าสามารถควบคุมสถานการณ์จากในหอได้”

“แล้วตอนนี้?”

“ตอนนี้ธีรัชประกาศภาวะฉุกเฉินโดยไม่ผ่านหอ เขาไม่ต้องการควบคุมสถานการณ์ร่วมกับใครอีกแล้ว”

ป้านวลวางเสื้อคลุมเคลือบน้ำมันสองตัวลงบนโต๊ะ

“ทางใต้หอมีน้ำจากเครื่องกลั่นไหลอยู่ หากพวกเจ้าสัมผัสมัน เสื้อธรรมดาช่วยไม่ได้”

ศศิตรวจรอยเย็บ “ผ้าชนิดนี้กันฝนได้ไม่นาน”

“นานกว่ายืนคุยโดยไม่ทำอะไร”

ลลินตรวจอุปกรณ์ของตนอีกครั้ง

สมุดกันน้ำ

หมึกกันน้ำ

ตราเวลาน้ำ

สำเนารหัสวาล์ว 4—ตะวันตก—17

สำเนาใบส่ง น—17

และรายการบัญชีพลังงานที่รินคัดไว้

ต้นฉบับทั้งหมดอยู่คนละแห่ง เธอจะนำเข้าไปเฉพาะสำเนาเพื่อใช้ค้นเอกสารที่เกี่ยวข้องค่ะ

“เมื่อเข้าไปแล้ว เราจะทวนเป้าหมายทุกสิบนาที” ลลินบอก “หนึ่ง—ค้นคำสั่งย้ายตัวอคิน สอง—ค้นแฟ้มโครงการทดลอง สาม—ค้นคำสั่งที่เชื่อมธีรัชกับกวิน”

ศศิเขียนทั้งสามข้อลงบนแผ่นทองแดงขนาดเล็ก แล้วผูกไว้กับข้อมือ

“ถ้าความทรงจำเริ่มขาด เราอ่านจากแผ่นนี้ ไม่เชื่อว่าตนเองจำได้ครบ”

ลลินมองริน “เธอรอที่ท่อด้านตะวันตก ถ้าได้รับรหัสเคาะสามชุด ให้ส่งต่อเดชทันที”

“แล้วอคินล่ะคะ”

“ถ้าเราแก้คำสั่งย้ายตัวไม่ได้ เธอต้องหาทางชะลอขบวน”

รินพยักหน้า “ฉันจะไม่พยายามเปิดห้องขังคนเดียว”

ลลินรู้ว่ารินพูดประโยคนี้เพื่อให้เธอสบายใจ แต่ไม่ได้รับรองว่าจะไม่ช่วยอคินด้วยวิธีอื่นค่ะ

“ถ้าเราไม่ออกมาภายในหนึ่งชั่วโมง ให้ปิดทางเข้าและย้ายหลักฐานออกจากคลองล่าง” ลลินสั่ง

“รับทราบค่ะ”

เสียงระฆังบอกเวลาบ่ายดังขึ้น

เหลืออีกห้าชั่วโมงก่อนย้ายตัวค่ะ

ลลินกับศศิเข้าหอทางห้องซ่อมผลึกเก่า

ภายใต้ภาวะฉุกเฉิน เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ถูกส่งไปควบคุมสถานีรางและตรวจค้นบ้านที่มีผลึกไม่ได้ลงทะเบียน ทางเดินด้านหลังจึงมีคนเฝ้าน้อยกว่าปกติ

ศศิเปิดช่องส่งเอกสารหลังตู้เครื่องมือ ทั้งสองคนคลานผ่านท่อแคบไปจนถึงผนังคลังปิดค่ะ

ลลินใช้เข็มเงินปลดกลอนด้านใน ก่อนเปิดช่องออกอย่างระมัดระวัง

อากาศในคลังอุ่นและชื้นกว่าด้านนอก ท่อทองแดงหลายเส้นวิ่งอยู่เหนือเพดาน หยดน้ำเกาะอยู่ตามรอยต่อ แม้ภายในอาคารจะไม่มีฝนตกค่ะ

ศศิแตะหยดน้ำด้วยแถบทดสอบ แถบสีขาวเปลี่ยนเป็นสีม่วงทันที

“น้ำขยายผล” เธอบอก “เครื่องกำลังถูกทดสอบ”

ลลินจดเวลา “ยังไม่สัมผัสผิวหนัง เสื้อคลุมทั้งสองตัวยังแห้งด้านใน”

พวกเธอเดินเลี่ยงจุดซึ่งมีน้ำหยด พื้นบางส่วนถูกยกสูงเพื่อให้ท่อระบายไหลผ่านด้านล่างค่ะ

แฟ้มแต่ละแถวติดเพียงหมายเลขโครงการ ไม่มีชื่อบุคคล

ลลินนำรหัสจากแผ่นทองแดงมาเทียบกับบัญชีค้นแฟ้ม

4—ตะวันตก—17

หมายเลขดังกล่าวเชื่อมไปยังหมวด โครงการระบุตัวรุ่นแรก

ศศิหยุดอยู่หน้าชั้นนั้น

“คุณรู้ว่าแฟ้มอยู่ตรงนี้” ลลินพูด

“ฉันเป็นคนส่งมันเข้าคลัง”

“หลังการทดลอง?”

“หลังธีรัชสั่งปิดโครงการอย่างเป็นทางการ”

“แต่เขาไม่ได้ปิดจริง”

“ไม่”

ศศิใช้กุญแจเปิดตู้ แฟ้มภายในมีอายุสิบแปดปี ขอบกระดาษเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล และตราหลายดวงถูกขูดออกค่ะ

ลลินหยิบแฟ้มแรกโดยใช้ถุงมือแห้ง

หน้าปกระบุว่า หน่วยครอบครัวนอกทะเบียน 17

ด้านในมีรายชื่อห้าคน

อรุณ

มาลี

เมฆ

ขิม

และเด็กชายหมายเลขห้า ซึ่งไม่มีชื่อในช่องทะเบียนค่ะ

ภาพด้านข้างแสดงเด็กชายอายุประมาณสิบเอ็ดปี มีเครื่องระบุตัวครอบอยู่รอบศีรษะ ตำแหน่งขั้วโลหะด้านหลังหูเป็นรูปครึ่งวงกลม

ลลินนึกถึงรอยแผลของอคินทันที

ใต้ภาพมีข้อความว่า

ผู้ทดลองหมายเลข 17—5 ไม่สามารถเชื่อมคลื่นเข้ากับทะเบียนกลางได้ หลังการลบ หน่วยความจำรอบข้างเสียการเชื่อมโยง แต่ตัวผู้ทดลองยังรักษาการรับรู้บุคคลเป้าหมายไว้

ศศิยืนเงียบอยู่ข้างเธอ

“เด็กคนนี้คืออคิน” ลลินพูด

“ใช่”

“เขาไม่ได้เกิดมาพร้อมความสามารถต้านการลบ”

“ไม่ เขารอดจากความผิดพลาดของเครื่อง”

“ครอบครัวของเขาเป็นอย่างไร”

ศศิมองหน้าถัดไป “ชื่อของทุกคนถูกตัดออกจากทะเบียน บ้านและสิ่งของยังอยู่ แต่คนรอบข้างค่อย ๆ ลืมความสัมพันธ์หลังฝนตก”

“พวกเขาเสียชีวิตหรือไม่”

“แฟ้มนี้ไม่บอก”

“คุณเคยตามหาหรือไม่”

“ฉันพยายาม แต่ธีรัชย้ายรายงานผลออกจากหอ”

“อคินมีสิทธิ์รู้ข้อมูลทั้งหมดนี้”

“มี”

ลลินมองแฟ้มหนาในมือ ภายในอาจมีรายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับวัยเด็ก การทดลอง และสิ่งที่เกิดกับครอบครัวเขา

เธอสามารถคัดลอกได้ แต่เขาไม่เคยอนุญาตให้เธอเปิดความทรงจำหรือข้อมูลส่วนตัวทั้งหมดค่ะ

ลลินปิดแฟ้ม

“เราจะคัดเฉพาะหน้าที่พิสูจน์ว่าเขาเป็นผู้รอดชีวิต และคำสั่งลบครอบครัว ส่วนข้อมูลการตอบสนองทางร่างกายกับความทรงจำส่วนตัวจะไม่คัด”

ศศิมองเธอ “ข้อมูลเหล่านั้นอาจช่วยอธิบายว่าเครื่องทำงานอย่างไร”

“แต่ไม่ใช่หลักฐานที่จำเป็นต่อคดีของมิรา และอคินไม่ได้อนุญาต”

“หากไม่มีโอกาสกลับมาอีก?”

“สิทธิ์ของเขาไม่ได้หายไปเพราะเรารีบ”

ลลินคัดรหัสหน้า หมายเลขคำสั่ง และข้อความที่จำเป็นลงบนกระดาษแยก โดยไม่คัดภาพร่างกายหรือรายละเอียดความทรงจำของเด็กชายค่ะ

หยดน้ำจากเพดานตกลงบนไหล่ของเธอ

เสื้อคลุมชั้นนอกกันไว้ได้ แต่ลลินจดเวลาเริ่มสัมผัสทันที

14:22

“ต้องออกจากส่วนนี้ภายในสิบนาที” เธอบอก

“น้ำยังไม่สัมผัสผิว”

“แต่เป็นน้ำขยายผล ถ้าเสื้อชั้นในเริ่มชื้น ผลจะเกิดเร็วกว่าเดิมสิบเท่า”

ศศิพยักหน้า ทั้งสองคนย้ายไปยังชั้นเอกสารถัดไปค่ะ

ใบส่ง น—17 เชื่อมกับแฟ้มผู้รับเหมาสถานีแปรผลึก

บัญชีระบุว่ารถแต่ละคันรับ “ผลึกชำรุดจากงานระบายน้ำ” ออกจากสถานีกรองเก่า แต่หน้ารายงานพลังงานกลับแสดงปริมาณแสงและความร้อนเพิ่มขึ้นในเขตมั่งคั่งหลังการส่งทุกครั้งค่ะ

ลลินวางสำเนาใบส่งข้างบัญชี

วันที่ตรงกัน

จำนวนลังตรงกัน

รหัสวาล์วตรงกับเส้นทางน้ำจากคลองล่าง

แต่ประเภทผลึกในบัญชีสองชุดไม่ตรงกัน

“ผลึกไม่ได้ชำรุด” ลลินพูด “สถานีกรองเก่ากำลังผลิตผลึกคุณภาพสูง แล้วบันทึกเป็นของเสีย”

ศศิเปิดแผนกระบวนการกลั่น

น้ำจากรางถูกส่งผ่านส่วนคัดแยก เครื่องจะแยกแรงอารมณ์และรูปแบบประสาทที่ติดมากับความทรงจำออกมา แล้วอัดแรงสั่นลงในผลึกค่ะ

ความทรงจำต้นทางจึงพร่าหรือขาดหาย ส่วนผลึกที่ได้สามารถให้แสงและความร้อนได้มากกว่าผลึกทั่วไป

ลลินอ่านตัวเลขแต่ละช่องซ้ำ

“พลังงานในเขตมั่งคั่งมาจากความทรงจำของประชาชน”

“บางส่วน” ศศิตอบ

“โดยเจ้าของไม่รู้และไม่ยินยอม”

“ใช่”

“แผนลบคลองล่างจะให้ผลผลิตมากแค่ไหน”

ศศิพลิกไปหน้าประมาณการ โครงการระบุจำนวนครัวเรือน ปริมาณความทรงจำสะสม และมูลค่าผลึกหลังกลั่นไว้ครบค่ะ

ด้านล่างมีแผนเปลี่ยนพื้นที่ชุมชนเป็นอ่างเก็บน้ำใหม่

ลลินรู้สึกคลื่นไส้ แต่ยังคงจดเฉพาะสิ่งที่ตรวจสอบได้

“เป้าหมายไม่ได้มีเพียงการควบคุมคนต่อต้าน” เธอสรุป “สภาต้องการทั้งพื้นที่และพลังงานจากความทรงจำของพวกเขา”

ศศิไม่ได้โต้แย้ง

เสียงตราเวลาน้ำดังขึ้น

ผ่านไปสิบนาทีแล้วค่ะ

ลลินมองแผ่นทองแดงที่ผูกข้อมือ

หนึ่ง—คำสั่งย้ายตัวอคิน

สอง—แฟ้มการทดลอง

สาม—คำสั่งเชื่อมธีรัชกับกวิน

เธอจำข้อแรกกับข้อสองได้ แต่ชะงักเมื่ออ่านข้อสาม

“ฉันลืมว่าเราต้องหาคำสั่งถึงกวิน”

“น้ำสัมผัสคุณแล้วหรือ”

ลลินตรวจเสื้อชั้นในตรงไหล่ ผ้าเริ่มชื้นเป็นจุดเล็ก ๆ

“เริ่มมีผล”

ศศิดึงผ้ากันน้ำอีกชั้นมาคลุมไหล่ให้ “จากนี้อย่าเชื่อรายละเอียดล่าสุดที่ไม่ได้เขียนไว้”

ลลินเขียนเวลาการสูญเสียข้อมูลลงในสมุด แล้วอ่านเป้าหมายทั้งสามข้อออกเสียงอีกครั้งค่ะ

พวกเธอเหลือเวลาไม่มากแล้ว

คำสั่งย้ายตัวอคินอยู่ในแฟ้มควบคุมบุคคลไม่มีทะเบียน

เอกสารระบุเวลาย้ายตัวหลังระฆังยามค่ำ แต่ช่องปลายทางใช้รหัส ศูนย์—ฝน ซึ่งไม่ปรากฏในบัญชีสถานที่ควบคุมตัวทั่วไปค่ะ

“ห้องฝนศูนย์” ลลินพูด

“ธีรัชไม่ได้ต้องการย้ายเขาไปเรือนจำ” ศศิตอบ “เขาจะนำอคินกลับเข้าเครื่องทดลอง”

ลลินหยิบตราควบคุมจากโต๊ะและประทับคำสั่งชะลอการย้าย แต่ระบบไม่ยอมรับ เพราะสิทธิ์ของเธอถูกระงับค่ะ

ศศิใช้ตราหัวหน้าหอประทับแทน

ผลึกบนเอกสารเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเหลือง

ระงับการย้ายเพื่อรอตรวจตัวตน — หนึ่งรอบระฆัง

“ได้เวลาเพิ่มเท่าไร” ลลินถาม

“ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง ธีรัชสามารถยกเลิกคำสั่งฉันได้”

“เพียงพอให้รินเปลี่ยนเส้นทางผู้คุม”

“ถ้าเธอเข้าถึงห้องควบคุมได้”

ลลินเคาะรหัสลงบนท่อบำรุงรักษา

สั้น ยาว สั้น

ตามด้วยหมายเลขห้องขังและรหัส ชะลอหนึ่งรอบ

เสียงเคาะตอบกลับมาหลังจากรอสามลมหายใจ

รินได้รับข้อความแล้วค่ะ

ลลินอ่านแผ่นทองแดงที่ข้อมืออีกครั้ง

เหลือคำสั่งซึ่งเชื่อมธีรัชกับกวิน

ศศิพาเธอไปยังตู้เอกสารระดับสูงสุด ตู้ใช้กลอนสองชุด ชุดแรกเปิดด้วยตราหัวหน้าหอ ส่วนชุดที่สองต้องใช้รหัสของผู้สั่งการค่ะ

“ฉันไม่มีรหัสธีรัช” ศศิบอก

“แต่คุณเห็นเขาใช้”

“เมื่อหลายปีก่อน”

“มือจำจังหวะได้ แม้รายละเอียดจะหาย”

ศศิมองมือตนเองซึ่งกำลังสั่น

เธอวางนิ้วลงบนแผ่นรหัส แล้วกดตามลำดับอย่างช้า ๆ

ยาว สั้น สั้น ยาว

กลอนเปิดออกค่ะ

ภายในมีแฟ้มคำสั่งรักษาความปลอดภัยคืนที่มิราเสียชีวิต

คำสั่งฉบับแรกลงชื่อโดยธีรัช วารทิน ส่งถึงกวินโดยตรง

ติดตามมิรา ธารกิจ ยึดตราสำรวจ เอกสาร และกุญแจทั้งหมด ห้ามให้ข้อมูลออกจากสถานีวัดน้ำหมายเลขสี่

คำสั่งฉบับที่สองออกหลังเวลา 20:30

หากไม่สามารถควบคุมตัวได้ ให้ทำให้เป้าหมายไม่อาจให้การ และเริ่มกระบวนการลบชื่อเวลา 21:00

ลลินอ่านประโยคซ้ำสองครั้ง

คำว่า ไม่อาจให้การ ไม่ได้เขียนคำว่า ฆ่า โดยตรง แต่เมื่อวางข้างลำดับเหตุการณ์ รอยเชือก รายการตราลวง และคำให้การเรื่องเรือสภา คำสั่งนี้เชื่อมธีรัชกับกวินและการเสียชีวิตของมิราค่ะ

“คุณเคยเห็นคำสั่งนี้มาก่อนหรือไม่” ลลินถาม

ศศิมองตราตรงท้ายเอกสาร “ฉันเห็นสำเนาหลังมิราเสียชีวิต แต่ธีรัชสั่งปิดแฟ้ม”

“คุณยืนยันได้หรือไม่ว่าเอกสารอยู่ในระบบตั้งแต่นั้น”

“ฉันเป็นผู้ตรวจตราเวลาและส่งเข้าคลังด้วยตนเอง”

“แปลว่าคุณยืนยันสายการเก็บรักษาได้”

“ใช่”

ลลินนึกถึงสำเนากระดาษคาร์บอนจากใบแจ้งรางน้ำ

“แล้วเอกสารที่มิราใช้คัดลายมือของฉัน คุณเคยอนุมัติสำเนาหรือไม่”

ศศิพยักหน้า “มิราขอสำเนาในฐานะเจ้าของรายงาน ฉันเป็นผู้อนุมัติ เธอจึงมีตัวอย่างลายมือของเธออย่างถูกต้อง”

ตอนนี้กลไกข้อความในตอนพบศพมีสายหลักฐานครบแล้วค่ะ

มิราได้รับสำเนาจริงจากหอ

ใช้ลายมือของลลินสร้างแม่แบบ

เขียนข้อความด้วยหมึกกันน้ำ

และซ่อนใต้สารเคลือบละลายน้ำ

ไม่มีการส่งข้อความข้ามเวลา และไม่มีการสร้างความทรงจำจากศูนย์ค่ะ

ลลินคัดเฉพาะรหัสแฟ้ม เวลาออกคำสั่ง ผู้ส่ง ผู้รับ และประโยคสำคัญลงในสมุด

ทันใดนั้น เสียงเตือนดังทั่วคลัง

ผลึกตามผนังเปลี่ยนเป็นสีแดง

ตรวจพบการเปิดแฟ้มระดับสภา

“ธีรัชรู้แล้ว” ศศิพูด

ประตูเหล็กด้านนอกเริ่มปิดทีละชั้น ขณะเดียวกันท่อบนเพดานเปิดวาล์ว น้ำขยายผลไหลลงมาเป็นสายค่ะ

“อย่าเอาเอกสารต้นฉบับ” ศศิสั่ง “ระบบจะล็อกทุกทางออกหากตรวจพบแฟ้มหาย”

ลลินมองแฟ้มของอคิน แผนพลังงาน และคำสั่งถึงกวิน

พวกเธอไม่สามารถนำทั้งหมดออกไปได้

เธอฉีกเฉพาะแถบรหัสจากกระดาษเปล่าของตน ไม่แตะต้นฉบับ แล้วเขียนรหัสแฟ้มสามชุดลงไป

แฟ้มทดลองอคิน

แฟ้มพลังงาน น—17

คำสั่งธีรัชถึงกวิน

“เรานำรหัสออกไป แล้วกลับมาตรวจต้นฉบับพร้อมพยาน” ลลินบอก

น้ำหยดลงบนใบหน้าเธอ

ความเย็นแล่นผ่านผิวหนังทันที

ศศิดึงเธอหลบใต้ชั้นแฟ้ม “เวลาสัมผัส?”

“เริ่ม 15:03”

“เราต้องออกภายในหนึ่งนาที ก่อนผลเร่งเริ่มชัด”

ทั้งคู่รีบกลับไปยังช่องส่งเอกสาร แต่ตะแกรงด้านในถูกล็อกแล้วค่ะ

เสียงรองเท้าเจ้าหน้าที่ดังมาจากทางเดินหลัก

ศศิมองท่อบำรุงรักษาบนผนัง “ท่อนี้เชื่อมกับห้องควบคุม”

“ช่องแคบเกินไปสำหรับคน”

“แต่ส่งรหัสออกไปได้”

ลลินเคาะข้อความสั้นลงบนท่อ

แฟ้มสามชุด—รับรหัส—เตรียมพยาน

รินเคาะตอบรับค่ะ

ศศิใช้ประแจฉุกเฉินเปิดวาล์วระบายแรงดัน น้ำในท่อพุ่งออกทางพื้นและดันตะแกรงช่องเอกสารให้คลายจากสลัก

“ไป” ศศิสั่ง

ลลินคลานเข้าไปก่อน ศศิตามหลัง ขณะเจ้าหน้าที่เปิดประตูคลังเข้ามา

ทั้งคู่คลานผ่านท่อแคบโดยมีน้ำขยายผลไหลตามหลัง ลลินอ่านแผ่นทองแดงที่ข้อมือทุกครั้งเมื่อความคิดเริ่มขาดช่วง

หนึ่ง—ช่วยอคิน

สอง—แฟ้มการทดลอง

สาม—คำสั่งถึงกวิน

เมื่อถึงห้องซ่อมผลึก ลลินจำไม่ได้ว่าเหตุใดไหล่ของตนจึงเปียก แต่สมุดบันทึกเวลาไว้แล้วค่ะ

ศศิดึงเธอออกจากท่อและปิดช่อง

“เราได้อะไร” ลลินถาม

“รหัสแฟ้มสามชุด”

“เอกสารต้นฉบับ?”

“ยังอยู่ในคลัง”

“ข้อมูลส่วนตัวของอคิน?”

“เราไม่ได้คัด”

ลลินพยักหน้า ข้อเท็จจริงที่สำคัญยังอยู่ แม้รายละเอียดช่วงหลบหนีจะเริ่มหายไปค่ะ

เสียงเจ้าหน้าที่ดังขึ้นหน้าห้องซ่อม

ศศิชี้ไปยังประตูหลัง “เธอออกไป ฉันจะอยู่”

“พวกเขาจะจับคุณ”

“ฉันเป็นคนใช้ตราเปิดแฟ้ม พวกเขารู้แล้ว”

“ไปด้วยกัน”

“ถ้าเราถูกจับพร้อมกัน ไม่มีใครนำรหัสออกไป”

ลลินต้องการโต้เถียง แต่แผ่นทองแดงที่ข้อมือเตือนว่าเป้าหมายคือพาหลักฐานออกไป ไม่ใช่รักษาทุกคนไว้ในที่เดียวค่ะ

“จำรหัสเคาะที่ฉันฝากไว้” เธอบอก

“ฉันจำได้”

“อย่าเชื่อว่าจำได้ เขียนไว้”

ศศิเขียนจังหวะลงบนแขนเสื้อด้วยหมึกกันน้ำ

สั้น ยาว สั้น

“ไป” เธอสั่งอีกครั้ง

ลลินออกทางประตูหลัง ก่อนเจ้าหน้าที่จะพังประตูหน้าเข้ามาค่ะ

รินรออยู่ตรงปลายท่อด้านตะวันตก

“คำสั่งชะลอการย้ายมีผลแล้วค่ะ” เธอบอก “ผู้คุมต้องรอตรวจตัวตนอีกรอบ อคินยังอยู่ในห้องขัง”

“เราพบหลักฐานว่าเขาเป็นผู้รอดชีวิตจากการทดลอง และพบคำสั่งของธีรัชถึงกวิน”

“เอกสารอยู่ไหน”

“ในคลัง เรามีรหัสแฟ้ม ศศิยืนยันสายการเก็บรักษาได้”

“ศศิอยู่ไหน”

ลลินหันกลับไปมองหอ

เสียงระฆังเตือนดังขึ้น เจ้าหน้าที่กำลังปิดทางออกทุกด้านค่ะ

“อยู่ข้างใน”

รินเข้าใจทันที แต่ไม่มีเวลาถามต่อ

ทั้งคู่กลับคลองล่างโดยเปลี่ยนเส้นทางสามครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามมา เมื่อถึงบ้านป้านวล เดชกำลังคลี่แผนผังเก่าซึ่งพบติดอยู่หลังปกสมุดซ่อมระฆังของวัดน้ำค่ะ

กระดาษมีอายุมากกว่าหอจดหมายเหตุ เส้นรางบนแผนเชื่อมหอระฆังทุกแห่งเข้าด้วยกัน และมีจุดทวนสัญญาณอยู่ทุกสองเขต

“นี่คือเครือข่ายก่อนสร้างหอจดหมายเหตุ” เดชบอก “ระฆังแต่ละหอส่งได้เพียงสองเขต แต่ถ้าเปิดจุดเชื่อมเหล่านี้ หอถัดไปจะรับและส่งต่อได้”

ลลินนับจุดทวนบนแผน “เครือข่ายครอบคลุมทั้งเมือง”

“เคยครอบคลุม” เดชแก้ “หลายจุดถูกตัดเมื่อรางทั้งหมดถูกเปลี่ยนให้ส่งน้ำเข้าหอกลาง”

รินชี้เส้นหนึ่ง “วาล์วสำรองจากสถานีกรองเก่าเชื่อมกับแนวนี้”

วาล์วหมายเลขสิบเจ็ดซึ่งพวกเขาพบในตอนที่สี่ ไม่ได้ใช้เพียงส่งน้ำเข้าสถานีแปรผลึก แต่ยังเชื่อมกับรางระฆังเก่าด้วยค่ะ

หากเปิดจุดทวนได้ พวกเขาอาจส่งรหัสหลักฐานไปทั่วเมืองโดยไม่ต้องผ่านหอจดหมายเหตุ

ลลินวางรหัสแฟ้มสามชุดลงข้างแผน

พวกเขารู้แล้วว่าอคินเป็นใคร

รู้ว่าความทรงจำของประชาชนถูกเปลี่ยนเป็นพลังงานอย่างไร

และมีคำสั่งซึ่งเชื่อมธีรัชกับผู้ที่ตามมิราในคืนฆาตกรรมค่ะ

แต่ศศิยังอยู่ในหอ อคินยังอยู่ในห้องขัง และพวกเขาเหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนคำสั่งชะลอการย้ายจะหมดผล

ทันใดนั้น เสียงเคาะดังขึ้นจากท่อด้านตะวันตก

สั้น ยาว สั้น

ตามด้วยรหัสเพียงสองคำ

เครื่องเริ่มแล้ว

ลลินมองแผนเครือข่ายระฆัง ขณะที่น้ำในรางใต้บ้านเริ่มเปลี่ยนจากใสเป็นสีฟ้าจาง ๆ

ห้องฝนศูนย์กำลังเดินเครื่องก่อนคืนพายุใหญ่ค่ะ