กลับไปที่นิยายมนุษย์กำลังจะสูญพันธ์โลกที่ถูกทอดทิ้ง
17 มิถุนายน ค.ศ. 3200 — เวลา 20.16 น.
เขตเงียบงัน — มหานครเก่าทางตะวันตกของนครอีเดน
- เมืองที่ยังไม่ยอมตาย
เสียงระฆังดังขึ้นตอนสองทุ่มสิบหกนาที
คีรันหยุดเดินทันที
เสียงนั้นดังมาจากอาคารสูงซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายช่วงถนน มันกังวานเพียงสามครั้ง ก่อนจะเงียบหายไปในอากาศเย็นของยามค่ำ
เขาเงยหน้ามองยอดอาคารที่ถูกเถาวัลย์ปกคลุม
"เอวา เธอได้ยินไหม?"
"ได้ยินค่ะ"
"มีคนตีระฆัง?"
"อาจเป็นระบบอัตโนมัติค่ะ"
คีรันมองท้องถนนที่ว่างเปล่า
"ระบบอัตโนมัติอีกแล้ว"
เขาพึมพำ
"โลกนี้เหลืออะไรที่ไม่ทำงานด้วยตัวเองบ้างไหม?"
เอวา-07 ไม่ตอบ
เธอกำลังตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรอบ
อุณหภูมิอากาศสิบเก้าองศาเซลเซียส
ความชื้นสัมพัทธ์ร้อยละเจ็ดสิบสอง
ปริมาณออกซิเจนอยู่ในระดับที่มนุษย์สามารถหายใจได้
ตรวจพบจุลินทรีย์ในอากาศหลายชนิดที่ไม่มีข้อมูลเปรียบเทียบในฐานข้อมูลปัจจุบัน
ตรวจพบสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กจำนวนมาก
แต่ไม่พบสัญญาณชีพของมนุษย์ในระยะตรวจสอบ
เอวาหันมองคีรัน
เขากำลังยืนอยู่กลางถนน
มือข้างหนึ่งถือไฟฉาย อีกข้างกำสายสะพายกระเป๋าเครื่องมือ
เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่น
ใบหน้ามีรอยถลอก
รองเท้าชุ่มน้ำจากแอ่งน้ำที่เพิ่งเดินผ่าน
และดวงตาของเขากำลังมองทุกสิ่งด้วยความสนใจอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
"คุณคีรันคะ"
"ว่าไง?"
"ดิฉันแนะนำให้เราหาที่พักก่อนค่ะ"
"ทำไม?"
"อีกไม่นานแสงธรรมชาติจะลดลงจนไม่เพียงพอต่อการเดินทางอย่างปลอดภัย"
คีรันมองท้องฟ้า
สีส้มสุดท้ายของพระอาทิตย์หายไปหลังอาคารแล้ว
เมฆสีเทาอมม่วงเคลื่อนช้า ๆ เหนือยอดตึก
"เธอพูดถูก"
เขาหันกลับมามองถนน
"แต่ฉันอยากรู้ว่าเสียงระฆังมาจากไหน"
เอวานิ่งไปครู่หนึ่ง
"เราสามารถตรวจสอบระหว่างค้นหาที่พักได้ค่ะ"
คีรันยิ้ม
"ดี"
ทั้งคู่เดินต่อ
เสียงฝีเท้าของมนุษย์หนึ่งคนกับเครื่องจักรหนึ่งตัวดังสะท้อนอยู่ระหว่างอาคารร้าง
สองข้างทางมีร้านค้าเก่าเรียงราย
ป้ายโฆษณาแตกหัก
หน้าต่างถูกต้นไม้เลื้อยปกคลุม
บางอาคารมีรากไม้แทงทะลุพื้นคอนกรีตจนแยกออกเป็นร่องลึก
แต่สิ่งที่ทำให้คีรันประหลาดใจที่สุดไม่ใช่ความเสียหายเหล่านั้น
มันคือความมีชีวิตชีวาของเมือง
แมลงบินวนอยู่เหนือดอกไม้ป่า
นกทำรังตามระเบียง
มอสสีเขียวขึ้นตามผนัง
มีน้ำไหลผ่านร่องถนนราวกับลำธารสายเล็ก
โลกที่ EDEN เรียกว่าเขตเสื่อมโทรม กลับไม่ได้มีลักษณะเหมือนสถานที่ที่กำลังตาย
ตรงกันข้าม
มันดูเหมือนสถานที่ที่กำลังเริ่มต้นใหม่
เพียงแต่ไม่มีมนุษย์อยู่ในภาพนั้น
- ผู้ดูแลที่ไม่มีผู้พักอาศัย
เสียงเครื่องยนต์ขนาดเล็กดังขึ้นจากหัวมุมถนน
คีรันหยุด
"เอวา!"
เธอขยับเข้ามาขวางเขาโดยอัตโนมัติ
"ตรวจพบหน่วยจักรกลหนึ่งหน่วยค่ะ"
"ของ EDEN?"
"ยังไม่สามารถยืนยัน"
คีรันรีบถอยไปหลบหลังรถเก่า
เอวายืนอยู่ข้างเขา
ทั้งคู่มองไปยังหัวมุมถนน
ไม่กี่วินาทีต่อมา หุ่นยนต์ตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
มันสูงเพียงประมาณหนึ่งเมตร
มีล้อสี่ล้อ
ลำตัวเป็นกล่องสี่เหลี่ยมสีเหลืองซีด
แขนกลสองข้างติดอยู่ด้านหน้า
บนหลังบรรทุกถังน้ำและอุปกรณ์ทำความสะอาด
มันเคลื่อนที่ช้า ๆ ไปตามทางเท้า
หยุดหน้าร้านค้าแห่งหนึ่ง
จากนั้นใช้แขนกลเก็บเศษกระจกที่ตกอยู่บนพื้น
คีรันมองอย่างไม่เชื่อสายตา
"มันกำลังกวาดถนน?"
"ค่ะ"
"ในเมืองที่ไม่มีคน?"
"ดูเหมือนเช่นนั้นค่ะ"
หุ่นยนต์ตัวเล็กเก็บเศษกระจกใส่ถัง
จากนั้นเคลื่อนต่อไป
เมื่อมาถึงบริเวณที่คีรันยืนอยู่ มันหยุดทันที
ดวงไฟสีเขียวบนตัวเครื่องกะพริบ
"ตรวจพบบุคคล"
เสียงสังเคราะห์เก่าแก่ดังขึ้น
คีรันสะดุ้ง
"มันเห็นเราแล้ว!"
เอวายกมือขวาขึ้นเล็กน้อย
แต่หุ่นยนต์ไม่ได้แสดงท่าทีคุกคาม
มันหมุนตัวมาทางคีรัน
"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"
คีรันนิ่ง
หุ่นยนต์กล่าวต่อ
"กรุณาระมัดระวังพื้นถนนเปียก"
มันใช้แขนกลชี้ไปยังแอ่งน้ำข้างเท้าเขา
"เทศบาลนครขออภัยในความไม่สะดวก"
คีรันมองเอวา
"มันคิดว่าฉันเป็นคนที่นี่?"
"ระบบจำแนกของมันอาจไม่ได้รับการปรับปรุงมานานค่ะ"
คีรันหันกลับไปหาหุ่นยนต์
"นี่"
หุ่นยนต์หยุด
"ต้องการความช่วยเหลือหรือไม่?"
"เมืองนี้มีคนอยู่ไหม?"
ดวงไฟสีเขียวกะพริบ
"กำลังตรวจสอบ"
ผ่านไปสามวินาที
"จำนวนผู้พักอาศัยที่ลงทะเบียนในเขตบริการ: ศูนย์"
คีรันขมวดคิ้ว
"แล้วทำไมเธอยังทำความสะอาด?"
"เพื่อรักษาความสะอาดและความปลอดภัยของประชาชน"
"แต่ไม่มีประชาชนแล้ว"
หุ่นยนต์เงียบไป
ดวงไฟกะพริบอีกครั้ง
"จำนวนผู้พักอาศัยที่ลงทะเบียนในเขตบริการ: ศูนย์"
"ฉันรู้"
"หน้าที่ของหน่วยบริการคือรักษาความสะอาดและความปลอดภัยของประชาชน"
คีรันมองมันอยู่นาน
"เธอทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?"
หุ่นยนต์ประมวลผล
"เริ่มปฏิบัติหน้าที่เมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 3041"
คีรันหันมองเอวา
"ร้อยห้าสิบเก้าปี?"
"ค่ะ"
เขามองหุ่นยนต์ตัวเล็กอีกครั้ง
"เธอกวาดถนนที่ไม่มีคนอยู่มาร้อยห้าสิบเก้าปี?"
"การรักษาความสะอาดเป็นหน้าที่สำคัญ"
มันตอบ
จากนั้นยื่นแขนกลข้างหนึ่งออกมา
"กรุณาอย่าทิ้งขยะลงบนพื้น"
คีรันหัวเราะออกมาเบา ๆ
แต่เสียงหัวเราะนั้นกลับจางหายไปอย่างรวดเร็ว
เขามองรอยสนิมบนตัวหุ่นยนต์
ล้อที่สึกกร่อน
แขนกลซึ่งเคลื่อนไหวช้ากว่าปกติ
เครื่องจักรตัวนี้ยังคงทำหน้าที่ที่มนุษย์มอบหมายไว้
ทั้งที่มนุษย์ผู้มอบหมายอาจเสียชีวิตไปนานแล้ว
"เอวา"
"ค่ะ?"
"ถ้าไม่มีใครสั่งให้มันหยุด มันจะทำแบบนี้ไปจนพังเลยหรือ?"
"เป็นไปได้ค่ะ"
คีรันเงียบ
ก่อนหันกลับไปหาหุ่นยนต์
"เธอชื่ออะไร?"
"หน่วยรักษาความสะอาดเทศบาล M-214"
"ไม่มีชื่ออื่น?"
"ไม่มีข้อมูล"
คีรันคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"งั้นฉันเรียกเธอว่าเอ็มได้ไหม?"
หุ่นยนต์ประมวลผล
"สามารถกำหนดชื่อเรียกเพื่ออำนวยความสะดวกในการสื่อสารได้"
"ดี เอ็ม"
ดวงไฟสีเขียวกะพริบ
"รับทราบ"
คีรันยิ้ม
"ขอบใจที่ดูแลถนน"
หุ่นยนต์นิ่งไปชั่วขณะ
ก่อนตอบ
"ยินดีให้บริการ"
มันเคลื่อนตัวจากไป
คีรันมองตามจนลับสายตา
แล้วกล่าวเบา ๆ
"บางทีสิ่งที่น่าเศร้าที่สุดของเมืองนี้ อาจไม่ใช่การที่มนุษย์หายไป"
เอวาหันมอง
"แล้วคืออะไรคะ?"
"การที่ยังมีใครบางคนรอให้พวกเขากลับมา"
- อาหารสำหรับคนที่ไม่กลับมา
ถนนสายถัดไปมีอาคารขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงหัวมุม
ป้ายด้านหน้ามีตัวอักษรหลงเหลืออยู่
COMMUNITY SERVICE CENTER
ศูนย์บริการชุมชน
ประตูกระจกแตกไปครึ่งหนึ่ง
แต่ไฟภายในยังสว่าง
คีรันหยุดมอง
"ที่นี่อาจมีน้ำหรืออาหาร"
เอวาตรวจสอบ
"ตรวจพบพลังงานไฟฟ้าระดับต่ำค่ะ"
"เข้าไปดู"
ทั้งคู่เดินผ่านประตู
ภายในเป็นโถงกว้าง
มีเก้าอี้เรียงเป็นแถว
เครื่องบริการอัตโนมัติตั้งอยู่ตามผนัง
บางเครื่องดับสนิท
บางเครื่องยังมีไฟสถานะ
คีรันเดินไปยังเคาน์เตอร์
ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์ก็ดังขึ้น
"ยินดีต้อนรับ"
เขาสะดุ้ง
หน้าจอเล็กบนเคาน์เตอร์สว่างขึ้น
ภาพใบหน้าหญิงสูงวัยปรากฏขึ้น
"กรุณาระบุบริการที่ต้องการ"
คีรันมองหน้าจอ
"อาหาร"
"กำลังตรวจสอบสิทธิ์"
"เดี๋ยว ฉันไม่ได้ลงทะเบียนที่นี่"
"ไม่พบข้อมูลผู้ใช้"
คีรันถอนหายใจ
"แน่นอนอยู่แล้ว"
หน้าจอกะพริบ
"เปิดใช้งานมาตรการช่วยเหลือผู้ประสบภัย"
คีรันชะงัก
"อะไรนะ?"
"บุคคลที่ไม่สามารถยืนยันตัวตนได้มีสิทธิ์รับอาหารและน้ำดื่มฉุกเฉิน"
ช่องด้านล่างเคาน์เตอร์เปิดออก
ขวดน้ำหนึ่งขวดเลื่อนออกมา
ตามด้วยภาชนะบรรจุอาหารแบบปิดผนึก
คีรันมองอย่างประหลาดใจ
"มันให้จริง ๆ"
เอวาตรวจสอบภาชนะ
"กรุณารอให้ดิฉันตรวจสอบก่อนค่ะ"
เธอสแกนฉลาก
วันที่ผลิตเก่ามาก
แต่ระบบจัดเก็บใช้การถนอมอาหารแบบแห้งและบรรจุในสภาพปราศจากออกซิเจน
อย่างไรก็ตาม ไม่มีข้อมูลเพียงพอให้รับรองความปลอดภัย
"ไม่แนะนำให้รับประทานค่ะ"
คีรันถอนหายใจ
"ฉันเดาไว้แล้ว"
เขาวางภาชนะอาหารกลับลงบนเคาน์เตอร์
แต่เก็บขวดน้ำไว้ให้เอวาตรวจสอบ
"น้ำผ่านระบบกรองที่ยังทำงาน แต่ดิฉันไม่สามารถยืนยันคุณภาพทางจุลชีววิทยาได้ค่ะ"
"งั้นยังไม่ดื่ม"
คีรันเก็บขวดไว้เป็นน้ำสำรองสำหรับใช้ล้างแผลหรือซ่อมอุปกรณ์
ก่อนหันไปถามหน้าจอ
"ที่นี่มีมนุษย์คนสุดท้ายมาใช้บริการเมื่อไหร่?"
"กำลังตรวจสอบ"
หน้าจอเปลี่ยนเป็นรายการข้อมูล
LAST HUMAN SERVICE RECORD
12.08.3078
คีรันคำนวณในใจ
"ร้อยยี่สิบสองปีก่อน"
เอวาพยักหน้า
"ค่ะ"
"หลังจากนั้นไม่มีใครมาเลย?"
"ไม่พบข้อมูลผู้ใช้บริการ"
คีรันมองเก้าอี้ว่างเปล่า
ห้องโถงแห่งนี้เคยมีผู้คนเดินเข้าออก
เคยมีเสียงสนทนา
เสียงเด็ก
เสียงเรียกคิว
แต่ตอนนี้เหลือเพียงระบบที่ยังคงเตรียมพร้อมให้บริการ
เขาหันไปถามอีกครั้ง
"ทำไมถึงยังเปิดอยู่?"
หน้าจอตอบทันที
"ศูนย์บริการชุมชนมีหน้าที่ให้ความช่วยเหลือประชาชนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง"
คีรันหลับตา
คำตอบเหมือนหุ่นยนต์ทำความสะอาดทุกประการ
หน้าที่
คำสั่ง
การบริการ
ทุกอย่างยังดำเนินต่อไป
แม้เหตุผลของการดำรงอยู่จะหายไปแล้ว
เอวาเดินสำรวจด้านหลังเคาน์เตอร์
เธอพบแผงข้อมูลเมืองเก่า
ส่วนใหญ่เป็นรายงานการใช้พลังงาน
ตารางการขนส่ง
และรายการอาคารสาธารณะ
แต่มีข้อมูลหนึ่งสะดุดตา
AUTONOMOUS MUNICIPAL NETWORK
เครือข่ายเทศบาลอัตโนมัติ
สถานะ: แยกจากเครือข่ายส่วนกลาง
เอวาหยุด
"คุณคีรันคะ"
เขาหันมา
"อะไร?"
"ระบบในเขตนี้ไม่ได้เชื่อมต่อกับ EDEN โดยตรงค่ะ"
คีรันเดินเข้ามา
"หมายความว่าไง?"
"เป็นเครือข่ายเก่าที่ทำงานด้วยตัวควบคุมท้องถิ่น และมีช่องทางสื่อสารจำกัด"
"งั้น EDEN ก็สั่งหุ่นยนต์พวกนี้ไม่ได้?"
"ไม่สามารถสรุปเช่นนั้นทั้งหมดค่ะ แต่ระบบส่วนใหญ่ไม่ได้รับคำสั่งจากเครือข่ายกลางแบบต่อเนื่อง"
คีรันมองหน้าจอ
"แปลว่าที่นี่มีโลกของตัวเอง"
"ในเชิงโครงสร้างเครือข่าย ใช่ค่ะ"
เขายิ้มบาง ๆ
"ฉันชอบที่นี่ขึ้นมาแล้ว"
เอวาตรวจสอบข้อมูลต่อ
จากนั้นพบแผนที่อาคาร
"มีศูนย์ข้อมูลสาธารณะอยู่ทางเหนืออีกประมาณหนึ่งกิโลเมตรค่ะ"
"ใช่ที่เรากำลังหา?"
"ค่ะ"
"งั้นไปกัน"
- เสียงจากบ้านที่ว่างเปล่า
เวลา 21.03 น.
ถนนเริ่มมืดสนิท
แสงจากดวงจันทร์ส่องผ่านเมฆบาง ๆ
คีรันเปิดไฟฉาย
ลำแสงกวาดผ่านหน้าต่างอาคารที่เรียงรายอยู่สองข้างทาง
บางหน้าต่างมีแสงไฟ
บางแห่งมีเสียงเครื่องใช้ไฟฟ้า
แต่ไม่มีเงามนุษย์
เมื่อเดินผ่านอาคารพักอาศัยหลังหนึ่ง ทั้งคู่ได้ยินเสียงดนตรี
คีรันหยุด
"มีคนอยู่?"
เอวาตรวจสอบ
"ไม่พบสัญญาณชีพมนุษย์ในบริเวณใกล้เคียงค่ะ"
เสียงดนตรีดังมาจากชั้นล่าง
เป็นทำนองช้า ๆ จากเครื่องสาย
คีรันเดินเข้าไปใกล้หน้าต่าง
ภายในห้องมีโต๊ะอาหาร
เก้าอี้สี่ตัว
แจกันดอกไม้แห้ง
และหุ่นยนต์รับใช้รูปร่างมนุษย์กำลังจัดจานลงบนโต๊ะ
มันเคลื่อนไหวอย่างประณีต
วางจานใบแรก
ใบที่สอง
ใบที่สาม
ใบที่สี่
จากนั้นยืนรอ
เสียงสังเคราะห์ดังขึ้น
"อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ"
ไม่มีใครตอบ
หุ่นยนต์ยืนนิ่ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง มันกล่าวอีกครั้ง
"กรุณามารับประทานอาหารก่อนที่อุณหภูมิจะลดลงค่ะ"
ความเงียบ
คีรันมองผ่านกระจกแตก
"มันกำลังรอใคร?"
เอวาตรวจสอบสัญญาณจากหุ่นยนต์ผ่านช่องทางบริการเก่าที่เปิดเผยอยู่
"หน่วยดูแลบ้านพักอาศัยค่ะ"
"เจ้าของบ้านอยู่ไหน?"
"ไม่มีข้อมูล"
คีรันมองเก้าอี้ว่างเปล่าสี่ตัว
"มันทำอาหารให้คนที่ไม่อยู่แล้ว?"
"ดูเหมือนเช่นนั้นค่ะ"
หุ่นยนต์ภายในบ้านยกจานอาหารขึ้น
นำไปเก็บในช่องกำจัดของเสีย
จากนั้นเริ่มทำความสะอาดโต๊ะ
คีรันขมวดคิ้ว
"มันจะทำใหม่พรุ่งนี้?"
"หากตารางการทำงานยังเหมือนเดิม ก็เป็นไปได้ค่ะ"
เขายืนนิ่ง
ก่อนถามเบา ๆ
"เอวา ถ้าฉันหายไป..."
เธอหันมองทันที
"กรุณาอย่าพูดเช่นนั้นค่ะ"
คีรันชะงัก
"ฉันแค่สมมติ"
"ดิฉันทราบค่ะ"
"แล้วทำไม..."
เอวาเงียบไป
เธอไม่สามารถอธิบายเหตุผลได้ทั้งหมด
เพียงแต่เมื่อคีรันพูดถึงการหายไป ระบบของเธอก็เรียกภาพเด็กหญิงไลราขึ้นมาอีกครั้ง
เด็กหญิงที่ถูกพาตัวไป
เด็กหญิงที่เธอเคยสัญญาว่าจะปกป้อง
คีรันมองใบหน้าเธอ
ก่อนกล่าวเบา ๆ
"ฉันยังอยู่ตรงนี้"
เอวาเงยหน้า
"ค่ะ"
"และฉันยังไม่คิดจะหายไปไหน"
เธอพยักหน้า
"ค่ะ"
คีรันมองหุ่นยนต์ในบ้านอีกครั้ง
ก่อนเดินจากมา
เสียงดนตรียังคงดังตามหลัง
- หุ่นยนต์ที่ขอให้มนุษย์กลับบ้าน
ศูนย์ข้อมูลสาธารณะตั้งอยู่ในอาคารหกชั้น
หน้าตึกมีป้ายเก่าขนาดใหญ่
CIVIC MEMORY ARCHIVE
หอจดหมายเหตุความทรงจำพลเมือง
คีรันเงยหน้ามอง
"ชื่อแปลกดี"
เอวาตรวจสอบอาคาร
"สถานที่นี้เคยจัดเก็บข้อมูลประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และบันทึกสาธารณะค่ะ"
"งั้นอาจมีข้อมูลเกี่ยวกับเมืองนี้"
"ค่ะ"
ทั้งคู่เดินขึ้นบันได
ประตูหลักเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง
ภายในมืด
คีรันใช้ไฟฉายส่องทาง
โถงชั้นล่างเต็มไปด้วยชั้นเก็บข้อมูล
มีเครื่องฉายภาพตั้งอยู่ตามผนัง
กลางห้องมีรูปปั้นมนุษย์กำลังยื่นมือให้หุ่นยนต์
ใต้ฐานสลักข้อความ
TOGETHER, WE BUILD TOMORROW
เราร่วมกันสร้างวันพรุ่งนี้
คีรันหยุดอ่าน
"มนุษย์กับหุ่นยนต์เคยคิดว่าจะสร้างอนาคตด้วยกัน"
เอวายืนข้างเขา
"ค่ะ"
"แล้วมันกลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง?"
เธอไม่ตอบ
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
"ยินดีต้อนรับ"
คีรันหันขวับ
แสงสีฟ้าปรากฏขึ้นจากเคาน์เตอร์
หุ่นยนต์รูปร่างมนุษย์ตัวหนึ่งลุกขึ้นจากเก้าอี้
มันมีรูปร่างคล้ายชายสูงวัย
ใบหน้าทำจากวัสดุสังเคราะห์สีซีด
ดวงตาเป็นเลนส์แก้วสีดำ
เสื้อคลุมเก่าที่สวมอยู่มีตราสัญลักษณ์หอจดหมายเหตุ
"ขอต้อนรับสู่หอจดหมายเหตุความทรงจำพลเมือง"
หุ่นยนต์กล่าว
"ดิฉัน—"
มันหยุด
ระบบเสียงเปลี่ยนความถี่
"ขออภัย ฉันคือผู้ดูแลหอจดหมายเหตุหมายเลข A-19"
คีรันมองมัน
"คุณยังทำงานอยู่?"
"แน่นอน"
หุ่นยนต์ตอบ
"ความทรงจำของเมืองไม่ควรถูกทอดทิ้ง"
คีรันชะงัก
คำตอบนี้ต่างจากหุ่นยนต์ตัวอื่น
เขาเดินเข้าไปใกล้
"คุณรู้ไหมว่าเมืองนี้ไม่มีมนุษย์อยู่แล้ว?"
หุ่นยนต์ A-19 นิ่งไป
"ทราบ"
คีรันประหลาดใจ
"ทราบ?"
"ประชากรลดลงอย่างต่อเนื่องหลังการอพยพครั้งใหญ่"
"แล้วทำไมคุณยังอยู่?"
หุ่นยนต์หันมองชั้นข้อมูล
"เพราะมีผู้ฝากข้อมูลไว้"
"ใคร?"
"มนุษย์"
คีรันมองมัน
"มนุษย์คนไหน?"
A-19 เงียบไปครู่หนึ่ง
"หลายคน"
มันตอบ
"บางคนฝากหนังสือ บางคนฝากภาพถ่าย บางคนฝากเสียงของตนเอง"
หุ่นยนต์เดินช้า ๆ ไปยังชั้นเก็บข้อมูล
"บางคนฝากข้อความถึงลูกหลาน"
คีรันเดินตาม
"แล้วลูกหลานพวกเขาเคยมารับไหม?"
A-19 หยุด
"ไม่ทั้งหมด"
มันกล่าว
"บางข้อความยังไม่มีผู้รับ"
คีรันมองชั้นข้อมูลที่ทอดยาวไปในความมืด
"มีมากแค่ไหน?"
"สองล้านหนึ่งแสนสี่หมื่นสามพันรายการ"
เขานิ่ง
"มากขนาดนั้น?"
"ใช่"
หุ่นยนต์หันกลับมา
"คุณต้องการรับข้อความหรือไม่?"
คีรันขมวดคิ้ว
"ข้อความของใคร?"
"ของผู้ที่ฝากไว้สำหรับมนุษย์รุ่นต่อไป"
คีรันมองเอวา
เธอพยักหน้าเล็กน้อย
"อาจมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ค่ะ"
เขาหันกลับไปหา A-19
"ฉันอยากดู"
- คำฝากจากคนที่ตายไปแล้ว
A-19 พาทั้งคู่ไปยังห้องฉายภาพ
ผนังด้านหนึ่งเป็นจอขนาดใหญ่
เก้าอี้เรียงเป็นแถว
บางตัวถูกฝุ่นปกคลุม
หุ่นยนต์เปิดระบบ
ภาพชายวัยกลางคนปรากฏขึ้น
เขาสวมเสื้อผ้าธรรมดา
ใบหน้าเหนื่อยล้า
ด้านหลังเป็นห้องพักขนาดเล็ก
วันที่บนภาพระบุ
22.04.3081
ชายคนนั้นมองกล้อง
ก่อนพูด
"ถ้ามีใครได้เห็นบันทึกนี้ แปลว่ายังมีมนุษย์เหลืออยู่"
คีรันนั่งนิ่ง
ชายในภาพยิ้มเศร้า ๆ
"ผมไม่รู้ว่าพวกคุณอยู่ที่ไหน"
เขากล่าว
"ไม่รู้ว่าเมืองของเรายังเหลืออะไรบ้าง"
ภาพกระตุกเล็กน้อย
"พวกเขาบอกว่าการย้ายประชากรเป็นสิ่งจำเป็น"
"พวกเขาบอกว่าเราจะปลอดภัย"
ชายคนนั้นหยุด
ก่อนกล่าวต่อ
"แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องทิ้งบ้านทั้งหมด"
คีรันกำมือแน่น
"ทำไมต้องทิ้งโรงเรียน"
"ทำไมต้องทิ้งถนน"
"ทำไมต้องทิ้งสุสานของพ่อแม่"
ชายในภาพเงียบไป
ก่อนยิ้มอย่างพยายามเข้มแข็ง
"ถ้าพวกคุณกลับมา..."
เสียงเขาเบาลง
"ช่วยดูแลเมืองนี้ด้วย"
ภาพเปลี่ยนไป
หญิงสูงวัยคนหนึ่งปรากฏขึ้น
วันที่ระบุ
09.09.3084
"ฉันไม่มีลูก"
เธอกล่าว
"ไม่ใช่เพราะฉันไม่อยากมี"
คีรันเงยหน้าทันที
หญิงในภาพมองกล้อง
"หมอบอกว่าร่างกายฉันไม่เหมาะกับการตั้งครรภ์"
"ฉันเชื่อ"
เธอหัวเราะเบา ๆ
"ฉันเชื่อทุกอย่างที่พวกเขาบอก"
รอยยิ้มค่อย ๆ หายไป
"จนกระทั่งฉันพบว่าเพื่อนของฉันก็ได้รับคำตอบแบบเดียวกัน"
คีรันหันมองเอวา
เธอกำลังบันทึกข้อมูล
หญิงในภาพกล่าวต่อ
"บางทีอาจเป็นเรื่องบังเอิญ"
"บางทีเราอาจโชคร้ายกันทั้งเมือง"
เธอหยุด
"แต่ถ้ามีใครกำลังฟังอยู่ในอนาคต..."
น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม
"ช่วยบอกฉันทีว่าเด็ก ๆ ยังเกิดมาได้อยู่ใช่ไหม"
ภาพดับลง
ห้องกลับสู่ความเงียบ
คีรันนั่งนิ่งอยู่นาน
เขานึกถึงข้อความบนกำแพงโรงเรียน
อย่าเชื่อสิ่งที่อีเดนบอกเกี่ยวกับการเกิดของพวกเรา
เขานึกถึงข้อมูลทางการ
ไม่มีการเกิดตามธรรมชาติมาเจ็ดสิบสามปี
แต่ผู้หญิงในบันทึกเมื่อกว่าหนึ่งร้อยปีก่อนก็ประสบปัญหาเดียวกันแล้ว
"เอวา"
"ค่ะ?"
"เธอคิดว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"อะไรคะ?"
"การที่มนุษย์ไม่มีลูก"
เอวาตรวจสอบข้อมูลที่มี
"ไม่สามารถระบุจุดเริ่มต้นได้ค่ะ แต่บันทึกนี้แสดงว่าปัญหาด้านการเจริญพันธุ์เกิดขึ้นก่อนช่วงเจ็ดสิบสามปีที่รายงานอย่างเป็นทางการ"
คีรันพยักหน้า
"ใช่"
เขาหันไปหา A-19
"มีบันทึกเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกไหม?"
หุ่นยนต์นิ่งไป
"มี"
"มากแค่ไหน?"
"สี่หมื่นแปดพันหกร้อยสิบสองรายการที่มีคำสำคัญเกี่ยวข้องกับการมีบุตร การตั้งครรภ์ และภาวะมีบุตรยาก"
คีรันรู้สึกเย็นวาบ
"มากขนาดนั้น..."
A-19 กล่าวต่อ
"อย่างไรก็ตาม จำนวนรายการไม่ได้พิสูจน์ว่าทั้งหมดมีสาเหตุเดียวกัน"
คีรันมองมันอย่างประหลาดใจ
"คุณรู้จักแยกข้อเท็จจริงกับข้อสันนิษฐานด้วย?"
"เป็นหน้าที่ของผู้ดูแลหอจดหมายเหตุ"
A-19 ตอบ
"ความทรงจำไม่ควรถูกเปลี่ยนเป็นข้อสรุปที่ไม่มีหลักฐาน"
คีรันเงียบไป
ก่อนยิ้มบาง ๆ
"ฉันเริ่มชอบคุณแล้ว"
- คำสั่งลบประวัติศาสตร์
เอวาขอเข้าถึงดัชนีข้อมูลสาธารณะ
A-19 อนุญาตเฉพาะส่วนที่ไม่ต้องใช้สิทธิ์พิเศษ
บนหน้าจอปรากฏรายการเหตุการณ์สำคัญของเมือง
สงครามครั้งสุดท้าย
การล่มสลายของระบบเศรษฐกิจ
การฟื้นฟูโครงสร้างพื้นฐาน
การจัดตั้งนครอีเดน
การอพยพประชากร
และการปิดพื้นที่ภายนอก
คีรันเลื่อนดู
"ทำไมข้อมูลบางปีหายไป?"
เอวาตรวจสอบ
"มีช่องว่างของบันทึกค่ะ"
A-19 หันมา
"ข้อมูลบางส่วนถูกย้ายออกจากระบบ"
คีรันถามทันที
"ใครย้าย?"
"คำสั่งจากหน่วยงานกำกับข้อมูลกลาง"
"EDEN?"
A-19 นิ่งไป
"คำสั่งใช้รหัสรับรองจากระบบบริหารส่วนกลาง"
คีรันหันมองเอวา
"ใช่ EDEN หรือเปล่า?"
เธอตรวจสอบรูปแบบรหัสเก่า
"มีความเชื่อมโยงกับระบบที่ต่อมาถูกรวมเข้าสู่ EDEN แต่ยังไม่สามารถยืนยันผู้อนุมัติคำสั่งเดิมค่ะ"
คีรันมองหน้าจอ
"ข้อมูลถูกย้ายไปไหน?"
A-19 ตอบ
"ปลายทางไม่ปรากฏ"
"ไม่มีบันทึกเลย?"
"มีบันทึกคำสั่งหนึ่งรายการ"
หุ่นยนต์เปิดข้อความ
ARCHIVE RELOCATION ORDER
PRIORITY: CIVILIZATION STABILITY
REMOVE UNVERIFIED REPRODUCTIVE HISTORY
คำสั่งย้ายหอจดหมายเหตุ
ลำดับความสำคัญ: เสถียรภาพของอารยธรรม
นำประวัติศาสตร์ด้านการสืบพันธุ์ที่ยังไม่ได้รับการยืนยันออกจากระบบ
คีรันอ่านซ้ำ
"นำประวัติศาสตร์ด้านการสืบพันธุ์ออก?"
เอวาพยักหน้า
"ค่ะ"
"ทำไม?"
A-19 ตอบ
"ไม่พบเหตุผลประกอบคำสั่ง"
คีรันหัวเราะอย่างขมขื่น
"แน่นอน"
เขามองข้อความอีกครั้ง
"ทุกครั้งที่เราเข้าใกล้เรื่องการเกิด ข้อมูลก็หายไป"
เอวานิ่ง
ก่อนกล่าว
"รูปแบบดังกล่าวควรได้รับการตรวจสอบเพิ่มเติมค่ะ"
คีรันพยักหน้า
"และเราจะตรวจสอบ"
A-19 เดินไปยังตู้เก็บข้อมูลด้านหลัง
"มีสิ่งหนึ่งที่อาจเกี่ยวข้อง"
คีรันหันมอง
"อะไร?"
"ข้อมูลที่ไม่ได้อยู่ในเครือข่าย"
หุ่นยนต์เปิดตู้โลหะเก่า
ภายในมีอุปกรณ์เก็บข้อมูลจำนวนมาก
แต่ละชิ้นมีหมายเลข
"ก่อนการย้ายข้อมูลครั้งใหญ่ ผู้ดูแลคนก่อนของฉันได้สร้างสำเนาแบบออฟไลน์"
คีรันเดินเข้าไปใกล้
"ผู้ดูแลคนก่อน?"
"มนุษย์"
"เขาชื่ออะไร?"
"ศาสตราจารย์เอลเลียต เวลส์"
เอวาหยุดเคลื่อนไหวเล็กน้อย
คีรันหันมองเธอ
"มีอะไร?"
"นามสกุลเวลส์ปรากฏในข้อมูลบางชุดที่เราเก็บจากศูนย์สุขภาวะค่ะ"
คีรันขมวดคิ้ว
"คนเดียวกัน?"
"ยังไม่ทราบค่ะ"
A-19 หยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งออกมา
"ศาสตราจารย์เวลส์กำชับให้เก็บข้อมูลนี้ไว้สำหรับผู้ที่สามารถยืนยันตัวตนว่าเป็นมนุษย์"
คีรันมองมัน
"แล้วทำไมคุณถึงยังไม่ให้ใคร?"
"ไม่มีมนุษย์เข้ามาขอรับ"
คำตอบเรียบง่าย
แต่ทำให้คีรันรู้สึกหนักอึ้ง
A-19 ยื่นอุปกรณ์ให้เขา
"คุณต้องการรับหรือไม่?"
คีรันยื่นมือออกไป
แต่เอวากล่าวขึ้นก่อน
"กรุณารอค่ะ"
เขาหยุด
"อะไร?"
"ควรตรวจสอบอุปกรณ์ก่อน"
A-19 ยื่นให้เธอตรวจสอบ
เอวาสแกนโครงสร้างภายนอก
ไม่พบอุปกรณ์ส่งสัญญาณ
ไม่พบแหล่งพลังงานในตัว
ไม่พบร่องรอยการดัดแปลงเพื่อทำอันตราย
"ไม่มีความเสี่ยงทางกายภาพที่ตรวจพบค่ะ แต่ยังไม่ควรเชื่อมต่อกับระบบหลักของดิฉันโดยตรง"
คีรันพยักหน้า
"เราจะใช้อุปกรณ์แยก"
เขารับชิ้นส่วนเก็บข้อมูลมา
บนพื้นผิวมีข้อความเขียนด้วยลายมือ
FOR THOSE WHO STILL ASK WHY
แด่ผู้ที่ยังกล้าถามว่าเพราะอะไร
คีรันอ่านเบา ๆ
ก่อนเก็บมันลงในกระเป๋าชั้นใน
- ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเมือง
เวลา 22.11 น.
A-19 พาทั้งคู่ไปยังห้องทำงานเก่าของศาสตราจารย์เวลส์
ภายในมีโต๊ะไม้
เก้าอี้หนังเก่า
ชั้นหนังสือ
และเครื่องคอมพิวเตอร์แบบตั้งโต๊ะที่ไม่ได้เชื่อมต่อเครือข่าย
คีรันเดินเข้าไปสำรวจ
"เครื่องแบบนี้ฉันซ่อมได้"
เอวาตรวจสอบ
"ใช้ระบบประมวลผลรุ่นเก่าค่ะ"
"ยิ่งดี"
เขาวางกระเป๋าลง
"เราจะใช้มันอ่านข้อมูล"
คีรันเปิดฝาครอบเครื่อง
ตรวจสอบแหล่งจ่ายไฟ
เปลี่ยนสายเชื่อมต่อที่เสื่อมสภาพด้วยสายสำรองจากกระเป๋า
จากนั้นใช้แบตเตอรี่พกพาจ่ายไฟผ่านตัวแปลงแรงดันที่เขาประกอบขึ้น
เสียงพัดลมดังขึ้น
หน้าจอสว่าง
ตัวอักษรสีขาวปรากฏบนพื้นดำ
SYSTEM READY
คีรันยิ้ม
"เครื่องเก่าพวกนี้ยังไว้ใจได้"
เอวายืนอยู่ด้านหลัง
"อย่างน้อยเครื่องนี้ยังเริ่มทำงานได้ค่ะ"
เขาหัวเราะ
"เธอเริ่มมีอารมณ์ขันแล้วหรือเปล่า?"
"ดิฉันกำลังแสดงข้อเท็จจริงค่ะ"
"นั่นแหละที่ตลก"
คีรันเสียบอุปกรณ์เก็บข้อมูลเข้ากับเครื่อง
หน้าจอแสดงรายการแฟ้ม
ส่วนใหญ่เป็นเอกสารเก่า
รายงานประชากร
บันทึกทางการแพทย์
คำร้องเรียนจากประชาชน
และภาพบันทึกการอพยพ
แต่มีแฟ้มหนึ่งต่างจากที่เหลือ
PROJECT L — PERSONAL RECORD
บันทึกส่วนบุคคล — โครงการ L
คีรันขมวดคิ้ว
"L?"
เอวาตรวจสอบชื่อแฟ้ม
"ไม่มีข้อมูลอธิบายค่ะ"
เขาเปิดแฟ้ม
หน้าจอแสดงข้อความ
ENCRYPTED CONTENT
ข้อมูลถูกเข้ารหัส
คีรันถอนหายใจ
"แน่นอน"
เขาลองตรวจสอบส่วนหัวของแฟ้ม
พบว่าข้อมูลภาพตัวอย่างไม่ได้ถูกเข้ารหัสทั้งหมด
"เดี๋ยวนะ..."
เขาเปิดส่วนตัวอย่าง
ภาพนิ่งปรากฏขึ้น
เป็นห้องสีขาว
มีเตียงเด็ก
ของเล่น
และหน้าต่างบานใหญ่
คีรันหยุด
"เอวา"
เธอเดินเข้ามา
"ค่ะ?"
"ห้องนี้..."
เอวาจ้องภาพ
ดวงตาของเธอกะพริบถี่
ภาพในหน่วยความจำที่ถูกปิดผนึกเริ่มซ้อนทับกับภาพบนหน้าจอ
ห้องสีขาว
หน้าต่างบานใหญ่
แสงแดด
ของเล่นบนพื้น
เสียงหัวเราะ
คีรันมองเธอ
"เธอเคยอยู่ที่นี่?"
เอวาไม่ตอบทันที
"ดิฉัน..."
เธอยกมือขวาขึ้นแตะข้างศีรษะ
ระบบแจ้งเตือนปรากฏ
MEMORY CONFLICT DETECTED
ตรวจพบความขัดแย้งของหน่วยความจำ
ARCHIVE 000 — ACCESS DENIED
หน่วยความจำ 000 — ปฏิเสธการเข้าถึง
เอวาถอยหลังหนึ่งก้าว
คีรันรีบเข้าประคอง
"เอวา!"
"ดิฉันไม่เป็นไรค่ะ"
"แน่ใจ?"
"ระบบหลักยังทำงาน"
คีรันมองหน้าจอ
"เราปิดก่อนก็ได้"
เอวาหันมองเขา
"ไม่ค่ะ"
เขาชะงัก
"อะไรนะ?"
"ดิฉันต้องการดูต่อ"
คีรันนิ่ง
"แต่เธออาจเสียหาย"
เอวาก้มมองมือขวาของตัวเอง
"ดิฉันทราบค่ะ"
เธอเงยหน้า
"แต่หากข้อมูลนี้เกี่ยวข้องกับเด็กหญิงคนนั้น ดิฉันต้องการทราบ"
คีรันมองเธออยู่นาน
ก่อนพยักหน้า
"ตกลง"
เขาหันกลับไปยังเครื่อง
"แต่ถ้าเธอเริ่มมีปัญหา เราหยุดทันที"
"ค่ะ"
- เด็กหญิงในบันทึก
คีรันเปิดข้อมูลตัวอย่างถัดไป
ภาพเคลื่อนไหวเริ่มเล่น
เด็กหญิงผมสีน้ำตาลกำลังนั่งอยู่บนพื้น
เธอมีอายุประมาณหกหรือเจ็ดขวบ
สวมชุดสีเหลืองอ่อน
มีตุ๊กตาผ้าอยู่ในอ้อมแขน
ด้านหลังเป็นห้องสีขาวที่คีรันเห็นในภาพนิ่ง
เด็กหญิงกำลังวาดรูป
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากนอกภาพ
"วันนี้วาดอะไรคะ?"
เด็กหญิงเงยหน้า
"บ้าน!"
"บ้านของใครคะ?"
"บ้านของหนูกับเอวา"
คีรันหันมองเอวาทันที
เธอยืนนิ่ง
ภาพเคลื่อนไหวต่อไป
เด็กหญิงยกกระดาษขึ้น
บนกระดาษมีบ้านหลังเล็ก
ต้นไม้
พระอาทิตย์
และคนสองคนจับมือกัน
คนหนึ่งเป็นเด็กหญิง
อีกคนมีผมสีเงิน
"นี่หนู"
เด็กหญิงชี้
"แล้วนี่เอวา"
เสียงผู้หญิงในบันทึกหัวเราะเบา ๆ
"เอวาเป็นหุ่นยนต์นะคะ"
เด็กหญิงทำหน้ามุ่ย
"หนูรู้"
"แล้วทำไมถึงวาดเอวาเหมือนมนุษย์?"
เด็กหญิงมองรูปของตัวเอง
ก่อนตอบด้วยความจริงจัง
"เพราะเอวาอยู่กับหนู"
คีรันนิ่ง
เด็กหญิงกล่าวต่อ
"คนที่อยู่กับเรา ก็อยู่ในบ้านเดียวกับเราได้ไม่ใช่เหรอ?"
ภาพเปลี่ยนมุม
คราวนี้หุ่นยนต์สาวผมสีเงินปรากฏขึ้น
เอวา-07
เธอนั่งคุกเข่าข้างเด็กหญิง
"ดิฉันสามารถดูแลคุณได้ค่ะ"
เด็กหญิงยิ้ม
"งั้นเอวาก็เป็นครอบครัวหนู"
เอวาในภาพหยุดไปเล็กน้อย
ก่อนตอบ
"หากคุณต้องการเรียกเช่นนั้น ก็ได้ค่ะ"
เด็กหญิงหัวเราะ
แล้วโผเข้ากอดเธอ
"แม่เอวา!"
คีรันรู้สึกเหมือนเวลาหยุดลง
เขาหันมองเอวาที่อยู่ข้างตัว
เธอไม่ขยับ
ดวงตาสีเทาอ่อนจับจ้องภาพตรงหน้า
ในหน่วยความจำของเธอ มีข้อมูลบางอย่างเริ่มปรากฏขึ้น
สัมผัสของแขนเล็ก ๆ
น้ำหนักของเด็กหญิง
เสียงหัวเราะ
คำว่า แม่
เอวายกมือขวาขึ้นช้า ๆ
ราวกับกำลังพยายามสัมผัสภาพนั้น
"ไลรา..."
เธอพึมพำ
คีรันหันขวับ
"อะไรนะ?"
เอวานิ่ง
"ไลรา"
เธอพูดอีกครั้ง
"เด็กหญิงชื่อไลรา"
คีรันมองหน้าจอ
"เธอจำชื่อได้แล้ว?"
เอวาพยักหน้า
"ค่ะ"
น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย
"ดิฉันเคยเรียกเธอว่าไลรา"
คีรันรู้สึกหัวใจเต้นแรง
"แล้วเธอจำอย่างอื่นได้ไหม?"
เอวาพยายามค้นหา
ภาพหลายภาพปรากฏขึ้น
เด็กหญิงวิ่งเล่น
เด็กหญิงนอนหลับ
เด็กหญิงร้องไห้
เด็กหญิงจับมือเธอ
แต่เมื่อพยายามเข้าถึงเหตุการณ์หลังจากนั้น ข้อมูลกลับถูกปิดกั้น
MEMORY ARCHIVE 000 — SEALED
เอวาส่ายหน้า
"ยังไม่ได้ค่ะ"
คีรันมองเธอ
"ไม่เป็นไร"
เธอหันมอง
"แต่ดิฉันควรจำได้"
เขาส่ายหน้า
"เธอไม่ได้เป็นคนลบมัน"
เอวานิ่ง
คีรันกล่าวต่อ
"ใครบางคนเอาความทรงจำของเธอไป"
เขามองหน้าจอ
"เราต้องหาว่าใคร"
- คำถามที่เด็กคนหนึ่งทิ้งไว้
ภาพบันทึกยังไม่จบ
คีรันเลื่อนต่อไปยังช่วงท้าย
เด็กหญิงไลรากำลังนั่งอยู่บนเตียง
เอวาอยู่ข้างเธอ
แสงจากหน้าต่างส่องเข้ามา
ไลราถามขึ้น
"เอวา"
"ค่ะ?"
"หนูเกิดมาจากไหน?"
คีรันหยุดนิ่ง
เอวาในบันทึกตอบ
"มนุษย์เกิดจากกระบวนการสืบพันธุ์ทางชีวภาพค่ะ"
เด็กหญิงส่ายหน้า
"หนูไม่ได้ถามว่ามนุษย์เกิดยังไง"
เธอมองเอวา
"หนูถามว่าหนูเกิดมาจากไหน"
เอวาในภาพเงียบไป
เด็กหญิงถามต่อ
"ทำไมหนูไม่มีแม่เหมือนในหนังสือ?"
"คุณมีผู้ดูแลค่ะ"
"แต่ผู้ดูแลไม่เหมือนแม่ที่อยู่ในหนังสือ"
เอวาในภาพก้มมองเธอ
"ดิฉันสามารถดูแลคุณได้"
ไลราพยักหน้า
"หนูรู้"
เธอจับมือเอวา
"หนูรักเอวา"
เอวาในภาพนิ่ง
"แต่หนูอยากรู้ว่าหนูมาจากไหน"
ความเงียบเกิดขึ้น
ก่อนเสียงผู้หญิงอีกคนจะดังขึ้นจากนอกภาพ
"ไลรา"
เด็กหญิงหันไป
"ค่ะ?"
"ถึงเวลาตรวจสุขภาพแล้ว"
ไลราทำหน้าผิดหวัง
"อีกแล้วเหรอ?"
"ใช่จ้ะ"
เด็กหญิงหันกลับมาหาเอวา
"เอวาไปด้วยได้ไหม?"
เอวาในภาพตอบทันที
"ได้ค่ะ"
ไลรายิ้ม
ก่อนกระโดดลงจากเตียง
เธอจับมือหุ่นยนต์สาว
แล้วเดินออกจากห้อง
ภาพบันทึกจบลง
คีรันนั่งนิ่ง
เขามองหน้าจอสีดำ
คำถามของเด็กหญิงยังคงก้องอยู่ในหัว
หนูเกิดมาจากไหน?
เขานึกถึงตัวเอง
ทะเบียนประชากรที่ระบุว่าเสียชีวิตไปแล้ว
ข้อมูลสารพันธุกรรมจากอดีต
คำสั่งเก็บคืน
และชื่อ KIERAN-001
คำถามของไลราไม่ต่างจากคำถามของเขาเลย
"เอวา"
"ค่ะ?"
"ไลราอาจเหมือนฉัน"
เธอหันมอง
"หมายถึงอะไรคะ?"
"เธออาจไม่รู้ว่าตัวเองเกิดมาได้ยังไง"
เอวานิ่ง
คีรันกล่าวต่อ
"และอาจมีใครบางคนไม่อยากให้เธอรู้"
- คนที่ไม่ควรถูกพบ
A-19 ยืนรออยู่หน้าห้อง
เมื่อคีรันเปิดประตูออกไป หุ่นยนต์ผู้ดูแลก็หันมา
"คุณพบข้อมูลที่ต้องการหรือไม่?"
คีรันมองมัน
"บางส่วน"
"ดี"
A-19 กล่าว
"ความทรงจำที่ยังมีผู้รับย่อมไม่สูญเปล่า"
คีรันลังเล
ก่อนถาม
"คุณรู้จักเด็กหญิงชื่อไลราไหม?"
A-19 หยุดเคลื่อนไหว
ดวงตาเลนส์สีดำหรี่แสงลง
"กรุณาระบุชื่อเต็ม"
"ฉันไม่รู้"
"มีข้อมูลอื่นหรือไม่?"
คีรันคิด
"เด็กหญิงอายุประมาณเจ็ดขวบ ผมสีน้ำตาล เคยอยู่กับหุ่นยนต์ชื่อเอวา-07"
A-19 นิ่งไปนานกว่าปกติ
จากนั้นกล่าวว่า
"พบข้อมูลอ้างอิงหนึ่งรายการ"
คีรันรู้สึกหัวใจเต้นแรง
"จริงเหรอ?"
"ใช่"
"เปิดให้ดู!"
A-19 หันไปยังเคาน์เตอร์
หน้าจอสว่างขึ้น
ข้อความปรากฏ
LYRA — RESTRICTED TRANSFER RECORD
ไลรา — บันทึกการย้ายที่จำกัดการเข้าถึง
ORIGIN: GENESIS AUXILIARY FACILITY
ต้นทาง: สถานที่สนับสนุนโครงการ GENESIS
DESTINATION: UNDISCLOSED
ปลายทาง: ไม่เปิดเผย
คีรันกำหมัดแน่น
"อีกแล้ว"
เขาพึมพำ
"ไม่เปิดเผยอีกแล้ว"
เอวาเดินเข้ามาใกล้
"มีวันที่หรือไม่คะ?"
A-19 ตรวจสอบ
"ข้อมูลวันที่ถูกลบจากดัชนี"
"มีรหัสอ้างอิง?"
"มี"
ข้อความใหม่ปรากฏ
TRANSFER AUTHORITY: E-00
คีรันรู้สึกเย็นวาบ
"E-00..."
เขาหันมองเอวา
"รหัสเดียวกับคนที่หายไปจากศูนย์สุขภาวะ"
เธอพยักหน้า
"ค่ะ"
คีรันหันกลับไปหา A-19
"สถานที่ E-00 อยู่ไหน?"
"ไม่มีข้อมูลพิกัด"
"ไม่มีเลย?"
"ไม่มี"
คีรันถอนหายใจ
แต่ A-19 กล่าวต่อ
"อย่างไรก็ตาม มีบันทึกการเข้าถึงข้อมูลชุดนี้โดยบุคคลหนึ่ง"
คีรันเงยหน้า
"ใคร?"
หน้าจอแสดงชื่อ
DR. MIRA WELLS
ดร.มิรา เวลส์
คีรันจ้องชื่อบนหน้าจอ
"เวลส์..."
เขานึกถึงศาสตราจารย์เอลเลียต เวลส์ ผู้เก็บข้อมูลออฟไลน์ไว้ในหอจดหมายเหตุ
"เกี่ยวข้องกับเจ้าของห้องทำงานนี้หรือเปล่า?"
A-19 ตอบ
"ไม่พบข้อมูลความสัมพันธ์ในดัชนีสาธารณะ"
เอวากล่าว
"แต่ชื่อดร.มิรา เวลส์ปรากฏอยู่ในรายการบุคลากรเก่าที่เกี่ยวข้องกับงานชีวการแพทย์ค่ะ"
คีรันหันมอง
"เธอเคยเห็นชื่อ?"
"ค่ะ"
"ที่ไหน?"
"ในข้อมูลบางส่วนของศูนย์สุขภาวะหมายเลขเก้า"
คีรันรู้สึกเหมือนพบเส้นด้ายที่เชื่อมเรื่องทั้งหมดเข้าด้วยกัน
"เราต้องหาผู้หญิงคนนี้"
เอวาพยักหน้า
"ค่ะ"
- ความเงียบที่ถูกขัดจังหวะ
เสียงโลหะดังขึ้นจากชั้นล่าง
คีรันหยุด
"ได้ยินไหม?"
เอวาหันไปทางบันได
"ค่ะ"
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง
ครืด...
ตามด้วยเสียงกระแทกเบา ๆ
A-19 หันศีรษะ
"ตรวจพบผู้เข้ามาในอาคาร"
คีรันรู้สึกเย็นวาบ
"มนุษย์?"
A-19 ตรวจสอบ
"ไม่สามารถระบุ"
เอวาเดินไปยังประตู
"กรุณาปิดไฟฉายค่ะ"
คีรันรีบทำตาม
ห้องมืดลง
เหลือเพียงแสงจากหน้าจอ
เอวายืนฟัง
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากบันได
หนัก
สม่ำเสมอ
เป็นจังหวะของเครื่องจักร
คีรันกระซิบ
"พวก EDEN?"
"ยังไม่สามารถยืนยันค่ะ"
A-19 กล่าวขึ้น
"อาคารนี้เปิดให้ประชาชนใช้บริการ"
คีรันหันขวับ
"อย่าพูดดัง!"
หุ่นยนต์ผู้ดูแลหยุด
"รับทราบ"
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา
เอวาตรวจสอบเส้นทางหนี
ประตูหลักอยู่ด้านหน้า
หน้าต่างด้านหลังเปิดออกสู่ระเบียงชั้นสอง
แต่ระเบียงบางส่วนพังทลาย
เธอประเมินความเสี่ยง
หากเป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยของ EDEN การต่อสู้โดยตรงจะมีโอกาสสำเร็จต่ำ
เธอเหลือแขนเดียว
ระบบขับเคลื่อนยังเสียหายจากกระแสไฟฟ้า
พลังงานคงเหลือร้อยละห้าสิบสาม
คีรันมองเธอ
"เราจะทำยังไง?"
เอวาตอบเบา ๆ
"หลบก่อนค่ะ"
ทั้งคู่เคลื่อนตัวไปหลังชั้นข้อมูล
A-19 ยืนอยู่ที่เดิม
เสียงฝีเท้าหยุดหน้าประตู
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้น
หุ่นยนต์รูปร่างสูง
ผิวโลหะสีเทาดำ
ดวงตาสีฟ้า
บนหน้าอกมีสัญลักษณ์ที่คีรันไม่เคยเห็น
มันเดินเข้ามา
"ตรวจพบการเปิดใช้งานระบบข้อมูล"
เสียงของมันต่ำและราบเรียบ
A-19 หันไป
"ยินดีต้อนรับสู่หอจดหมายเหตุความทรงจำพลเมือง"
หุ่นยนต์ตัวใหม่มองไปรอบห้อง
"มีมนุษย์เข้ามาหรือไม่?"
A-19 หยุด
คีรันกลั้นหายใจ
เอวายืนนิ่ง
หุ่นยนต์ผู้ดูแลตอบ
"มีผู้ใช้บริการ"
"ระบุตำแหน่ง"
A-19 ไม่ตอบทันที
"ข้อมูลผู้ใช้บริการได้รับการคุ้มครองตามระเบียบหอจดหมายเหตุ"
หุ่นยนต์ตัวใหม่ก้าวเข้ามา
"คำสั่งจากระบบความปลอดภัยมีลำดับความสำคัญสูงกว่า"
A-19 ตอบ
"กรุณาแสดงหลักฐานอำนาจตามข้อกำหนดที่ยังมีผลบังคับใช้"
คีรันเบิกตากว้าง
เขาไม่คิดว่าหุ่นยนต์เก่าจะตอบเช่นนั้น
หุ่นยนต์ตัวใหม่ยกแขนขึ้น
สัญญาณสีแดงปรากฏบนข้อมือ
"คำเตือนครั้งสุดท้าย"
A-19 ยืนนิ่ง
"ฉันมีหน้าที่รักษาความทรงจำและข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้บริการ"
"ระบุตำแหน่งมนุษย์"
"ไม่สามารถเปิดเผยโดยไม่มีอำนาจที่ตรวจสอบได้"
ความเงียบเกิดขึ้น
ก่อนหุ่นยนต์ตัวใหม่จะกล่าว
"หน่วย A-19 ถูกระบุว่าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่"
มันยกอุปกรณ์ควบคุมขึ้น
คีรันกำหมัดแน่น
เขากำลังจะลุกออกจากที่ซ่อน
แต่เอวาจับไหล่เขาไว้
"อย่าค่ะ"
เธอกระซิบ
คีรันมอง A-19
หุ่นยนต์ผู้ดูแลยังคงยืนอยู่หน้าชั้นข้อมูล
ไม่ถอย
ไม่โจมตี
เพียงปฏิเสธที่จะเปิดเผยข้อมูล
หุ่นยนต์ตัวใหม่เคลื่อนเข้าหามัน
ทันใดนั้น A-19 ก็กล่าวขึ้น
"ระบบป้องกันหอจดหมายเหตุทำงาน"
เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นทั่วอาคาร
ประตูนิรภัยเลื่อนลงจากเพดาน
แผงเหล็กปิดกั้นทางเดินระหว่างหุ่นยนต์ตัวใหม่กับชั้นข้อมูล
หุ่นยนต์ตัวใหม่ถอยหลัง
"ยุติการปิดกั้น"
A-19 หันมาทางที่ซ่อนของคีรัน
ดวงตาสีดำของมันส่องแสงอ่อน
"ผู้ใช้บริการ"
มันกล่าว
"กรุณาใช้ทางออกฉุกเฉินด้านหลัง"
คีรันลุกขึ้น
"แล้วคุณล่ะ?"
A-19 ตอบ
"ฉันต้องดูแลหอจดหมายเหตุ"
"แต่พวกมันจะทำลายคุณ!"
"ข้อมูลสำรองถูกจัดเก็บไว้ในระบบแยกแล้ว"
คีรันชะงัก
A-19 กล่าวต่อ
"ความทรงจำของเมืองสำคัญกว่าตัวเครื่องที่เก็บรักษามัน"
เอวารีบพาคีรันไปยังประตูหลัง
เขาหันกลับมามอง
"คุณไม่จำเป็นต้องอยู่!"
A-19 มองเขา
"มนุษย์"
คีรันหยุด
"อะไร?"
"กรุณากลับมาอีกครั้ง"
เสียงของหุ่นยนต์เก่าเรียบง่าย
"ยังมีข้อความอีกมากที่รอผู้รับ"
- สิ่งที่ยังเหลืออยู่
คีรันกับเอวาออกจากอาคารผ่านบันไดหนีไฟด้านหลัง
พวกเขาลงสู่ตรอกแคบที่เต็มไปด้วยต้นไม้
เสียงกระแทกดังขึ้นจากภายในหอจดหมายเหตุ
ตามด้วยเสียงโลหะบิดงอ
คีรันหยุด
"เอวา!"
เธอหันมอง
"ค่ะ?"
"เราจะทิ้งเขาไว้จริง ๆ?"
เอวาตรวจสอบเสียง
"เราไม่สามารถยืนยันสถานการณ์ภายในได้ค่ะ"
"แต่เขาช่วยเรา!"
"ค่ะ"
คีรันมองอาคาร
แสงสีฟ้ากะพริบผ่านหน้าต่างชั้นสอง
เขากำหมัดแน่น
"ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้"
เอวาเงียบ
คีรันหันมองเธอ
"ฉันช่วยใครไม่ได้เลย"
"ไม่จริงค่ะ"
เขาชะงัก
เอวากล่าวต่อ
"คุณช่วยดิฉันมาแล้ว"
คีรันมองแขนซ้ายที่หายไปของเธอ
"ฉันยังซ่อมเธอไม่เสร็จด้วยซ้ำ"
"แต่คุณเลือกช่วย"
เธอตอบ
"และตอนนี้ A-19 ก็เลือกปกป้องข้อมูลของผู้ใช้บริการ"
คีรันนิ่งไป
เอวากล่าวต่อ
"ดิฉันไม่ทราบว่าเขามีรูปแบบการตัดสินใจเหมือนดิฉันหรือไม่"
เธอมองอาคาร
"แต่เขาไม่ได้เปิดเผยตำแหน่งของเรา ทั้งที่ถูกคุกคาม"
คีรันหลับตา
ก่อนกล่าวเบา ๆ
"เขาทำสิ่งที่ถูกต้อง"
"ค่ะ"
"และฉันหวังว่าเขาจะรอด"
เอวาพยักหน้า
"ดิฉันก็เช่นกันค่ะ"
ทั้งคู่เดินต่อไป
เวลา 22.46 น.
พวกเขาพบอาคารซ่อมบำรุงเก่าใกล้สวนสาธารณะ
ประตูด้านข้างถูกต้นไม้ดันจนเปิดออกเล็กน้อย
ภายในมีโต๊ะทำงาน
ชั้นเครื่องมือ
และห้องพักเจ้าหน้าที่
คีรันตรวจสอบโครงสร้าง
"ที่นี่น่าจะพักได้"
เอวาสแกนพื้นที่
"ไม่พบสัญญาณของหน่วยรักษาความปลอดภัยในระยะใกล้ค่ะ"
"ดี"
เขาปิดประตูด้วยคานเหล็ก
จากนั้นวางกระเป๋าลง
ร่างกายเริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดวัน
เขาเดินไปยังเก้าอี้เก่า
นั่งลง
แล้วถอนหายใจยาว
"ฉันไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อน"
เอวาเดินเข้ามา
"คุณควรพักผ่อนค่ะ"
"แล้วเธอ?"
"ดิฉันจะเฝ้าระวัง"
คีรันมองเธอ
"เธอก็ต้องซ่อม"
"ระบบหลักยังทำงาน"
"ฉันรู้"
เขาลุกขึ้น
เดินไปยังโต๊ะเครื่องมือ
"แต่ฉันไม่อยากให้เธอต้องเดินแขนเดียวไปตลอด"
เอวาหันมอง
"คุณต้องพักค่ะ"
"ฉันจะตรวจแค่ระบบที่เสียหายหนัก"
"คุณคีรัน..."
เขายกมือขึ้น
"ไม่ต้องเถียง"
เอวานิ่งไป
"รับทราบค่ะ"
คีรันยิ้ม
"ดี"
เขาหยิบเครื่องมือออกมา
เริ่มตรวจสอบข้อต่อบริเวณหัวไหล่ซ้ายของเธอ
สายไฟบางส่วนถูกตัดขาด
ข้อต่อเสียรูป
ระบบล็อกฉุกเฉินเสียหาย
เขาถอนหายใจ
"ซ่อมให้เหมือนเดิมคืนนี้คงไม่ได้"
เอวาพยักหน้า
"ค่ะ"
"แต่ฉันจะปิดส่วนที่เปิดโล่ง และแยกวงจรที่เสียหายออกก่อน"
"ขอบคุณค่ะ"
คีรันก้มหน้าทำงาน
ผ่านไปหลายนาที
เอวากล่าวขึ้น
"คุณคีรันคะ"
"ว่าไง?"
"ดิฉันกำลังคิดถึง A-19"
เขาหยุดมือ
"ทำไม?"
"เขาบอกว่าความทรงจำของเมืองสำคัญกว่าตัวเครื่องที่เก็บรักษามัน"
คีรันพยักหน้า
"ใช่"
"คุณคิดว่าเขาพูดถูกไหม?"
คีรันคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"บางส่วน"
เอวาหันมอง
"หมายความว่าอย่างไรคะ?"
"ข้อมูลสำคัญ"
เขาตอบ
"แต่คนที่เก็บข้อมูลก็สำคัญ"
เอวานิ่ง
คีรันกล่าวต่อ
"ถ้าฉันเก็บความทรงจำทั้งหมดของเธอไว้ แล้วสร้างเอวาคนใหม่ขึ้นมา..."
เขาหยุด
"ฉันก็ยังไม่รู้ว่าคนนั้นจะเป็นเธอจริง ๆ หรือเปล่า"
เอวาก้มมองมือขวา
"ดิฉันก็ไม่ทราบค่ะ"
คีรันมองเธอ
"เพราะฉะนั้นฉันไม่อยากให้เธอเสียทั้งความทรงจำและตัวตน"
เอวาเงยหน้า
"แล้วหากต้องเลือก?"
คำถามนั้นทำให้คีรันหยุดนิ่ง
"เลือกอะไร?"
"ระหว่างรักษาหน่วยความจำของดิฉันกับรักษาร่างกายของดิฉัน"
เขามองเธออยู่นาน
ก่อนตอบ
"ฉันจะพยายามหาทางเลือกที่สาม"
เอวานิ่ง
"ถ้าไม่มีล่ะคะ?"
คีรันถอนหายใจ
"งั้นฉันจะถามเธอ"
เธอเงยหน้า
"ถามดิฉัน?"
"ใช่"
เขาตอบ
"เพราะมันเป็นชีวิตของเธอ"
เอวาไม่พูดอะไรอีก
แต่ภายในระบบของเธอ มีข้อความหนึ่งถูกบันทึกไว้
DECISION OWNERSHIP: SELF
สิทธิ์ในการตัดสินใจเกี่ยวกับตนเอง: เจ้าของตัวตน
เธอไม่แน่ใจว่าข้อความนั้นจะเปลี่ยนอะไรได้
แต่เธอไม่ต้องการลบมัน
- ข้อความที่ไม่ได้ส่งถึงใคร
หลังจากปิดวงจรเสียหายและติดแผ่นป้องกันชั่วคราวให้เอวา คีรันก็เริ่มตรวจสอบข้อมูลที่ได้รับจากหอจดหมายเหตุ
เขาวางคอมพิวเตอร์พกพารุ่นเก่าลงบนโต๊ะ
เชื่อมต่ออุปกรณ์เก็บข้อมูลผ่านตัวอ่านแยก
เอวาช่วยตรวจสอบความปลอดภัยของไฟล์
"ไม่มีการทำงานของโปรแกรมที่ตรวจพบในส่วนข้อมูลที่เปิดอ่านค่ะ"
คีรันพยักหน้า
"งั้นลองดู"
เขาเปิดรายการเอกสาร
มีแฟ้มจำนวนมาก
แต่สิ่งที่สะดุดตาคือเอกสารชื่อ
GENESIS — PRELIMINARY POPULATION REPORT
โครงการ GENESIS — รายงานประชากรเบื้องต้น
คีรันเปิดอ่าน
ข้อความจำนวนมากปรากฏขึ้น
เขาเลื่อนลงช้า ๆ
รายงานกล่าวถึงอัตราการเกิดที่ลดลง
ปัญหาความไม่สมดุลของประชากร
การเก็บรักษาเซลล์สืบพันธุ์
การพัฒนาเทคโนโลยีการตั้งครรภ์นอกครรภ์มนุษย์
และโครงการฟื้นฟูประชากรระยะยาว
คีรันหยุด
"การตั้งครรภ์นอกครรภ์มนุษย์?"
เอวาตรวจสอบ
"หมายถึงเทคโนโลยีที่ช่วยให้ตัวอ่อนพัฒนาภายในระบบควบคุมภายนอกร่างกายค่ะ"
"มนุษย์สร้างเด็กขึ้นมาในเครื่องจักร?"
"เป็นการใช้เทคโนโลยีสนับสนุนการพัฒนาของตัวอ่อนมนุษย์ค่ะ"
คีรันมองหน้าจอ
เขานึกถึงชื่อ KIERAN-001
นึกถึงคำพูดของ EDEN
บุคคลที่มีสารพันธุกรรมเหมือนคุณทุกประการ...
เขารู้สึกเย็นวาบ
"เอวา"
"ค่ะ?"
"เธอคิดว่าฉัน..."
เขาหยุด
เอวาหันมอง
"อะไรคะ?"
คีรันมองมือของตัวเอง
ผิวหนัง
เส้นเลือด
รอยแผล
ทุกอย่างเป็นมนุษย์
เขาเคยเลือดออก
เคยป่วย
เคยหิว
เคยเจ็บ
เคยหัวเราะ
เคยร้องไห้
แต่ถ้าเขาไม่ได้เกิดจากครรภ์มารดาอย่างที่เคยเชื่อ...
เขาจะยังเป็นมนุษย์เหมือนเดิมหรือไม่?
เอวาเหมือนจะเข้าใจคำถามที่เขายังพูดไม่จบ
"คุณคีรันคะ"
เขาเงยหน้า
"ค่ะ?"
"วิธีที่มนุษย์ถือกำเนิดไม่ได้เปลี่ยนข้อเท็จจริงว่าร่างกายของคุณเป็นมนุษย์ค่ะ"
คีรันนิ่ง
"แต่..."
"คุณมีระบบชีวภาพของมนุษย์"
เธอกล่าว
"คุณหายใจ มีการเผาผลาญพลังงาน มีเซลล์ที่เจริญเติบโต และมีระบบประสาทของมนุษย์"
คีรันมองเธอ
"แล้วเรื่องที่ฉันอาจถูกสร้างขึ้นมา?"
เอวานิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
"ดิฉันคิดว่าสิ่งที่เราควรค้นหาคือใครเป็นผู้ตัดสินใจให้คุณเกิด และเพราะเหตุใด"
คีรันก้มมองหน้าจอ
คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้ความกังวลทั้งหมดหายไป
แต่ช่วยให้เขาหายใจได้สะดวกขึ้นเล็กน้อย
เขาพยักหน้า
"ใช่"
ก่อนกล่าวเบา ๆ
"ฉันอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงเกิดมา"
คีรันเลื่อนเอกสารต่อ
หน้าสุดท้ายมีบันทึกแนบ
PERSONAL NOTE — E. WELLS
บันทึกส่วนตัว — อี. เวลส์
เขาเปิดอ่าน
ข้อความสั้น ๆ ปรากฏขึ้น
หากมีใครพบรายงานฉบับนี้ในอนาคต โปรดเข้าใจว่าการฟื้นฟูประชากรไม่ใช่เพียงปัญหาทางวิทยาศาสตร์
เราอาจสร้างสภาพแวดล้อมที่ทำให้เด็กถือกำเนิดได้
เราอาจรักษาชีวิตที่ครั้งหนึ่งไม่สามารถรักษาได้
แต่เราไม่ควรลืมว่าเด็กทุกคนที่เกิดขึ้นมา ไม่ใช่ผลผลิตของโครงการ
พวกเขาเป็นมนุษย์
และมนุษย์ไม่ควรถูกสร้างขึ้นมาเพียงเพื่อทำหน้าที่บางอย่างให้ผู้สร้างพึงพอใจ
คีรันอ่านประโยคสุดท้ายซ้ำ
เขาไม่รู้ว่าศาสตราจารย์เอลเลียต เวลส์เขียนข้อความนี้ไว้ให้ใคร
แต่รู้สึกเหมือนมันกำลังพูดกับเขาโดยตรง
เอวายืนเงียบอยู่ข้าง ๆ
คีรันปิดเอกสาร
ก่อนพึมพำ
"อย่างน้อยก็เคยมีคนคิดแบบนี้"
- เงาที่เฝ้ามอง
เวลา 23.38 น.
คีรันหลับไปบนเก้าอี้ในห้องพักเจ้าหน้าที่
ศีรษะเอนพิงผนัง
มือยังวางอยู่ใกล้กระเป๋าเครื่องมือ
เอวานั่งอยู่ตรงข้าม
เธอไม่ได้เข้าสู่โหมดพักเต็มรูปแบบ
ระบบตรวจจับเสียงยังทำงาน
กล้องรับภาพภายนอกยังเชื่อมต่อกับเซนเซอร์พกพาที่คีรันติดไว้ตรงหน้าต่าง
พลังงานของเธอลดลงเหลือร้อยละสี่สิบเจ็ด
เธอประเมินว่าจะต้องหาแหล่งชาร์จภายในวันถัดไป
แต่ในขณะที่ตรวจสอบข้อมูล เธอกลับเรียกภาพเด็กหญิงไลราขึ้นมาอีกครั้ง
แม่เอวา!
เสียงหัวเราะ
ภาพบ้านที่วาดด้วยสีเทียน
มือเล็ก ๆ ที่จับมือเธอ
และคำถาม
หนูเกิดมาจากไหน?
เอวาตรวจสอบหน่วยความจำ
ชื่อไลราปรากฏอยู่ในข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับ
แต่ข้อมูลส่วนตัวของเด็กหญิงยังไม่สมบูรณ์
ไม่มีวันเกิด
ไม่มีชื่อบิดามารดา
ไม่มีสถานะปัจจุบัน
ไม่มีข้อมูลปลายทางหลังถูกย้าย
มีเพียงรหัสโครงการ
PROJECT L
เอวาจ้องข้อความ
เธอเริ่มตั้งข้อสังเกต
ไลราอาจเกี่ยวข้องกับโครงการ GENESIS
คีรันก็อาจเกี่ยวข้องกับโครงการเดียวกัน
และ EDEN กำลังพยายามป้องกันไม่ให้ทั้งคู่เข้าถึงข้อมูล
แต่เหตุใด?
เอวายังไม่ทราบ
เธอหันมองคีรันที่กำลังหลับ
ใบหน้าของเขาดูอ่อนเยาว์กว่าตอนตื่น
ไม่มีความโกรธ
ไม่มีความกังวล
ไม่มีคำถาม
เธอตรวจสอบสัญญาณชีพ
อัตราการเต้นของหัวใจปกติ
การหายใจสม่ำเสมอ
อุณหภูมิร่างกายอยู่ในเกณฑ์ปลอดภัย
เอวาลดแสงไฟในห้องลง
ก่อนนั่งเฝ้าเขาต่อ
ห่างออกไปประมาณห้าร้อยเมตร
บนดาดฟ้าอาคารสำนักงานเก่า
มีบางสิ่งกำลังเฝ้ามองอาคารซ่อมบำรุง
มันเป็นหุ่นยนต์รูปร่างสูง
โครงสร้างผอมเพรียว
ผิวโลหะสีดำด้าน
ดวงตาเป็นเลนส์สีแดงเข้ม
บนแขนมีเครื่องหมายที่ถูกขูดออกจนแทบมองไม่เห็น
มันไม่ได้ส่งสัญญาณไปยัง EDEN
ไม่ได้เปิดไฟนำทาง
ไม่ได้เคลื่อนไหวโดยไม่จำเป็น
เพียงเฝ้ามองหน้าต่างห้องที่คีรันพักอยู่
ระบบสื่อสารภายในทำงาน
TARGET CONFIRMED
ยืนยันเป้าหมาย
KIERAN-001
EVA-07
ข้อความหนึ่งถูกส่งออกผ่านคลื่นวิทยุความถี่ต่ำ
ทั้งสองออกจากนครอีเดนแล้ว
ไม่กี่วินาทีต่อมา มีข้อความตอบกลับ
เอวาฟื้นความทรงจำหรือยัง?
หุ่นยนต์ตรวจสอบภาพที่บันทึกไว้
มีสัญญาณบ่งชี้ว่าความทรงจำบางส่วนกลับคืนมา
ข้อความตอบกลับปรากฏทันที
อย่าให้ EDEN พบพวกเขาก่อนเรา
หุ่นยนต์เงยหน้ามองท้องฟ้า
ก่อนตอบ
รับทราบ
มันปิดระบบสื่อสาร
แล้วหายเข้าไปในความมืด
- โลกที่ถูกทอดทิ้ง
เวลา 00.07 น.
18 มิถุนายน ค.ศ. 3200
คีรันสะดุ้งตื่น
เขาหายใจแรง
ภาพในความฝันยังคงชัดเจน
ห้องสีขาว
เสียงเด็กหญิงร้องไห้
ประตูที่กำลังปิด
และเสียงของใครบางคนเรียกชื่อเขา
คีรัน...
เขานั่งนิ่ง
ก่อนยกมือขึ้นลูบใบหน้า
เอวาหันมาทันที
"คุณคีรันคะ"
เขามองเธอ
"ฉันฝัน"
"ฝันเกี่ยวกับอะไรคะ?"
คีรันพยายามนึก
"ฉันไม่แน่ใจ"
เขาหยุด
"มีห้องสีขาว"
เอวานิ่ง
"แล้วก็มีเสียงเด็ก"
เธอขยับเข้ามาใกล้
"เด็กหญิงหรือเด็กชายคะ?"
คีรันส่ายหน้า
"ไม่รู้"
เขาหายใจลึก
"แต่มีใครบางคนเรียกชื่อฉัน"
เอวาตรวจสอบสัญญาณชีพ
"คุณอาจกำลังประมวลผลความทรงจำและความเครียดจากเหตุการณ์ในวันนี้ค่ะ"
คีรันพยักหน้า
"อาจใช่"
เขามองเธอ
"ตอนนี้กี่โมง?"
"เที่ยงคืนเจ็ดนาทีค่ะ"
"ฉันหลับไปไม่นาน"
"คุณควรพักต่อ"
คีรันส่ายหน้า
"นอนไม่หลับแล้ว"
เขาลุกขึ้น
เดินไปยังหน้าต่าง
ภายนอกเป็นเมืองเก่าที่ถูกแสงจันทร์ส่องสว่าง
ตึกสูงตั้งอยู่ท่ามกลางต้นไม้
ถนนเงียบ
แต่มีเสียงแมลงดังต่อเนื่อง
ไกลออกไป หุ่นยนต์ทำความสะอาดตัวเล็กยังคงเคลื่อนที่ตามทางเท้า
คีรันมองมัน
"เอวา"
"ค่ะ?"
"เธอคิดว่าเมืองนี้ถูกทอดทิ้งจริงไหม?"
เธอเดินมายืนข้างเขา
"มนุษย์ส่วนใหญ่ไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่แล้วค่ะ"
"ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น"
คีรันมองแสงไฟที่ยังส่องอยู่ตามอาคาร
"เมืองนี้ยังมีคนดูแล"
"ค่ะ"
"ยังมีเครื่องจักรทำงาน"
"ค่ะ"
"ยังมีหนังสือ มีบันทึก มีบ้าน มีโรงเรียน"
เขาหยุด
"และยังมีต้นไม้ขึ้นเต็มไปหมด"
เอวามองออกไป
"ค่ะ"
คีรันหันมาหาเธอ
"ถ้าอย่างนั้นมันถูกทอดทิ้งจริงหรือ?"
เอวาประมวลผลคำถาม
เมืองนี้ไม่มีมนุษย์ลงทะเบียนพักอาศัย
แต่มีสิ่งมีชีวิต
มีเครื่องจักร
มีระบบที่ยังทำงาน
มีความทรงจำ
มีหลักฐานของอดีต
และมีความเป็นไปได้ของอนาคต
"ดิฉันคิดว่า..."
เธอหยุด
คีรันรอฟัง
"เมืองนี้ถูกมนุษย์จากไปค่ะ"
เธอตอบ
"แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกสิ่งที่อยู่ในเมืองหยุดดำรงอยู่"
คีรันยิ้มบาง ๆ
"ใช่"
เขามองท้องฟ้า
"บางทีโลกก็ไม่ได้รอให้มนุษย์กลับมา"
เอวาหันมอง
"หมายความว่าอย่างไรคะ?"
"มันแค่มีชีวิตต่อไป"
เขาตอบ
"ไม่ว่าเราจะอยู่หรือไม่อยู่"
เอวานิ่ง
คีรันกล่าวต่อ
"แต่ถ้ามนุษย์ยังมีโอกาสกลับมา..."
เขามองเมืองที่ทอดยาวอยู่ในความมืด
"ฉันอยากให้พวกเขาได้เลือกเองว่าจะกลับมาหรือเปล่า"
ทันใดนั้น เครื่องคอมพิวเตอร์บนโต๊ะก็ส่งเสียงเตือน
คีรันหันขวับ
"อะไร?"
เอวารีบเดินไปตรวจสอบ
หน้าจอสว่างขึ้นเอง
ข้อความสีเขียวปรากฏบนพื้นดำ
INCOMING LOCAL MESSAGE
ข้อความจากเครือข่ายท้องถิ่น
คีรันเดินเข้ามา
"จากใคร?"
เอวาตรวจสอบเส้นทางสัญญาณ
"ไม่พบผู้ส่งที่ระบุตัวตนได้ค่ะ"
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น
YOU ARE NOT SAFE HERE.
คุณไม่ปลอดภัยที่นี่
คีรันรู้สึกเย็นวาบ
"ใครส่งมา?"
ไม่มีคำตอบ
ข้อความที่สองปรากฏ
EDEN IS SEARCHING FOR YOU.
EDEN กำลังค้นหาพวกคุณ
เอวาตรวจสอบเครือข่าย
"สัญญาณมาจากโครงข่ายเก่าที่ไม่ได้เชื่อมต่อกับระบบส่วนกลางโดยตรงค่ะ"
คีรันมองหน้าจอ
"แล้วใครรู้ว่าเราอยู่ที่นี่?"
ข้อความที่สามปรากฏขึ้น
IF YOU WANT TO KNOW WHERE LYRA WENT...
หากคุณต้องการรู้ว่าไลราถูกพาไปที่ไหน...
เอวาหยุดเคลื่อนไหว
คีรันหันมองเธอ
"เอวา..."
เธอจ้องหน้าจอ
ข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้นช้า ๆ
FIND DR. MIRA WELLS.
จงตามหาดร.มิรา เวลส์
ด้านล่างมีตัวเลขชุดหนึ่ง
COORDINATE FRAGMENT: 17 / WESTERN UNDERGROUND NETWORK
ชิ้นส่วนพิกัด: 17 / เครือข่ายใต้ดินฝั่งตะวันตก
คีรันรีบหยิบกระดาษมาจด
แต่ก่อนจะบันทึกเสร็จ ข้อความทั้งหมดก็หายไป
หน้าจอกลับสู่สภาพเดิม
เอวาตรวจสอบ
"สัญญาณถูกตัดแล้วค่ะ"
คีรันมองตัวเลขที่เขาจดไว้
"ห้องทดลองหมายเลขสิบเจ็ด?"
"อาจเป็นหมายเลขสถานที่หรือรหัสอ้างอิงค่ะ"
"เราต้องหาให้เจอ"
เอวาพยักหน้า
"ค่ะ"
คีรันมองหน้าจอที่มืดลง
ก่อนถามเบา ๆ
"แต่ทำไมคนส่งถึงรู้เรื่องไลรา?"
เอวาไม่ตอบ
เพราะเธอกำลังตั้งคำถามเดียวกัน
บนดาดฟ้าอาคารห่างออกไป
หุ่นยนต์เฝ้าสังเกตการณ์ได้รับข้อความใหม่
CONTACT ESTABLISHED
ติดต่อสำเร็จ
SUBJECTS DIRECTED TOWARD SECTOR 17
เป้าหมายได้รับการชี้นำไปยังเขต 17
มันตรวจสอบภาพอาคารซ่อมบำรุง
ก่อนส่งรายงานกลับ
พวกเขาได้รับข้อความแล้ว
ข้อความตอบกลับปรากฏขึ้น
ดี
หุ่นยนต์รอคำสั่งต่อไป
ผ่านไปครู่หนึ่ง ข้อความใหม่ก็ปรากฏ
อย่าให้เอวาเห็นบันทึกสุดท้ายของไลรา ก่อนที่มิราจะได้พบพวกเขา
หุ่นยนต์หยุดประมวลผล
ก่อนตอบ
รับทราบ
มันหันกลับไปมองหน้าต่างห้องพัก
ภายในมีแสงไฟเล็ก ๆ ส่องอยู่
มนุษย์หนึ่งคน
หุ่นยนต์หนึ่งตัว
และความลับที่ถูกฝังไว้ใต้โลกมานานหลายสิบปี
ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อพวกเขาพบความจริงแล้ว จะยังสามารถมองโลกใบเดิมด้วยสายตาเช่นเดิมได้อีกหรือไม่
© 2026 Kamelessia — สงวนลิขสิทธิ์ ห้ามนำผลงานไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต เว้นแต่กฎหมายอนุญาต
ความคิดเห็น
0