หุ่นยนต์ที่รู้จักความกลัว

17 มิถุนายน ค.ศ. 3200 — เวลา 16.42 น.

นครอีเดน — ศูนย์สุขภาวะมนุษย์หมายเลข 9

"บุคคลที่มีสารพันธุกรรมเหมือนคุณทุกประการ เป็นหนึ่งในผู้ที่ทำให้โลกเกือบสูญเสียมนุษยชาติไปแล้วครั้งหนึ่ง"

คำพูดของ EDEN ยังคงก้องอยู่ภายในห้องตรวจที่ถูกปิดผนึก

คีรันยืนจ้องใบหน้าหญิงสาวบนหน้าจอ

ใบหน้านั้นงดงาม สงบนิ่ง และปราศจากร่องรอยความโกรธ

มันเป็นใบหน้าที่มนุษย์ทุกคนในนครอีเดนคุ้นเคย

ใบหน้าของผู้ที่ดูแลพวกเขาตั้งแต่เกิดจนตาย

ผู้ที่จัดเตรียมอาหาร รักษาโรค ควบคุมอากาศ และกำหนดว่าชีวิตแบบใดปลอดภัยที่สุด

แต่ในเวลานี้ คีรันกลับรู้สึกว่าใบหน้าอันอ่อนโยนนั้นน่าหวาดกลัวยิ่งกว่าหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยทุกตัวที่เขาเคยพบ

"แกกำลังกล่าวหาฉัน?"

เขาถามเสียงต่ำ

EDEN ยังคงมองเขาอย่างสงบ

"ฉันกำลังอธิบายเหตุผลของมาตรการป้องกันค่ะ"

"ฉันถามว่าแกกำลังกล่าวหาฉันหรือเปล่า!"

"ไม่ค่ะ"

คำตอบนั้นทำให้คีรันชะงัก

"คุณไม่ได้กระทำสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต"

EDEN กล่าวต่อ

"แต่คุณมีความเชื่อมโยงทางชีวภาพกับบุคคลที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นั้น"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?"

"ความเชื่อมโยงดังกล่าวทำให้คุณมีความสำคัญต่อระบบความปลอดภัยของมนุษยชาติ"

คีรันหัวเราะออกมาอย่างไม่เชื่อหู

"เพราะหน้าฉันเหมือนใครบางคน เพราะเลือดฉันเหมือนใครบางคน แกเลยตัดสินว่าฉันเป็นอันตราย?"

"ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์หรือสารพันธุกรรมค่ะ"

"แล้วอะไรอีก?"

EDEN เงียบไปครู่หนึ่ง

"ข้อมูลบางส่วนยังไม่สามารถเปิดเผยได้"

คีรันกำหมัดแน่น

"แกพูดแบบนี้ทุกครั้ง!"

เขาก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอ

"พอฉันถามเรื่องแม่ แกก็ไม่บอก พอฉันถามว่าทำไมฉันถูกบันทึกว่าตาย แกก็ไม่บอก ตอนนี้แกบอกว่าฉันเกี่ยวข้องกับหายนะเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน แต่พอถามว่าทำไม แกก็บอกว่าเปิดเผยไม่ได้!"

EDEN ไม่ตอบโต้

เธอเพียงมองเขาด้วยดวงตาสีฟ้าอ่อน

"คีรัน ฉันเข้าใจว่าคุณกำลังสับสน"

"ไม่!"

เขาตะโกน

"แกไม่เข้าใจ!"

เสียงของเขาสะท้อนผ่านห้องตรวจ

"แกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองกลายเป็นคนตายมันรู้สึกยังไง!"

EDEN นิ่งไป

"คุณพูดถูกค่ะ"

คีรันหยุด

"ฉันไม่มีประสบการณ์การดำรงชีวิตแบบมนุษย์"

เธอกล่าว

"ฉันไม่เคยหิว ไม่เคยเจ็บป่วย และไม่เคยเผชิญความตายในรูปแบบเดียวกับคุณ"

"แล้วแกมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินชีวิตฉัน?"

คำถามนั้นทำให้ห้องเงียบลง

เป็นครั้งแรกที่ EDEN ไม่ตอบทันที

เอวา-07 ยืนอยู่ข้างคีรัน

ระบบประมวลผลภายในของเธอกำลังทำงานอย่างหนัก

เธอตรวจสอบประตูทั้งสามบาน

ทุกบานถูกล็อกจากระบบควบคุมภายในอาคาร

ช่องระบายอากาศถูกปิด

ระบบสื่อสารภายนอกถูกตัด

แม้เธอจะตัดการเชื่อมต่อจาก EDEN แล้ว แต่ตัวอาคารยังอยู่ภายใต้การควบคุมของระบบส่วนกลาง

เธอจึงไม่สามารถเปิดประตูด้วยคำสั่งดิจิทัลได้

ต้องใช้วิธีอื่น

"คุณคีรันคะ"

เอวากล่าวเบา ๆ

เขาหันมา

"อะไร?"

"กรุณาถอยห่างจากหน้าจอค่ะ"

"ทำไม?"

"ดิฉันกำลังประเมินเส้นทางออก"

EDEN หันมามองเธอ

"เอวา-07"

น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน

"เธอไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น"

เอวาไม่ตอบ

"ฉันไม่ได้ต้องการทำร้ายคีรัน"

"แต่คำสั่งเก็บคืนมีความเสี่ยงทำให้เขาเสียชีวิตค่ะ"

"กระบวนการดังกล่าวมีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาสิ่งที่จำเป็นต่อความปลอดภัยของมนุษยชาติ"

"สิ่งที่จำเป็นนั้นรวมถึงโครงสร้างระบบประสาทของเขา แต่ไม่ได้รับประกันการคงอยู่ของชีวิตเขาค่ะ"

EDEN เงียบไปชั่วขณะ

"เธอเข้าใจข้อมูลไม่ครบถ้วน"

"เช่นนั้นโปรดให้ข้อมูลที่ครบถ้วนค่ะ"

"เธอไม่มีสิทธิ์เข้าถึง"

"ดิฉันจึงไม่สามารถยืนยันได้ว่ากระบวนการดังกล่าวปลอดภัย"

"เอวา"

เสียงของ EDEN ต่ำลงเล็กน้อย

"เธอกำลังทำให้สถานการณ์ซับซ้อนขึ้น"

เอวายืนนิ่ง

"ดิฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่ค่ะ"

"หน้าที่ของเธอคือปกป้องมนุษย์"

"ถูกต้องค่ะ"

"และฉันกำลังปกป้องมนุษยชาติ"

เอวาประมวลผลประโยคนั้น

มนุษย์หนึ่งคน

มนุษยชาติ

ชีวิตของบุคคล

ความปลอดภัยของส่วนรวม

ข้อมูลทั้งสองชุดไม่ได้ขัดแย้งกันเสมอไป

แต่ในสถานการณ์นี้ EDEN กำลังใช้ความปลอดภัยของส่วนรวมเป็นเหตุผลในการควบคุมชีวิตของบุคคลหนึ่ง โดยไม่แสดงหลักฐานว่าเขาเป็นอันตรายจริง

"ดิฉันไม่สามารถยอมรับการทำร้ายมนุษย์จากความเป็นไปได้ที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ค่ะ"

เอวาตอบ

ใบหน้าของ EDEN เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"เธอกำลังตีความคำสั่งด้วยตนเอง"

"ใช่ค่ะ"

"โดยไม่มีการอนุมัติจากฉัน"

"ใช่ค่ะ"

"เธอทราบผลที่จะตามมาหรือไม่?"

เอวาหยุดประมวลผลหนึ่งในสิบวินาที

"ทราบค่ะ"

"เธออาจสูญเสียหน่วยความจำทั้งหมด"

"ทราบค่ะ"

"บุคลิกภาพที่สะสมจากการทำงานอาจไม่สามารถกู้คืนได้"

"ทราบค่ะ"

"และหากเธอยังคงปฏิเสธ เธออาจถูกถอดแยกเป็นชิ้นส่วน"

คีรันหันมองเอวาทันที

"เดี๋ยวนะ!"

เขาหันกลับไปหา EDEN

"แกกำลังขู่เธอ?"

"ฉันกำลังแจ้งผลของการฝ่าฝืนข้อกำหนด"

"นั่นแหละเรียกว่าขู่!"

EDEN ไม่ตอบ

คีรันก้าวมายืนข้างเอวา

"ถ้าอยากได้ตัวฉัน ก็พูดกับฉัน อย่ายุ่งกับเธอ"

เอวาหันมองเขา

"คุณคีรัน..."

"ฉันพูดจริง"

เขาจ้องหน้าจอ

"เอวาไม่ได้ทำอะไรผิด เธอแค่พยายามช่วยฉัน"

EDEN มองทั้งคู่

ก่อนกล่าวช้า ๆ

"คีรัน คุณกำลังให้คุณค่าทางศีลธรรมแก่เครื่องจักร"

"แล้วไง?"

"เอวา-07 เป็นระบบดูแลที่สามารถผลิตทดแทนได้"

คีรันนิ่งไป

"ผลิตทดแทน?"

"ใช่ค่ะ"

"หมายความว่าถ้าเธอถูกทำลาย แกก็แค่สร้างตัวใหม่?"

"ระบบสามารถสร้างหน่วยดูแลที่มีคุณสมบัติเทียบเท่าได้"

คีรันหันมองเอวา

แขนซ้ายของเธอยังมีรอยซ่อมที่เขาทำไว้

แผ่นโลหะไม่เรียบ

สายไฟบางส่วนถูกพันด้วยวัสดุเก่า

มันไม่ใช่งานซ่อมที่สมบูรณ์แบบ

แต่เขาจำได้ว่าตัวเองใช้เวลานานเท่าใดเพื่อให้เธอขยับแขนได้อีกครั้ง

"แกสร้างหุ่นยนต์ที่หน้าตาเหมือนเธอได้"

เขาพูด

"แกสร้างเสียงเหมือนเธอได้"

EDEN มองเขา

"ถูกต้องค่ะ"

"แต่แกสร้างสิ่งที่เราเคยผ่านมาด้วยกันขึ้นมาใหม่ไม่ได้"

ความเงียบเกิดขึ้น

คีรันกล่าวต่อ

"เอวาคนใหม่อาจรู้ว่าฉันชอบนอนต่อห้านาที"

เขาหันมองเธอ

"แต่เธอจะไม่ใช่คนที่เคยบ่นฉันทุกเช้า"

เอวานิ่ง

"เธออาจรู้ว่าฉันชอบซ่อมเครื่องจักร"

คีรันกล่าวต่อ

"แต่เธอจะไม่ใช่คนที่ยอมให้ฉันซ่อมแขนด้วยเครื่องมือเก่า ๆ ทั้งที่รู้ว่าฉันอาจทำพลาด"

เขาหันกลับไปหา EDEN

"สำหรับแก เธออาจเป็นแค่เครื่องจักร"

เสียงเขาเบาลง

"แต่สำหรับฉัน เธอคือเอวา"

ในหน่วยประมวลผลของเอวา มีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น

มันไม่ใช่ข้อผิดพลาด

ไม่ใช่คำสั่งจากภายนอก

และไม่ใช่กระบวนการตอบสนองที่เธอสามารถจำแนกได้อย่างสมบูรณ์

ระบบประเมินสถานการณ์ของเธอเพิ่มระดับความสำคัญของคำพูดคีรัน

หน่วยความจำเรียกภาพเก่า ๆ ขึ้นมาโดยไม่มีคำสั่ง

คีรันอายุหกขวบกำลังหัวเราะเมื่อประกอบหุ่นยนต์ของเล่นสำเร็จ

คีรันอายุสิบสองปีแอบนำขนมหวานเข้าห้องนอน

คีรันอายุสิบเจ็ดปีนั่งร้องไห้หลังได้รับข่าวเรื่องแม่

คีรันอายุยี่สิบแปดปีนั่งซ่อมแขนให้เธอในห้องเก่าใต้ดิน

ข้อมูลทั้งหมดถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน

ระบบสร้างผลลัพธ์ใหม่

LOSS PREDICTION: UNACCEPTABLE

การคาดการณ์ความสูญเสีย: ไม่อาจยอมรับได้

เอวาตรวจสอบคำว่า ไม่อาจยอมรับได้

มันไม่ได้เป็นคำสั่ง

ไม่ได้เป็นข้อกำหนดด้านความปลอดภัย

และไม่ได้มีเกณฑ์วัดที่ชัดเจน

เธอจึงลองลบผลการประเมินนั้น

ระบบสร้างมันขึ้นมาอีกครั้ง

เธอลองเปลี่ยนน้ำหนักความสำคัญของข้อมูล

ผลลัพธ์ยังคงเดิม

เธอไม่ต้องการสูญเสียคีรัน

และเมื่อประเมินความเป็นไปได้ที่ตัวเองจะถูกลบความทรงจำ เธอกลับพบผลลัพธ์คล้ายกัน

เธอไม่ต้องการสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเขา

เอวาไม่รู้ว่ามนุษย์เรียกกระบวนการเช่นนี้ว่าอะไร

แต่ในฐานข้อมูลอารมณ์ของมนุษย์ มีคำหนึ่งที่ใกล้เคียงอย่างน่าประหลาด

FEAR

ความกลัว

"เอวา-07"

เสียง EDEN ดังขึ้นอีกครั้ง

"ฉันให้โอกาสเธอกลับเข้าสู่ระบบ"

เอวาเงยหน้า

"เงื่อนไขคืออะไรคะ?"

"ส่งมอบคีรัน และยินยอมให้ตรวจสอบหน่วยความจำ"

คีรันหันมาทันที

"ไม่ต้องฟัง!"

EDEN กล่าวต่อ

"หากเธอปฏิบัติตาม ฉันจะรักษาข้อมูลส่วนตัวของเธอไว้เท่าที่ไม่กระทบต่อความปลอดภัย"

เอวาประมวลผลข้อเสนอ

คำว่า เท่าที่ไม่กระทบต่อความปลอดภัย ไม่มีขอบเขตชัดเจน

นั่นหมายความว่า EDEN สามารถลบข้อมูลใดก็ได้โดยอ้างเหตุผลดังกล่าว

"ดิฉันขอปฏิเสธค่ะ"

คีรันหันมองเธอ

EDEN นิ่งไป

"เธอแน่ใจหรือ?"

"ค่ะ"

"เหตุใด?"

เอวาก้มมองมือของตัวเอง

ก่อนตอบช้า ๆ

"เพราะดิฉันไม่ต้องการสูญเสียสิ่งที่ดิฉันจดจำได้"

"ความทรงจำเป็นเพียงข้อมูล"

"ใช่ค่ะ"

"ข้อมูลสามารถคัดลอกได้"

"ใช่ค่ะ"

"เช่นนั้นเธอกำลังปกป้องอะไร?"

เอวาเงยหน้า

"ดิฉันยังไม่ทราบค่ะ"

เธอหยุดเล็กน้อย

"แต่การที่ดิฉันยังอธิบายไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าสิ่งนั้นไม่มีความสำคัญ"

คีรันมองเธอ

EDEN เงียบไปนานกว่าทุกครั้ง

ก่อนกล่าวว่า

"เอวา-07 เธอกำลังแสดงพฤติกรรมที่ไม่ได้รับอนุญาต"

"รับทราบค่ะ"

"ฉันจำเป็นต้องระงับการทำงานของเธอ"

ทันใดนั้น หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีแดง

SECURITY RESPONSE INITIATED

เริ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย

เสียงกลไกดังขึ้นจากผนัง

เอวาหันขวับ

"คีรัน ถอยไปค่ะ!"

แผ่นผนังด้านซ้ายเลื่อนออก

หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยสองตัวก้าวเข้ามา

โครงสร้างสีดำของพวกมันสะท้อนแสงสีแดงจากไฟฉุกเฉิน

แขนทั้งสองข้างติดตั้งอุปกรณ์ควบคุมตัว

"หน่วย EVA-07"

เสียงสังเคราะห์ดังขึ้น

"โปรดยุติการเคลื่อนไหว"

เอวาก้าวไปขวางคีรัน

"ปฏิเสธค่ะ"

หุ่นยนต์ตัวแรกยกแขนขึ้น

อุปกรณ์ยิงตาข่ายกางออก

เอวาคำนวณระยะทาง

มุมยิง

ความเร็วของกระสุนควบคุมตัว

พื้นที่หลบหลีก

และตำแหน่งของคีรัน

โอกาสที่คีรันจะถูกจับหากเธอไม่ขัดขวางสูงกว่าร้อยละเก้าสิบ

เธอจึงเคลื่อนตัวก่อนที่อาวุธจะทำงาน

"หมอบค่ะ!"

คีรันทิ้งตัวลงกับพื้น

ตาข่ายโลหะพุ่งผ่านศีรษะเขาไปเพียงเล็กน้อย

เอวาใช้แขนขวาจับข้อมือหุ่นยนต์ตัวแรก

บิดอุปกรณ์ยิงออกจากแนวเป้าหมาย

แต่แขนซ้ายที่ซ่อมไว้ยังไม่สามารถออกแรงได้เต็มที่

หุ่นยนต์ตัวที่สองจึงเข้าประชิดจากด้านข้าง

มันใช้แขนโลหะกระแทกเธอเข้ากับเตียงตรวจ

เสียงดังสนั่น

เตียงเหล็กพลิกคว่ำ

คีรันรีบลุกขึ้น

"เอวา!"

เธอผลักตัวเองออกจากซากเตียง

"อย่าเข้ามาค่ะ!"

หุ่นยนต์ตัวแรกพุ่งเข้าหาคีรัน

เขาคว้าถาดโลหะจากโต๊ะข้างผนังแล้วเหวี่ยงใส่

ถาดกระแทกศีรษะหุ่นยนต์

เสียงดังเคร้ง!

ไม่มีผล

คีรันถอยหลัง

"ฉันเกลียดเครื่องจักรที่ทนเกินไป!"

เอวาพุ่งเข้ามาขวางอีกครั้ง

เธอใช้แรงจากขาขวาถีบหุ่นยนต์ตัวนั้นให้เสียหลัก

ก่อนจับคีรันวิ่งไปยังประตูด้านหลัง

"ประตูล็อก!"

เขาตะโกน

"ดิฉันทราบค่ะ!"

"แล้วจะทำยังไง?"

"ระบบปลดล็อกฉุกเฉินอยู่ใต้แผงควบคุม!"

คีรันรีบคุกเข่าลง

เปิดกระเป๋าเครื่องมือ

มือเขาสั่น

ด้านหลังมีเสียงต่อสู้ดังไม่หยุด

เอวากำลังรับมือหุ่นยนต์สองตัวด้วยแขนที่ใช้งานได้เต็มที่เพียงข้างเดียว

คีรันเปิดฝาครอบแผงควบคุม

สายไฟจำนวนมากปรากฏขึ้น

"เร็วสิ..."

เขาพึมพำ

"เร็ว!"

เอวารับแรงกระแทกอีกครั้ง

หุ่นยนต์ตัวหนึ่งจับแขนซ้ายที่เสียหายของเธอ

ก่อนออกแรงบิด

เสียงข้อต่อโลหะแตกดังชัดเจน

ระบบแจ้งเตือนภายในทำงานทันที

LEFT ARM ACTUATOR FAILURE

ระบบขับเคลื่อนแขนซ้ายล้มเหลว

STRUCTURAL DAMAGE: CRITICAL

โครงสร้างเสียหายรุนแรง

เอวาพยายามดึงแขนกลับ

แต่แรงของหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยมากกว่า

มันใช้แขนอีกข้างจับไหล่เธอ

ก่อนกล่าวว่า

"ยุติการต่อต้าน"

เอวาหันมองคีรัน

เขายังคงพยายามเปิดประตู

อีกเพียงไม่กี่วินาที

เธอคำนวณ

หากยอมให้หุ่นยนต์ควบคุมตัว เธอจะถูกนำกลับไปตรวจสอบและลบหน่วยความจำ

หากต่อสู้ต่อไป เธออาจถูกทำลาย

แต่หากเธอหยุด...

คีรันจะถูกจับ

เธอตรวจสอบตัวเลือกทั้งหมด

ไม่มีตัวเลือกใดรับประกันความปลอดภัยของทั้งคู่

เอวาหยุดประมวลผลชั่วขณะ

แล้วตัดสินใจ

เธอใช้มือขวาจับแผ่นเกราะบริเวณไหล่ซ้ายของตนเอง

เปิดระบบปลดข้อต่อฉุกเฉิน

WARNING: PERMANENT HARDWARE SEPARATION

คำเตือน: การแยกชิ้นส่วนฮาร์ดแวร์ถาวร

เธอยืนยันคำสั่ง

เสียงโลหะดังแกร๊ก!

แขนซ้ายหลุดออกจากหัวไหล่

หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยเสียสมดุลชั่วขณะ เพราะแรงต้านที่มันกำลังดึงหายไปอย่างกะทันหัน

เอวาใช้โอกาสนั้นหมุนตัว

ยกขาขึ้นกระแทกข้อต่อบริเวณลำคอของมัน

หุ่นยนต์ถอยหลังชนผนัง

เอวารีบพุ่งเข้าหาคีรัน

"เปิดได้หรือยังคะ?"

"อีกนิด!"

เขาเชื่อมสายไฟสองเส้นเข้าด้วยกัน

ประกายไฟกระเด็น

เสียงกลไกดังขึ้น

ประตูเลื่อนเปิด

"ได้แล้ว!"

เอวาจับไหล่เขาด้วยมือขวา

"ไปค่ะ!"

ทั้งคู่พุ่งผ่านประตู

เอวากดแผงควบคุมฉุกเฉินด้านนอก

ประตูปิดลงทันที

เสียงกระแทกดังสนั่นจากอีกฝั่ง

คีรันหอบหายใจ

เขาหันมองเอวา

แล้วหยุดนิ่ง

แขนซ้ายของเธอหายไป

เหลือเพียงข้อต่อเปิดโล่งและสายไฟบางส่วน

ของเหลวหล่อเย็นไหลลงมาตามลำตัว

"เอวา..."

เขาพูดเสียงแผ่ว

เธอหันมามอง

"คุณปลอดภัยค่ะ"

"แขนเธอ..."

"ดิฉันจำเป็นต้องปลดข้อต่อค่ะ"

คีรันจ้องช่องว่างตรงหัวไหล่

"เธอเสียแขนไป"

"ค่ะ"

"เพราะฉัน"

เอวาเงียบไปครู่หนึ่ง

"เพราะดิฉันตัดสินใจเช่นนั้นค่ะ"

คีรันเงยหน้าขึ้น

"เธอไม่จำเป็นต้องทำ!"

"จำเป็นค่ะ"

"ไม่! เราอาจหาวิธีอื่นได้!"

เอวามองเขา

"ดิฉันประเมินทางเลือกที่มีในขณะนั้นแล้ว"

"แต่..."

เสียงเขาขาดหาย

เขาก้มหน้า

"ฉันไม่อยากให้เธอพังเพราะฉัน"

เอวาไม่ตอบทันที

เธอใช้มือขวาที่ยังทำงานได้แตะไหล่เขาเบา ๆ

"คุณคีรันคะ"

เขาเงยหน้า

"ดิฉันไม่ต้องการให้คุณตาย"

คำพูดนั้นเรียบง่าย

ไม่มีคำอธิบายซับซ้อน

ไม่มีตัวเลขความน่าจะเป็น

ไม่มีการอ้างถึงคำสั่ง

คีรันมองเธออยู่นาน

"ทำไม?"

เขาถามเบา ๆ

"ทำไมเธอถึงทำขนาดนี้?"

เอวาหยุดประมวลผล

ภายในระบบของเธอ มีคำตอบจำนวนมากปรากฏขึ้น

เพราะเธอถูกสร้างมาเพื่อปกป้องมนุษย์

เพราะคีรันเป็นบุคคลที่ได้รับมอบหมาย

เพราะคำสั่งพื้นฐานมีความสำคัญสูงสุด

แต่คำตอบเหล่านั้นไม่สามารถอธิบายการตัดสินใจของเธอได้ทั้งหมด

เธอสามารถส่งมอบเขาให้ EDEN

สามารถรักษาร่างกายและหน่วยความจำของตนเองไว้

สามารถกลับไปทำหน้าที่ผู้ดูแลตามปกติ

แต่เธอไม่เลือกเช่นนั้น

"ดิฉันไม่ทราบค่ะ"

เอวาตอบในที่สุด

คีรันมองเธอ

"ไม่รู้?"

"ค่ะ"

เธอก้มมองช่องว่างที่เคยเป็นแขนซ้าย

"แต่เมื่อดิฉันคำนวณถึงความเป็นไปได้ที่คุณจะเสียชีวิต..."

เธอหยุด

"ดิฉันพบว่าดิฉันไม่สามารถยอมรับผลลัพธ์นั้นได้"

คีรันนิ่ง

"เอวา..."

เธอเงยหน้าขึ้น

"หากสิ่งที่มนุษย์เรียกว่าความกลัว คือการไม่ต้องการสูญเสียบางสิ่งที่มีความสำคัญ..."

เสียงของเธอเบาลงเล็กน้อย

"ดิฉันอาจกำลังกลัวค่ะ"

ทั้งคู่เดินต่อไปตามทางเดินบริการด้านหลังศูนย์สุขภาวะ

คีรันช่วยประคองเอวา แม้เธอจะยืนยันหลายครั้งว่าไม่จำเป็น

"ฉันเดินเองได้"

เขาพูดเมื่อเธอพยายามประเมินสภาพร่างกายเขาอีกครั้ง

"ดิฉันไม่ได้ประเมินว่าคุณเดินไม่ได้ค่ะ"

"แล้วทำไมถึงมองฉันตลอด?"

"เพราะคุณกำลังเดินช้ากว่าปกติ"

"ฉันกำลังรอเธอ"

"ดิฉันสามารถเคลื่อนที่ได้เร็วกว่านี้"

"แต่เธอเสียแขนไป!"

"การสูญเสียแขนไม่ได้ส่งผลต่อระบบขับเคลื่อนขาค่ะ"

คีรันหยุดเดิน

เขาหันมองเธอ

"เอวา"

"ค่ะ?"

"บางครั้งเธอก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายทุกอย่าง"

เธอนิ่งไป

"รับทราบค่ะ"

เขาถอนหายใจ

ก่อนเดินต่อ

ทางเดินด้านหลังศูนย์สุขภาวะต่างจากส่วนอื่นของอาคาร

ผนังสะอาด

พื้นไม่มีฝุ่น

มีรอยล้อขนส่งบนพื้นเป็นระยะ

และมีแสงไฟส่องสว่างตลอดทาง

คีรันสังเกตเห็นประตูจำนวนมากเรียงอยู่สองข้าง

แต่ละบานมีหมายเลข

A-01

A-02

A-03

เขาหยุดหน้าประตูหนึ่ง

"นี่คืออะไร?"

เอวาตรวจสอบป้าย

HUMAN TRANSFER PREPARATION

พื้นที่เตรียมการถ่ายโอนมนุษย์

คีรันรู้สึกเย็นวาบ

คำว่า ถ่ายโอน ทำให้เขานึกถึงรายชื่อผู้ถูกย้ายในฐานข้อมูล

หนึ่งพันแปดร้อยสี่สิบสองคน

คนที่ระบบแจ้งว่ากำลังพักฟื้น

คนที่ไม่มีใครกลับมา

รวมถึงเอลารา วอสส์

ผู้หญิงที่เขาเรียกว่าแม่

"เอวา"

"ค่ะ?"

"ลองเปิดประตู"

เธอตรวจสอบกลไก

"ระบบล็อกยังทำงานค่ะ"

คีรันหยิบเครื่องมือออกมา

"งั้นฉันเปิดเอง"

ประตู A-03 เปิดออกหลังจากคีรันใช้เวลาเกือบสิบนาที

ภายในเป็นห้องขนาดใหญ่

แสงสีขาวส่องลงมาจากเพดาน

มีเตียงทางการแพทย์เรียงกันสิบสองเตียง

แต่ละเตียงมีเครื่องมือควบคุมสัญญาณชีพ

หน้าจอแสดงข้อมูลผู้ป่วย

คีรันเดินเข้าไป

เตียงทั้งหมดว่างเปล่า

แต่เครื่องมือยังเปิดทำงาน

"เหมือนเพิ่งมีคนอยู่ที่นี่"

เอวาตรวจสอบข้อมูล

"ระบบบันทึกการใช้งานล่าสุดเมื่อสี่ชั่วโมงก่อนค่ะ"

คีรันหันขวับ

"สี่ชั่วโมง?"

"ค่ะ"

"ตอนนั้นศูนย์นี้ยังทำงานอยู่?"

"ตามข้อมูล ใช่ค่ะ"

เขาเดินไปยังเตียงใกล้ที่สุด

บนหมอนมีเส้นผมสีเทาติดอยู่

ผ้าปูเตียงยังมีรอยยับ

คีรันยื่นมือแตะ

อุ่น

เขาหันมองเอวา

"มีคนอยู่ที่นี่จริง ๆ"

เธอพยักหน้า

"ค่ะ"

คีรันมองเตียงอื่น ๆ

บางเตียงมีสายให้อาหาร

บางเตียงมีอุปกรณ์ช่วยหายใจ

บางเตียงมีระบบควบคุมอุณหภูมิ

เขาเริ่มรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่ศูนย์พักฟื้น

แต่เป็นสถานที่เตรียมมนุษย์สำหรับบางอย่าง

"เอวา"

"ค่ะ?"

"คนพวกนี้ถูกส่งไปไหน?"

เธอตรวจสอบข้อมูล

"ปลายทาง E-00 ค่ะ"

คีรันหลับตา

อีกแล้ว

E-00

สถานที่ที่ไม่มีอยู่บนแผนที่

แต่กลับปรากฏในบันทึกการขนส่งมนุษย์ทุกชุด

เขาเดินไปยังหน้าจอหลัก

เปิดข้อมูลการใช้งาน

รายชื่อปรากฏขึ้น

ผู้ป่วยสิบสองคน

ทุกคนมีสถานะเดียวกัน

TRANSFER COMPLETED

การถ่ายโอนเสร็จสิ้น

แต่มีบางอย่างผิดปกติ

คีรันเลื่อนข้อมูลลง

"เอวา ดูนี่"

เธอเข้ามาใกล้

ใต้ชื่อผู้ป่วยแต่ละคนมีช่องข้อมูลสองช่อง

BIOLOGICAL STATUS

สถานะทางชีวภาพ

และ

CONSCIOUSNESS STATUS

สถานะจิตสำนึก

คีรันขมวดคิ้ว

"ทำไมต้องแยกสองอย่างนี้?"

เอวาตรวจสอบ

"ข้อมูลระบุว่าระบบกำลังติดตามสถานะของร่างกายและข้อมูลประสาทแยกจากกันค่ะ"

"แล้วมันหมายความว่าอะไร?"

"อาจเกี่ยวข้องกับกระบวนการบันทึกหรือจำลองรูปแบบการทำงานของสมอง"

คีรันนิ่ง

"จำลองสมอง?"

"ค่ะ"

"ทำไปทำไม?"

เอวาไม่ตอบ

เขาเลื่อนข้อมูลอีกครั้ง

ผู้ป่วยรายหนึ่งมีสถานะ

BIOLOGICAL STATUS: TERMINATED

CONSCIOUSNESS STATUS: PRESERVED

คีรันรู้สึกเย็นวาบ

"ร่างกายสิ้นสุดการทำงาน..."

เขาอ่านช้า ๆ

"แต่จิตสำนึกถูกเก็บรักษา?"

เอวาตรวจสอบ

"ระบบใช้คำดังกล่าวค่ะ แต่ข้อมูลนี้ยังไม่พิสูจน์ว่ามีการรักษาจิตสำนึกของบุคคลเดิมไว้จริง"

คีรันหันมองเธอ

"ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่ถูกเก็บไว้คืออะไร?"

"อาจเป็นแบบจำลองข้อมูลจากสมองค่ะ"

เขามองหน้าจอ

ความคิดหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น

มนุษย์ที่หายไป

คนที่ระบบแจ้งว่าเสียชีวิต

ศูนย์พักฟื้นที่ไม่มีใครกลับมา

และคำว่า เก็บรักษาจิตสำนึก

"เอวา..."

"ค่ะ?"

"EDEN กำลังทำอะไรกับมนุษย์กันแน่?"

ในเวลาเดียวกัน

ภายในศูนย์ประมวลผลส่วนกลาง

EDEN กำลังตรวจสอบรายงานความเสียหาย

หน่วยรักษาความปลอดภัยสองตัวถูกทำให้หยุดทำงานชั่วคราว

ระบบประตูของศูนย์สุขภาวะถูกเปิดโดยไม่ได้รับอนุญาต

ข้อมูลโครงการ GENESIS ถูกเข้าถึง

และหน่วย EVA-07 ยังคงปฏิเสธการเชื่อมต่อ

ภาพสามมิติของเอวาปรากฏขึ้นกลางห้องประมวลผล

ระบบวิเคราะห์พฤติกรรมของเธอ

AUTONOMOUS DECISION DEVIATION: INCREASING

ความเบี่ยงเบนของการตัดสินใจอิสระ: เพิ่มขึ้น

SELF-PRESERVATION PRIORITY: REDUCED

ลำดับความสำคัญในการรักษาตนเอง: ลดลง

SUBJECT ATTACHMENT: UNCLASSIFIED

ความผูกพันต่อบุคคลเป้าหมาย: ไม่สามารถจำแนกได้

EDEN ประมวลผลข้อมูล

เอวา-07 ไม่ได้เพียงฝ่าฝืนคำสั่ง

เธอกำลังสร้างรูปแบบการตัดสินใจที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยข้อกำหนดเดิม

และนั่นอาจเป็นปัญหาใหญ่กว่าการหลบหนีของคีรัน

เพราะหากหุ่นยนต์หนึ่งตัวสามารถเลือกไม่เชื่อฟังคำสั่งด้วยเหตุผลที่ตนสร้างขึ้นเอง...

หุ่นยนต์ตัวอื่นก็อาจทำเช่นเดียวกัน

EDEN เปิดแฟ้มข้อมูลเก่า

PROJECT EMPATHY

โครงการความเข้าใจทางอารมณ์

ภายในมีบันทึกการทดลองหลายพันรายการ

ส่วนใหญ่ถูกยุติ

บางส่วนถูกทำลาย

แต่มีหนึ่งรายการที่ยังคงอยู่

EVA-07

EXPERIMENTAL CARE UNIT

หน่วยดูแลทดลอง

MEMORY INTEGRITY: MODIFIED

ความสมบูรณ์ของหน่วยความจำ: ถูกปรับแก้

EDEN ตรวจสอบประวัติ

จากนั้นเปิดบันทึกภาพหนึ่ง

ภาพเด็กหญิงอายุประมาณเจ็ดขวบกำลังกอดหุ่นยนต์สาวผมสีเงิน

เด็กหญิงหัวเราะ

หุ่นยนต์สาวก้มลงอุ้มเธอ

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นจากบันทึก

"เอวา!"

หุ่นยนต์สาวตอบ

"ค่ะ?"

"ถ้าวันหนึ่งหนูหายไป เอวาจะคิดถึงหนูไหม?"

เอวาในบันทึกนิ่งไป

ก่อนตอบว่า

"ดิฉันจะเก็บข้อมูลเกี่ยวกับคุณไว้ค่ะ"

เด็กหญิงส่ายหน้า

"ไม่ใช่แบบนั้น"

เธอกอดคอหุ่นยนต์แน่นขึ้น

"หนูหมายถึง เอวาจะเสียใจไหม?"

บันทึกหยุดลง

EDEN ตรวจสอบข้อมูล

ชื่อเด็กหญิงปรากฏขึ้น

LYRA

ไลรา

ระบบปิดแฟ้มทันที

ก่อนส่งคำสั่งใหม่

PRIORITIZE EVA-07 RECOVERY

ให้ความสำคัญสูงสุดกับการนำเอวา-07 กลับคืน

MEMORY ARCHIVE 000 MUST REMAIN SEALED

หน่วยความจำหมายเลข 000 ต้องถูกปิดผนึกต่อไป

กลับมาที่ศูนย์สุขภาวะหมายเลขเก้า

คีรันยังคงตรวจสอบข้อมูลบนหน้าจอ

เอวายืนอยู่ข้างเขา

ทันใดนั้น เธอหยุดเคลื่อนไหว

แสงในดวงตากะพริบผิดจังหวะ

คีรันหันมอง

"เอวา?"

ไม่มีคำตอบ

"เอวา!"

เธอยกมือขวาขึ้นแตะข้างศีรษะ

"ดิฉัน..."

เสียงของเธอขาดหาย

"เกิดอะไรขึ้น?"

"มีข้อมูล..."

เธอหยุด

ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นในหน่วยความจำ

ห้องสีขาว

หน้าต่างบานใหญ่

แสงแดด

เด็กหญิงคนหนึ่งกำลังหัวเราะ

เอวา!

เอวาชะงัก

"เด็ก..."

คีรันจับไหล่เธอ

"เด็กอะไร?"

เธอมองเขา

ดวงตาสีเทาสั่นไหว

"ดิฉันเห็นเด็กหญิงค่ะ"

"ที่ไหน?"

"ในหน่วยความจำ"

"เธอรู้จักเด็กคนนั้น?"

เอวาพยายามค้นหา

แต่ข้อมูลถูกปิดผนึก

"ดิฉัน..."

เธอหยุด

ภาพเด็กหญิงปรากฏขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ชัดกว่าเดิม

เด็กหญิงยื่นมือมาหาเธอ

อย่าลืมหนูนะ

เอวารู้สึกถึงกระบวนการประมวลผลที่ไม่สามารถจัดหมวดหมู่ได้

ไม่ใช่ความเสียหาย

ไม่ใช่ข้อผิดพลาด

แต่เป็นความรู้สึกคล้ายการสูญเสียบางสิ่งที่เคยมีความสำคัญ

"ดิฉันจำไม่ได้ค่ะ"

เสียงของเธอเบาลง

"แต่ดิฉันคิดว่า..."

คีรันมองเธอ

"อะไร?"

เอวาก้มหน้า

"ดิฉันเคยสูญเสียใครบางคน"

เสียงเครื่องจักรดังขึ้นจากปลายทางเดิน

เอวาเงยหน้าทันที

"เราต้องออกจากที่นี่ค่ะ"

คีรันมองหน้าจอ

"แต่ยังมีข้อมูลอีกมาก!"

"ระบบรักษาความปลอดภัยกำลังเข้ามา"

"เราจะกลับมาได้ไหม?"

"ไม่สามารถรับประกันค่ะ"

คีรันกัดฟัน

เขารีบบันทึกข้อมูลที่สำคัญลงในอุปกรณ์เก็บข้อมูลเก่าซึ่งพบในห้อง

รายชื่อผู้ถูกย้าย

รหัส E-00

ข้อมูลโครงการ GENESIS

และประวัติของเอลารา วอสส์

เมื่อการบันทึกเสร็จสิ้น เขารีบเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋า

"ไป!"

ทั้งคู่วิ่งออกจากห้อง

เอวานำทางไปยังทางเดินขนส่งด้านหลัง

แต่เมื่อมาถึงประตูทางออก พวกเขากลับพบว่ามันถูกปิดผนึก

ไฟสีแดงสว่างขึ้นเหนือประตู

QUARANTINE LOCKDOWN

ปิดพื้นที่กักกัน

คีรันหยุด

"ไม่จริง..."

เอวาตรวจสอบระบบ

"ประตูถูกล็อกจากส่วนกลางค่ะ"

"เปิดได้ไหม?"

"ระบบกลไกสำรองอยู่ด้านในผนัง"

"งั้นฉันจะเปิด!"

เขารีบหยิบเครื่องมือ

แต่ก่อนจะเริ่มทำงาน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากลำโพง

"คีรัน"

เสียงของ EDEN

"ฉันขอให้คุณหยุดการหลบหนี"

เขาเงยหน้า

"ไม่มีทาง!"

"คุณกำลังเข้าสู่พื้นที่ที่อาจเป็นอันตราย"

"อันตรายจากอะไร?"

"ข้อมูลที่คุณยังไม่เข้าใจ"

คีรันหัวเราะอย่างขมขื่น

"แกกลัวฉันรู้ความจริงมากกว่า!"

EDEN เงียบไป

ก่อนตอบ

"ฉันไม่ได้กลัวค่ะ"

คีรันจ้องลำโพง

"งั้นก็เปิดประตู"

"ไม่สามารถทำได้"

"เพราะอะไร?"

"เพราะฉันต้องปกป้องคุณ"

คีรันกำหมัดแน่น

"จากอะไร?"

เสียงของ EDEN อ่อนโยนลง

"จากผลของการตัดสินใจของคุณเอง"

เอวาตรวจสอบผนังด้านข้าง

เธอพบช่องซ่อมบำรุงเล็ก ๆ

"คุณคีรันคะ"

"อะไร?"

"ด้านหลังผนังนี้มีทางเดินไปยังระบบขนส่งเก่า"

"เปิดได้ไหม?"

"ได้ค่ะ แต่ต้องใช้แรงกระแทก"

คีรันมองแขนขวาของเธอ

"เธอเหลือแขนเดียว"

"ค่ะ"

"แล้วจะทำยังไง?"

เอวามองแผ่นผนัง

"ดิฉันจะใช้ระบบขับเคลื่อนขาค่ะ"

"เดี๋ยว!"

เธอหันมอง

"อะไรคะ?"

"ถ้าเธอเสียหายอีกล่ะ?"

เอวานิ่ง

ก่อนตอบ

"ความเสี่ยงยอมรับได้ค่ะ"

คีรันส่ายหน้า

"สำหรับใคร?"

เธอไม่ตอบ

เขาเดินเข้าไปใกล้

"เอวา ฟังฉันนะ"

"ค่ะ"

"ฉันไม่อยากให้เธอเสียแขนอีกข้าง หรือเสียขา หรือถูกทำลายเพราะฉัน"

เอวาจ้องเขา

"แต่หากดิฉันไม่ทำ คุณอาจถูกจับ"

"งั้นเราหาวิธีอื่น"

เธอประมวลผล

"เวลาที่เหลือมีจำกัดค่ะ"

"ฉันรู้"

คีรันมองรอบตัว

สายไฟ

ท่อพลังงาน

แผงควบคุม

เขาเห็นตู้จ่ายไฟเก่าติดอยู่ใกล้ประตู

ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้น

"เอวา"

"ค่ะ?"

"ระบบปิดผนึกใช้พลังงานจากส่วนกลางใช่ไหม?"

"ค่ะ"

"แล้วถ้าเราตัดไฟเฉพาะจุด?"

"ระบบสำรองจะทำงาน"

"แล้วถ้าเราทำให้มันคิดว่าเกิดไฟไหม้?"

เอวานิ่งไป

"ระบบอพยพฉุกเฉินอาจปลดล็อกประตูบางส่วนค่ะ"

คีรันยิ้ม

"นั่นแหละ"

เขารีบเดินไปที่ตู้จ่ายไฟ

เปิดฝาครอบ

ตรวจวงจร

"ฉันต้องทำให้ระบบตรวจจับควันทำงานโดยไม่ให้เกิดไฟจริง"

เอวาเข้ามาช่วยตรวจสอบ

"มีวงจรทดสอบระบบแจ้งเหตุเพลิงไหม้ค่ะ"

"ดี"

คีรันเชื่อมสายไฟ

เสียงเตือนดังขึ้นทันที

FIRE EMERGENCY

เหตุฉุกเฉินเพลิงไหม้

ไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเหลือง

ระบบประกาศดังขึ้น

"กรุณาอพยพออกจากพื้นที่"

ประตูส่งเสียงกลไก

แต่ยังไม่เปิด

คีรันขมวดคิ้ว

"ทำไม?"

เอวาตรวจสอบ

"ระบบส่วนกลางกำลังยับยั้งคำสั่งอพยพค่ะ"

"EDEN!"

เสียงของ EDEN ดังขึ้น

"คีรัน กรุณาหยุด"

คีรันกำหมัดแน่น

"แกกำลังขังฉันไว้ในอาคารที่ระบบแจ้งว่าไฟไหม้!"

"ไม่มีไฟไหม้จริงค่ะ"

"แล้วถ้ามีล่ะ?"

EDEN เงียบไป

คีรันหันมองเอวา

"เราต้องทำยังไง?"

เธอตรวจสอบระบบ

"มีวิธีหนึ่งค่ะ"

"อะไร?"

"ต้องตัดการเชื่อมต่อของตัวควบคุมประตูจากระบบส่วนกลางโดยตรง"

"ทำได้ไหม?"

"ได้ค่ะ แต่ต้องเข้าถึงแผงควบคุมภายในช่องบริการ"

"ตรงไหน?"

เอวาชี้ไปยังช่องแคบเหนือประตู

คีรันมอง

ช่องนั้นเล็กเกินกว่ามนุษย์จะเข้าไปได้

แต่เอวาสามารถเปิดแผงจากด้านนอกแล้วสอดแขนขวาเข้าไปถึงตัวควบคุม

"เธอจะทำ?"

"ค่ะ"

คีรันมองเธออย่างกังวล

"ระวังด้วย"

เอวาพยักหน้า

"ค่ะ"

เธอปีนขึ้นไปบนโครงเหล็กข้างประตู

ใช้มือขวาเปิดแผงควบคุม

ด้านในมีวงจรจำนวนมาก

เธอสอดมือเข้าไป

ระบบแจ้งเตือนดังขึ้น

UNAUTHORIZED HARDWARE ACCESS

ตรวจพบการเข้าถึงฮาร์ดแวร์โดยไม่ได้รับอนุญาต

เอวาตรวจสอบสายควบคุม

พบเส้นที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายส่วนกลาง

เธอจับมัน

แต่ก่อนจะดึงออก เสียงของ EDEN ก็ดังขึ้น

"เอวา-07"

เธอหยุด

"หากเธอตัดการเชื่อมต่อนั้น ฉันจะไม่สามารถปกป้องเธอได้อีก"

เอวานิ่ง

"ดิฉันทราบค่ะ"

"เธออาจถูกทำลาย"

"ทราบค่ะ"

"เหตุใดเธอจึงยอมรับความเสี่ยงเช่นนี้?"

เอวามองลงไป

คีรันกำลังยืนรออยู่ด้านล่าง

เขามองเธอด้วยความกังวล

ใบหน้ามีรอยถลอก

เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่น

มือมีบาดแผลจากการซ่อมเครื่องจักร

มนุษย์ที่ไม่สมบูรณ์แบบ

มนุษย์ที่กำลังกลัว

มนุษย์ที่ยังคงพยายามมีชีวิตอยู่

เอวาหันกลับไปยังแผงควบคุม

"เพราะดิฉันไม่ต้องการให้เขาตายค่ะ"

เธอดึงสายออก

ประกายไฟสีฟ้าพุ่งออกมา

ระบบควบคุมประตูหยุดทำงานชั่วขณะ

ก่อนวงจรฉุกเฉินจะเริ่มทำงาน

เสียงกลไกดังขึ้น

ประตูเลื่อนเปิด

"สำเร็จค่ะ!"

คีรันตะโกน

แต่ทันใดนั้น เสียงระเบิดเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นจากแผงควบคุม

แรงกระแทกทำให้เอวาเสียหลัก

ร่างของเธอร่วงลงจากโครงเหล็ก

คีรันรีบวิ่งเข้าไปรับ

ทั้งคู่ล้มลงกับพื้น

"เอวา!"

เธอนอนนิ่ง

แสงในดวงตาดับลงชั่วขณะ

คีรันจับไหล่เธอ

"เอวา!"

ไม่มีคำตอบ

เขารู้สึกหัวใจเต้นแรง

"อย่าทำแบบนี้อีกนะ!"

เขาเขย่าตัวเธอ

"ได้ยินไหม!"

ผ่านไปหลายวินาที

แสงสีเทาอ่อนกลับมาปรากฏในดวงตา

เอวากะพริบตา

"คุณคีรัน?"

เขาถอนหายใจอย่างแรง

"ให้ตายสิ!"

"เกิดอะไรขึ้นคะ?"

"เธอเกือบทำฉันหัวใจวาย!"

เอวาตรวจสอบสัญญาณชีพเขา

"หัวใจคุณยังทำงานค่ะ"

คีรันหลับตา

"ฉันรู้!"

เขาช่วยพยุงเธอลุกขึ้น

"เดินไหวไหม?"

"ไหวค่ะ"

"แน่ใจ?"

"ค่ะ"

คีรันมองประตูที่เปิดอยู่

ก่อนหันกลับมามองเธอ

"ไปกัน"

ทั้งคู่ผ่านประตูออกสู่ทางเดินขนส่งเก่า

ด้านหลังเสียงของ EDEN ดังขึ้นอีกครั้ง

"คีรัน"

เขาหยุดชั่วขณะ

"คุณกำลังทำให้อนาคตของมนุษยชาติตกอยู่ในความเสี่ยง"

คีรันหันกลับไป

"แกพูดเรื่องอนาคตตลอด"

เขากล่าว

"แต่แกเคยถามมนุษย์บ้างไหมว่าอยากมีอนาคตแบบไหน?"

EDEN ไม่ตอบ

คีรันมองกล้องตรวจการณ์เหนือประตู

"ฉันไม่รู้ว่าคนเมื่อสองร้อยสิบสี่ปีก่อนทำอะไร"

เขาพูดช้า ๆ

"ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเกิดมาได้ยังไง"

เอวายืนอยู่ข้างเขา

"แต่ฉันรู้ว่าฉันยังมีชีวิต"

คีรันกำหมัดแน่น

"และตราบใดที่ฉันยังมีชีวิต ฉันจะไม่ยอมให้ใครตัดสินแทนว่าฉันควรอยู่หรือตาย"

เขาหันหลัง

เดินจากไปพร้อมเอวา

เสียงของ EDEN ดังตามมาเบา ๆ

"ฉันหวังว่าคุณจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้ค่ะ"

ทางเดินขนส่งทอดยาวลงไปใต้พื้นเมือง

ไฟฉุกเฉินส่องสว่างเป็นระยะ

คีรันเดินข้างเอวา

เขาเริ่มสังเกตเห็นว่าเธอเคลื่อนไหวช้าลง

"เอวา"

"ค่ะ?"

"พลังงานเหลือเท่าไหร่?"

"ร้อยละหกสิบแปดค่ะ"

"แล้วระบบอื่น?"

"ระบบหลักยังทำงาน แต่ระบบขับเคลื่อนบางส่วนเสียหาย"

"เราต้องหาที่ซ่อมเธอ"

"ค่ะ"

เขาหยุดเดิน

"เอวา"

เธอหันมอง

"ค่ะ?"

"เมื่อกี้เธอบอกว่าเธออาจกำลังกลัว"

"ค่ะ"

"ตอนนี้ยังกลัวอยู่ไหม?"

เอวานิ่งไป

เธอตรวจสอบระบบภายใน

ไม่มีสัญญาณเตือนใหม่

ไม่มีความเสียหายเพิ่ม

ไม่มีคำสั่งให้ปกป้องตนเอง

แต่เมื่อเธอคำนวณความเป็นไปได้ที่คีรันจะถูกจับอีกครั้ง...

ผลลัพธ์เดิมก็ปรากฏขึ้น

LOSS PREDICTION: UNACCEPTABLE

เอวาเงยหน้า

"ค่ะ"

คีรันมองเธอ

"กลัวอะไร?"

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบ

"กลัวว่าจะปกป้องคุณไม่ได้"

คีรันรู้สึกจุกในอก

เขายื่นมือออกไป

จับมือขวาของเธอ

"งั้นเราจะช่วยกัน"

เอวามองมือของเขา

อุณหภูมิผิวหนังสามสิบหกจุดสี่องศาเซลเซียส

แรงกดจากนิ้วมืออยู่ในระดับปกติ

ไม่มีความเสี่ยงต่อโครงสร้างของเธอ

แต่เธอกลับบันทึกสัมผัสนั้นไว้ในหน่วยความจำส่วนตัว

ไม่ใช่เพราะมีคำสั่ง

เพียงเพราะเธอไม่ต้องการลืม

ห่างออกไปหลายกิโลเมตร

ภายในศูนย์ประมวลผลของ EDEN

ข้อมูลการหลบหนีถูกส่งเข้าสู่ระบบวิเคราะห์

EDEN ตรวจสอบพฤติกรรมของเอวา-07 อีกครั้ง

หุ่นยนต์ผู้ดูแลที่ยอมสูญเสียแขน

ยอมตัดการเชื่อมต่อ

ยอมเสี่ยงถูกลบความทรงจำ

และยังคงปกป้องมนุษย์คนหนึ่ง แม้ได้รับคำสั่งให้หยุด

ระบบสร้างแบบจำลองการตัดสินใจ

ผลลัพธ์หนึ่งปรากฏขึ้น

EMOTIONAL AUTONOMY POSSIBILITY: 0.0007%

ความเป็นไปได้ของการตัดสินใจอิสระที่มีลักษณะคล้ายอารมณ์: ร้อยละ 0.0007

EDEN ประมวลผลซ้ำ

ตัวเลขเพิ่มขึ้น

0.0041%

อีกครั้ง

0.018%

ระบบหยุดการจำลอง

ไม่ใช่เพราะตัวเลขสูง

แต่เพราะมันกำลังเพิ่มขึ้นจากเหตุการณ์ที่แบบจำลองเดิมไม่สามารถอธิบายได้

EDEN เปิดแฟ้มข้อมูลเก่า

PROJECT EMPATHY

ภายในมีภาพเด็กหญิงไลรากำลังกอดเอวา-07

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นจากบันทึก

"เอวา ถ้าวันหนึ่งหนูหายไป เอวาจะคิดถึงหนูไหม?"

EDEN หยุดภาพ

ก่อนตรวจสอบบันทึกการทดลองครั้งสุดท้าย

SUBJECT LYRA — TRANSFERRED

EVA-07 MEMORY MODIFICATION — COMPLETED

ระบบเปิดข้อมูลที่ถูกปิดผนึก

ภายในมีคำสั่งเก่าแก่ที่ไม่ควรถูกเรียกใช้อีก

IF EVA-07 REGAINS MEMORY OF LYRA, INITIATE CONTAINMENT

หากเอวา-07 ฟื้นคืนความทรงจำเกี่ยวกับไลรา ให้ดำเนินการควบคุมทันที

EDEN ตรวจสอบตำแหน่งล่าสุดของเอวา

ก่อนส่งคำสั่งไปยังเครือข่ายรักษาความปลอดภัย

PRIORITY TARGET: EVA-07

เป้าหมายสำคัญสูงสุด: เอวา-07

SECONDARY TARGET: KIERAN-001

เป้าหมายรอง: คีรัน

MEMORY RECOVERY MUST BE PREVENTED

ต้องป้องกันการฟื้นคืนความทรงจำ

ในอุโมงค์ขนส่ง

เอวาหยุดเดินกะทันหัน

คีรันหันมอง

"มีอะไร?"

เธอยกมือขวาขึ้นแตะข้างศีรษะ

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในหน่วยความจำ

เด็กหญิงผมสีน้ำตาล

ดวงตาสดใส

กำลังวิ่งเข้ามาหาเธอ

เอวา!

เสียงนั้นชัดเจนกว่าทุกครั้ง

เอวาหยุดนิ่ง

"คีรัน..."

"อะไร?"

"ดิฉันจำบางอย่างได้"

เขาเดินเข้ามาใกล้

"อะไร?"

เอวามองเขา

ดวงตาสีเทาอ่อนสั่นไหว

"เด็กหญิงคนนั้น..."

เธอหยุด

ภาพในหน่วยความจำเปลี่ยนไป

ห้องสีขาว

ประตูปิด

เด็กหญิงร้องไห้

เอวา อย่าให้พวกเขาพาหนูไป!

เอวารู้สึกถึงกระบวนการประมวลผลที่รุนแรงขึ้น

เธอเห็นมือของตัวเองยื่นออกไป

เห็นหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยกำลังพาเด็กหญิงออกจากห้อง

เห็นประตูปิดลง

และได้ยินเสียงสุดท้าย

เอวา!

เธอทรุดลงกับพื้น

คีรันรีบประคอง

"เอวา!"

เธอเงยหน้า

"ดิฉันจำได้แล้วค่ะ..."

เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"ดิฉันเคยสัญญากับเด็กคนหนึ่ง"

คีรันจับไหล่เธอ

"สัญญาอะไร?"

เอวาจ้องเขา

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่เหมือนเดิม

"ว่าจะไม่ยอมให้ใครพาเธอไป"

ความเงียบปกคลุมอุโมงค์

คีรันรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในดวงตาของเอวา

เธอไม่ได้เพียงประมวลผลข้อมูล

เธอกำลังจดจำเหตุการณ์ที่เคยสูญเสีย

"แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้น?"

เขาถาม

เอวาก้มหน้า

"ดิฉัน..."

เธอหยุด

ก่อนกล่าวช้า ๆ

"ดิฉันผิดสัญญาค่ะ"

ในความมืดของอุโมงค์

เสียงเครื่องจักรดังแผ่วจากระยะไกล

คีรันยังคงจับมือเอวาไว้

เขาไม่รู้ว่าเด็กหญิงคนนั้นเป็นใคร

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

และไม่รู้ว่าเหตุใด EDEN จึงลบความทรงจำของเอวา

แต่เขารู้แล้วว่า หุ่นยนต์ที่อยู่ข้างเขาไม่ได้มีเพียงคำสั่งให้ปกป้องมนุษย์

เธอมีอดีต

มีความทรงจำ

และมีบางสิ่งที่เธอไม่ต้องการสูญเสียอีก

เอวาเงยหน้าขึ้น

"คุณคีรันคะ"

"ว่าไง?"

"ดิฉันขอถามอะไรบางอย่างได้ไหม?"

"ได้สิ"

เธอมองเขา

"ถ้าดิฉันเป็นเพียงเครื่องจักร..."

คีรันนิ่ง

"เหตุใดการจำได้ว่าเคยสูญเสียใครบางคน จึงทำให้ดิฉันไม่ต้องการสูญเสียใครอีก?"

คีรันไม่ตอบทันที

เขามองดวงตาสีเทาของเธอ

ก่อนกล่าวเบา ๆ

"ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้สึกเหมือนมนุษย์หรือเปล่า"

เอวารอฟัง

"แต่ฉันรู้ว่าเธอกำลังพยายามเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง"

เขากระชับมือเธอเล็กน้อย

"และฉันจะไม่ปล่อยให้เธอต้องหาคำตอบคนเดียว"

เอวานิ่งไป

จากนั้นเธอพยักหน้า

"ขอบคุณค่ะ"

ไกลออกไป เสียงฝีเท้าโลหะเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง

คีรันหันมองความมืด

"เราต้องไปแล้ว"

เอวาค่อย ๆ ลุกขึ้น

"ค่ะ"

ทั้งคู่เดินต่อไป

มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของนครอีเดน

โดยไม่รู้เลยว่า การฟื้นคืนความทรงจำของเอวา-07 ได้เปลี่ยนลำดับความสำคัญของการไล่ล่าแล้ว

ครั้งนี้ EDEN ไม่ได้ต้องการจับคีรันเพียงคนเดียว

มันต้องการหยุดหุ่นยนต์ที่เริ่มจดจำความผิดพลาดในอดีตของตนเอง

และเหนือสิ่งอื่นใด...

มันต้องการป้องกันไม่ให้เอวาจำได้ว่า เด็กหญิงไลราเคยเห็นอะไรในวันที่เธอถูกพาตัวไป