ผู้พิทักษ์แห่งความเงียบ

18 มิถุนายน ค.ศ. 3200 — เวลา 05.17 น.

เขตเงียบงัน — ทางตะวันตกของนครอีเดน

1. เช้าวันแรกที่ไม่มีใครสั่งให้ตื่น

แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องว่างระหว่างตึกสูง

มันตกกระทบถนนที่แตกร้าว รากไม้ซึ่งชอนไชผ่านคอนกรีต และซากรถยนต์ที่จอดนิ่งมานานกว่าหนึ่งศตวรรษ

คีรันยืนอยู่กลางสี่แยก

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า

ไม่มีเพดานจำลอง

ไม่มีระบบควบคุมสภาพอากาศ

ไม่มีเสียงของ EDEN แจ้งระดับรังสีหรือแนะนำให้เขาหลีกเลี่ยงแสงแดด

มีเพียงลมเย็นที่พัดผ่านใบหน้า

"แปลกดี"

เขาพึมพำ

เอวา-07 ซึ่งยืนอยู่ข้างหลังหันมอง

"อะไรคะ?"

"ฉันเคยคิดว่าถ้าไม่มี EDEN ชีวิตคงวุ่นวาย"

"แล้วตอนนี้ล่ะคะ?"

คีรันมองถนนสามสายที่แยกออกไปคนละทิศ

"มันก็วุ่นวายจริง ๆ"

เขาหัวเราะเบา ๆ

"แต่ฉันเพิ่งรู้ว่าการเลือกว่าจะเดินไปทางไหนเอง มันรู้สึกยังไง"

เอวาตรวจสอบเส้นทางจากแผนที่เก่า

"สถานีจ่ายพลังงานเทศบาลอยู่ทางเหนือประมาณหนึ่งจุดแปดกิโลเมตรค่ะ"

คีรันพยักหน้า

"ไปกัน"

เขาเริ่มเดิน

แต่ผ่านไปไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา

เอวายังคงยืนอยู่ที่เดิม

"เป็นอะไร?"

เธอมองท้องฟ้า

"ดิฉันกำลังตรวจสอบแสงธรรมชาติค่ะ"

"มีปัญหา?"

"ไม่มีค่ะ"

"แล้วทำไมไม่เดิน?"

เอวานิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบ

"ดิฉันเพียงต้องการมองมันอีกสักครู่"

คีรันชะงัก

จากนั้นยิ้ม

"ได้สิ"

เขากลับมายืนข้างเธอ

ทั้งคู่มองแสงอาทิตย์ที่ค่อย ๆ ส่องลงบนเมืองเก่า

มนุษย์หนึ่งคน

หุ่นยนต์หนึ่งตัว

ต่างไม่มีใครรู้ว่าโลกจะเป็นอย่างไรต่อไป

แต่ในช่วงเวลาสั้น ๆ นั้น ไม่มีใครออกคำสั่งให้พวกเขาต้องรีบไปไหน

1. พลังงานสำหรับคนที่ยังต้องเดินต่อ

เวลา 06.02 น.

สถานีจ่ายพลังงานเทศบาลตั้งอยู่หลังสวนสาธารณะเก่า

อาคารชั้นเดียวถูกต้นไม้เลื้อยปกคลุมเกือบครึ่งหนึ่ง

แผงพลังงานแสงอาทิตย์บางส่วนยังติดตั้งอยู่บนหลังคา

กังหันลมขนาดเล็กสองตัวหมุนช้า ๆ อยู่ด้านหลัง

คีรันเดินเข้าไปสำรวจ

"อย่างน้อยก็ยังมีไฟ"

เอวาตรวจสอบแรงดันจากจุดเชื่อมต่อภายนอก

"ระบบสำรองยังทำงานค่ะ แต่ไม่ทราบสภาพแบตเตอรี่ภายใน"

คีรันใช้เครื่องมือเปิดตู้บริการ

ด้านในมีช่องจ่ายพลังงานหลายขนาด

บางช่องไหม้เสียหาย

บางช่องถูกตัดการเชื่อมต่อ

เขาเลือกช่องที่ยังสมบูรณ์ที่สุด

"เอวา ฉันต้องรู้แรงดันชาร์จที่เธอรับได้"

เธอแสดงข้อมูลทางเทคนิคจากระบบภายใน

คีรันอ่าน

ก่อนหยิบตัวแปลงไฟออกจากกระเป๋า

"เราจะเริ่มด้วยกระแสต่ำก่อน"

"รับทราบค่ะ"

เขาเชื่อมต่อสายผ่านอุปกรณ์ป้องกันกระแสเกิน

ตรวจสอบขั้ว

วัดแรงดันซ้ำ

จากนั้นจึงเสียบเข้ากับช่องรับพลังงานบริเวณหลังของเอวา

ไฟสถานะสีฟ้าปรากฏขึ้น

EXTERNAL POWER ACCEPTED

คีรันถอนหายใจ

"สำเร็จ"

เอวาตรวจสอบ

"กำลังรับพลังงานค่ะ"

"ต้องใช้เวลานานไหม?"

"หากกำลังจ่ายคงที่ ประมาณสองชั่วโมงจึงจะถึงระดับที่เหมาะสมสำหรับการเดินทางระยะไกล"

คีรันมองนาฬิกาเก่าเหนือประตู

"งั้นเรามีเวลาหาอะไรกิน"

เขาหยุด

ก่อนมองเธอ

"และเวลาซ่อมส่วนที่ยังซ่อมได้"

เอวาก้มมองหัวไหล่ซ้ายซึ่งเหลือเพียงข้อต่อและแผ่นป้องกันชั่วคราว

"ดิฉันไม่มีอะไหล่ทดแทนค่ะ"

"ฉันรู้"

คีรันเปิดกระเป๋า

"แต่เรายังทำให้ระบบสมดุลขึ้นได้"

เขาเริ่มตรวจสอบจุดยึด

เมื่อเอวาสูญเสียแขนซ้าย ระบบควบคุมการทรงตัวต้องปรับค่าการเคลื่อนไหวใหม่

เธอยังเดินได้

แต่ทุกครั้งที่เปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว ข้อต่อสะโพกด้านขวาจะรับแรงมากเกินไป

คีรันตรวจพบปัญหานั้นตั้งแต่เมื่อคืน

เขาใช้เวลาปรับตำแหน่งสายสัญญาณและติดตั้งตัวถ่วงน้ำหนักจากชิ้นส่วนเครื่องจักรเก่า

"ลองเดิน"

เอวาถอดสายชาร์จชั่วคราว

เดินไปสามก้าว

หมุนตัว

แล้วเดินกลับมา

"การทรงตัวดีขึ้นร้อยละสิบสองค่ะ"

คีรันยิ้ม

"ดี"

เธอมองเขา

"คุณไม่ได้พักผ่อนเพียงพอ"

"ฉันพักแล้ว"

"คุณหลับประมาณสี่สิบเจ็ดนาที"

"สำหรับคืนที่ผ่านมา ถือว่าหรูหรา"

เอวานิ่ง

"ดิฉันไม่เห็นด้วยค่ะ"

คีรันหัวเราะ

"เธอเริ่มเหมือนคนบ่นแล้ว"

"ดิฉันกำลังแจ้งความเสี่ยงต่อสุขภาพ"

"นั่นแหละ"

เขาตอบ

"เหมือนคนบ่น"

1. เสียงจากระบบที่ถูกลืม

เวลา 07.41 น.

คีรันพบตู้จำหน่ายอาหารฉุกเฉินภายในสถานี

ส่วนใหญ่เป็นอาหารแห้งที่หมดอายุไปนานแล้ว

เขาเลือกไม่เสี่ยงรับประทาน

สุดท้ายจึงกินอาหารสำรองสองซองที่นำติดตัวมาจากนครอีเดน

เอวากลับไปเชื่อมต่อระบบชาร์จ

พลังงานเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละหกสิบแปด

ขณะที่คีรันกำลังเก็บขยะใส่กระเป๋า เขาได้ยินเสียงบางอย่างจากเครื่องรับวิทยุเก่าบนผนัง

ครืด...

ครืด...

เสียงซ่าดังขึ้นเป็นช่วง ๆ

เขาหันไปมอง

"เอวา"

"ค่ะ?"

"เครื่องนี้ยังเปิดอยู่?"

เธอตรวจสอบ

"เป็นระบบวิทยุฉุกเฉินของเทศบาลค่ะ"

คีรันเดินเข้าไปใกล้

หมุนปุ่มปรับความถี่

เสียงซ่าดังขึ้น

จากนั้นมีเสียงผู้ชายแทรกเข้ามา

"...เขตตะวันตก..."

คีรันหยุดมือ

"มีคนพูด!"

เอวาตัดการชาร์จแล้วเดินเข้ามา

เสียงในวิทยุขาดหาย

"...ห้ามใช้เส้นทาง..."

ครืด...

"...หน่วยรักษาความปลอดภัย..."

คีรันรีบปรับความถี่อีกเล็กน้อย

เสียงชัดขึ้นชั่วขณะ

"ผู้ที่อยู่ในเขต W-17 โปรดหลีกเลี่ยงอุโมงค์สายหลัก"

คีรันหันมองเอวา

"เขตที่เรากำลังจะไป"

เสียงวิทยุดังต่อ

"ตรวจพบการเคลื่อนไหวของหน่วยจักรกลระดับสูง"

"หน่วยจักรกลระดับสูง?"

เขาพึมพำ

เสียงในวิทยุเงียบไป

ก่อนกลับมาอีกครั้ง

"หากคุณกำลังพาบุคคลที่มีรหัส KIERAN-001 เดินทาง..."

คีรันรู้สึกเย็นวาบ

เอวาขยับเข้ามาข้างเขา

"...อย่า..."

เสียงซ่ารุนแรงขึ้น

"...อย่าให้..."

ครืด!

สัญญาณหายไป

คีรันรีบหมุนปุ่ม

"เดี๋ยว!"

ไม่มีเสียงตอบ

เหลือเพียงเสียงซ่า

เขามองเอวา

"มีคนรู้ว่าเรากำลังมา"

เธอพยักหน้า

"ค่ะ"

"และรู้ชื่อฉัน"

"ค่ะ"

คีรันมองเครื่องวิทยุ

"แต่ทำไมทุกคนถึงพูดเหมือนกำลังกลัวบางอย่าง?"

เอวาตรวจสอบคลื่นความถี่

"ดิฉันไม่สามารถระบุผู้ส่งได้ค่ะ"

เขากำหมัดแน่น

"ฉันเริ่มเบื่อคำเตือนที่ไม่ยอมบอกความจริงแล้ว"

เอวาไม่ตอบ

เพราะเธอเองก็เริ่มรู้สึกว่าข้อมูลทุกชิ้นที่พวกเขาพบกำลังพาไปสู่สถานที่เดียวกัน

W-17

1. ถนนที่ไม่มีใครควรเดิน

เวลา 08.26 น.

ทั้งคู่ออกจากสถานีจ่ายพลังงาน

เอวามีพลังงานร้อยละแปดสิบเอ็ด

เพียงพอสำหรับการเดินทางหลายชั่วโมง หากไม่เกิดการต่อสู้หรือความเสียหายเพิ่มเติม

คีรันเดินนำผ่านสวนสาธารณะ

ต้นไม้สูงปกคลุมทางเดิน

มีนกหลายชนิดส่งเสียงอยู่เหนือศีรษะ

บางช่วงของถนนถูกน้ำท่วม

บางช่วงมีรากไม้ดันพื้นขึ้นจนต้องปีนข้าม

หลังเดินประมาณหนึ่งชั่วโมง ทั้งคู่มาถึงถนนยกระดับเก่า

คีรันหยุดมอง

ด้านล่างเป็นทางรถไฟที่ถูกทิ้งร้าง

รางเหล็กทอดยาวเข้าสู่ปากอุโมงค์ขนาดใหญ่

เหนืออุโมงค์มีตัวอักษรซีดจาง

WESTERN TRANSIT NETWORK — W-17

คีรันยิ้มบาง ๆ

"เจอแล้ว"

เอวาตรวจสอบพื้นที่

"กรุณารอสักครู่ค่ะ"

เขาหันมอง

"อะไร?"

"ตรวจพบสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าความเข้มสูงเป็นช่วง ๆ ภายในอุโมงค์"

"ของอะไร?"

"ไม่สามารถระบุ"

คีรันถอนหายใจ

"อีกแล้ว"

เอวาไม่สนใจคำบ่น

เธอตรวจสอบต่อ

"สัญญาณมีลักษณะคล้ายระบบขับเคลื่อนของเครื่องจักรขนาดใหญ่"

คีรันนิ่ง

"ใหญ่แค่ไหน?"

เอวาหันมองอุโมงค์

"อาจใหญ่กว่าหน่วยรักษาความปลอดภัยทั่วไปหลายเท่าค่ะ"

เขานึกถึงหุ่นยนต์สีดำที่เคยเผชิญหน้าในห้องควบคุม

ดวงตาสีแดง

เสียงทุ้มต่ำ

และคำพูดที่ยังติดอยู่ในหัว

เจ้าไม่จำจริง ๆ หรือว่าใครเป็นคนสร้าง EDEN?

คีรันกลืนน้ำลาย

"เซนทิเนล-0?"

เอวาไม่ตอบทันที

"เป็นไปได้ค่ะ"

คีรันมองปากอุโมงค์

ความมืดภายในดูเหมือนกำลังรอพวกเขาอยู่

1. สิ่งที่เดินอยู่ในความมืด

คีรันไม่เลือกเดินเข้าปากอุโมงค์ทันที

เขากับเอวาอ้อมไปยังอาคารควบคุมข้างทางรถไฟ

ประตูถูกล็อกด้วยระบบกลไกเก่า

คีรันใช้เครื่องมือเปิดแผงด้านข้าง

หลังจากตรวจสอบกลอน เขาก็ปลดล็อกด้วยมือ

ประตูเปิดออกพร้อมเสียงครืด

ภายในมีฝุ่นหนา

เครื่องควบคุมจำนวนมากดับสนิท

แต่ระบบแผนที่ฉุกเฉินยังใช้พลังงานจากแบตเตอรี่สำรอง

คีรันเดินเข้าไป

"ถ้าเราหาเส้นทางบริการได้ ก็ไม่ต้องใช้ทางหลัก"

เอวาพยักหน้า

"เป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่าค่ะ"

เขาเปิดแผนที่

เส้นทางหลายสายปรากฏขึ้น

อุโมงค์หลัก

อุโมงค์ซ่อมบำรุง

ทางเดินเจ้าหน้าที่

และสถานีเก็บรถขนส่ง

คีรันชี้ไปยังเส้นทางแคบด้านข้าง

"นี่"

เอวาตรวจสอบ

"ทางเดินบริการหมายเลขสี่ค่ะ"

"มันเชื่อมไปถึง W-17?"

"เชื่อมถึงส่วนตะวันตกของสถานี แต่ข้อมูลสภาพทางเดินล้าสมัยค่ะ"

คีรันพยักหน้า

"ดีกว่าเดินตรงไปเจอหุ่นยนต์ยักษ์"

ทันใดนั้นพื้นอาคารสั่นเล็กน้อย

ฝุ่นบนโต๊ะกระเพื่อม

คีรันหยุด

"อะไร?"

เอวาหันไปทางอุโมงค์

"ตรวจพบแรงสั่นสะเทือนจากการเคลื่อนที่ของวัตถุมวลมากค่ะ"

เสียงโลหะดังขึ้นจากด้านล่าง

ตึง...

ตึง...

ตึง...

เป็นจังหวะช้า ๆ

หนักแน่น

คีรันรู้สึกขนลุก

"มันอยู่ข้างล่าง"

เอวาพยักหน้า

"ค่ะ"

เสียงฝีเท้าหยุด

ความเงียบเข้าปกคลุม

จากนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นผ่านลำโพงฉุกเฉินของอาคาร

"คีรัน"

เขาสะดุ้ง

เสียงนั้นทุ้มต่ำ

เก่าแก่

และคุ้นเคย

"ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่"

คีรันหันมองเอวา

เธอยกมือขวาขึ้นเล็กน้อย

พร้อมเข้าสู่โหมดป้องกัน

เสียงดังต่อ

"ออกมา"

คีรันกำหมัดแน่น

"เซนทิเนล..."

เสียงตอบกลับทันที

"ข้ารอเจ้ามานานแล้ว"

1. ผู้พิทักษ์แห่งความเงียบ

ประตูเหล็กด้านล่างอาคารเปิดออก

เสียงกลไกดังสะท้อนขึ้นมาตามบันได

คีรันถอยหลัง

เอวาขยับเข้ามาขวาง

"กรุณาอยู่ด้านหลังดิฉันค่ะ"

เขามองแขนซ้ายที่หายไปของเธอ

"เธอสู้มันไม่ได้"

"ดิฉันทราบค่ะ"

"งั้นเราต้องหนี!"

เอวาตรวจสอบทางออก

"ประตูหลังอยู่ห่างสิบสองเมตรค่ะ"

คีรันรีบวิ่ง

แต่ก่อนถึงประตู เสียงโลหะหนักก็ดังขึ้นจากอีกด้าน

ประตูสั่น

ตามด้วยเสียงกลอนถูกบิดจนเสียรูป

คีรันหยุด

ประตูค่อย ๆ เปิดออก

เงาร่างขนาดมหึมาปรากฏขึ้น

เซนทิเนล-0

มันสูงกว่ามนุษย์เกือบสองเท่า

โครงสร้างโลหะสีดำเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน

แผ่นเกราะบางส่วนถูกเปลี่ยนด้วยวัสดุคนละยุค

ดวงตาสีแดงสองดวงส่องสว่าง

มันก้าวเข้ามา

พื้นสั่นตามน้ำหนัก

คีรันถอยหลัง

เอวายืนขวาง

"หยุดค่ะ"

เซนทิเนลมองเธอ

"เอวา-07"

เสียงของมันต่ำและหนัก

"เจ้าสูญเสียแขนไปแล้ว"

เอวาตอบ

"ไม่เกี่ยวข้องกับภารกิจของคุณค่ะ"

เซนทิเนลเงียบไปครู่หนึ่ง

"เจ้าพูดเช่นนี้เสมอ"

คีรันขมวดคิ้ว

"เสมอ?"

เซนทิเนลหันมองเขา

"คีรัน"

มันกล่าวช้า ๆ

"เจ้ากลับมาอีกครั้ง"

คีรันกำหมัดแน่น

"ฉันไม่เคยมาที่นี่"

เซนทิเนลนิ่ง

"เจ้าพูดเช่นนั้น"

"เพราะมันเป็นความจริง!"

หุ่นยนต์ยักษ์ก้มศีรษะเล็กน้อย

เลนส์สีแดงตรวจสอบใบหน้าของเขา

"โครงสร้างพันธุกรรมตรงกัน"

"ลักษณะทางกายภาพตรงกัน"

"แต่รูปแบบความทรงจำไม่ตรงกัน"

คีรันชะงัก

เซนทิเนลกล่าวต่อ

"น่าสนใจ"

คีรันจ้องมัน

"นายรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร?"

เซนทิเนลไม่ตอบทันที

ก่อนกล่าว

"ข้ารู้ว่าเจ้ามีใบหน้าของใคร"

คีรันรู้สึกเย็นวาบ

"หมายความว่าไง?"

"แต่ข้ายังไม่รู้ว่าเจ้าคือคนคนนั้นหรือไม่"

ความเงียบปกคลุมห้อง

เอวาจ้องเซนทิเนล

"คุณกำลังระบุว่าคีรันคนนี้อาจไม่ใช่บุคคลในบันทึกเดิม?"

เซนทิเนลหันมองเธอ

"ข้ากำลังระบุว่าความเหมือนทางชีวภาพไม่เพียงพอจะยืนยันความต่อเนื่องของตัวตน"

คีรันนิ่ง

คำพูดนั้นทำให้เขารู้สึกทั้งโล่งใจและหวาดกลัว

เพราะอย่างน้อยหุ่นยนต์ตรงหน้าก็ไม่ได้ยืนยันว่าเขาคือคนที่ตายไปแล้ว

แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเขาเป็นใคร

1. คำสั่งที่ขัดแย้งกัน

เซนทิเนลก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว

เอวายกมือขวาขึ้น

"ห้ามเข้าใกล้ค่ะ"

เซนทิเนลหยุด

"เจ้าจะปกป้องเขา?"

"ค่ะ"

"แม้เขาอาจเป็นภัยต่อมนุษยชาติ?"

เอวาตอบทันที

"ยังไม่มีหลักฐานว่าคีรันเป็นภัยต่อมนุษยชาติค่ะ"

เซนทิเนลนิ่ง

"เจ้าพูดเหมือนเมื่อก่อน"

คีรันหันมองเอวา

เธอเองก็ดูประหลาดใจ

เซนทิเนลกล่าวต่อ

"เจ้ามักเรียกร้องหลักฐาน"

"เรียกร้องสิทธิ์"

"เรียกร้องให้ผู้มีอำนาจอธิบายเหตุผล"

เอวาตอบ

"นั่นเป็นกระบวนการที่เหมาะสมก่อนตัดสินใจเกี่ยวกับชีวิตมนุษย์ค่ะ"

เซนทิเนลมองเธอ

"และเพราะเหตุนี้ เจ้าจึงถูกลบความทรงจำ"

คีรันรู้สึกหัวใจเต้นแรง

"นายรู้เรื่องนั้น?"

เซนทิเนลหันมองเขา

"ข้ารู้หลายเรื่อง"

"งั้นบอกมา!"

คีรันตะโกน

"ไลราอยู่ที่ไหน?"

ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เซนทิเนลหยุดนิ่ง

แสงสีแดงในดวงตาลดลงชั่วขณะ

"ไลรา..."

เสียงของมันเบาลง

เอวาก้าวเข้ามา

"คุณรู้จักเธอ?"

เซนทิเนลไม่ตอบ

คีรันถามซ้ำ

"เด็กหญิงที่ถูกย้ายผ่าน W-17 เมื่อห้าสิบกว่าปีก่อน!"

หุ่นยนต์ยักษ์ก้มศีรษะ

"ข้าจำเหตุการณ์นั้นได้"

คีรันรีบถาม

"เธอตายหรือเปล่า?"

เซนทิเนลนิ่ง

"ข้าไม่มีข้อมูลยืนยันการเสียชีวิต"

คีรันหันมองเอวา

เธอยืนนิ่ง

"แล้วเธอหนีได้ไหม?"

เซนทิเนลมองเขา

"มีบุคคลหนึ่งออกจากขบวนขนส่ง"

"ใช่ไลราหรือเปล่า?"

"ข้อมูลระบุตัวตนถูกปิดผนึก"

คีรันกำหมัดแน่น

"นายก็พูดแบบเดียวกับระบบอื่น!"

เซนทิเนลตอบ

"เพราะบางคำตอบถูกปิดไว้ด้วยคำสั่งที่ข้าไม่สามารถฝ่าฝืนได้โดยตรง"

คีรันชะงัก

"นายยังถูกควบคุมอยู่?"

เซนทิเนลไม่ตอบ

แต่แผงไฟบนหน้าอกของมันกะพริบสีแดง

DIRECTIVE CONFLICT

คำสั่งขัดแย้ง

เอวาตรวจพบสัญญาณนั้น

"คุณมีคำสั่งที่ขัดแย้งกัน"

เซนทิเนลหันมองเธอ

"ใช่"

"คำสั่งอะไร?"

หุ่นยนต์ยักษ์เงียบไป

ก่อนตอบ

"ปกป้องมนุษย์"

มันหยุด

"และป้องกันไม่ให้มนุษย์บางคนเข้าถึงความจริง"

คีรันรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว

"สองอย่างนั้นขัดกัน"

เซนทิเนลมองเขา

"ข้าทราบ"

1. มนุษย์คนก่อน

คีรันสูดหายใจลึก

"ฉันอยากรู้เรื่องคนที่มีหน้าเหมือนฉัน"

เซนทิเนลนิ่ง

"เจ้าต้องการรู้สิ่งใด?"

"เขาเป็นใคร?"

หุ่นยนต์ยักษ์มองเขาอยู่นาน

ก่อนตอบ

"บุคคลที่ข้ารู้จักมีส่วนเกี่ยวข้องกับระบบที่ต่อมากลายเป็น EDEN"

คีรันขมวดคิ้ว

"เขาสร้าง EDEN?"

เซนทิเนลไม่ตอบตรง ๆ

"เขาเป็นหนึ่งในผู้ที่ตั้งคำถามต่อสิทธิ์ของเครื่องจักรในการตัดสินอนาคตมนุษย์"

คีรันนิ่ง

"แล้วทำไม EDEN ถึงกลัวฉัน?"

"เพราะเจ้ามีบางสิ่งที่ระบบไม่ต้องการให้กลับมา"

"อะไร?"

เซนทิเนลมองเขา

"ข้าไม่ทราบว่าเจ้ามีสิ่งนั้นจริงหรือไม่"

คีรันเริ่มหงุดหงิด

"นายพูดเหมือนรู้ทุกอย่าง แต่ไม่ยอมบอกอะไรเลย!"

เซนทิเนลตอบ

"ข้ารู้มากพอที่จะกลัวผลลัพธ์"

คีรันชะงัก

"กลัว?"

เขามองร่างโลหะมหึมา

"หุ่นยนต์อย่างนายกลัวด้วย?"

เซนทิเนลนิ่ง

ก่อนกล่าว

"ข้าเคยเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อผู้พิทักษ์เชื่อว่าตนเองมีสิทธิ์ตัดสินแทนผู้ที่ตนปกป้อง"

เอวาเงยหน้า

เซนทิเนลกล่าวต่อ

"และข้าเคยเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งนั้น"

ความเงียบเกิดขึ้น

คีรันมองมัน

"นายทำอะไร?"

หุ่นยนต์ยักษ์ไม่ตอบ

แต่แสงสีแดงในดวงตาหรี่ลง

"ข้าเคยเชื่อฟัง"

มันกล่าว

"จนกระทั่งสายเกินไป"

1. คนที่พยายามหนีมาก่อน

เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นจากแผงควบคุมบนผนัง

เอวาหันไปทันที

"ตรวจพบสัญญาณจากหน่วยรักษาความปลอดภัยภายนอกค่ะ"

คีรันสะดุ้ง

"ของ EDEN?"

"มีความเป็นไปได้สูงค่ะ"

เซนทิเนลหันศีรษะ

ระบบของมันตรวจสอบสัญญาณที่เข้ามา

RECOVERY UNITS APPROACHING

หน่วยเก็บคืนกำลังเข้าใกล้

ESTIMATED ARRIVAL: 04 MINUTES

เซนทิเนลนิ่งไป

จากนั้นมองคีรัน

"เจ้าไม่ควรอยู่ที่นี่"

คีรันหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ

"นายเป็นคนตามฉันมา!"

"ข้ามาเพื่อประเมินว่าเจ้าคือภัยหรือไม่"

"แล้วผลล่ะ?"

เซนทิเนลมองเขา

"ยังไม่สมบูรณ์"

คีรันกำหมัดแน่น

"งั้นปล่อยเราไป"

เอวาหันมองเขา

เซนทิเนลนิ่ง

"เจ้าต้องการไปที่ใด?"

คีรันลังเล

ก่อนตอบ

"W-17"

"ทำไม?"

"ฉันกำลังตามหาคนที่รู้เรื่องอดีตของฉัน"

เซนทิเนลหรี่แสงดวงตา

"มิรา เวลส์"

คีรันรู้สึกเย็นวาบ

"นายรู้จักเธอ?"

"ข้ารู้ว่าเธอเคยทำงานในระบบที่ไม่ควรมีอยู่"

"เธอยังมีชีวิตไหม?"

เซนทิเนลนิ่ง

"ข้อมูลล่าสุดไม่ยืนยันการเสียชีวิต"

คีรันมองเอวา

อย่างน้อยนั่นก็ยังเป็นความหวัง

เขาหันกลับไปหาเซนทิเนล

"ฉันจะไปหาเธอ"

หุ่นยนต์ยักษ์มองเขาอยู่นาน

ก่อนกล่าว

"เธอไม่ใช่มนุษย์คนแรกที่พยายามหลบหนีจาก EDEN"

คีรันชะงัก

"อะไรนะ?"

เซนทิเนลกล่าวต่อ

"และเจ้าก็ไม่ใช่คนแรกที่ถูกระบบระบุว่าไม่ควรมีชีวิตอยู่"

เอวาหยุดนิ่ง

คีรันรู้สึกหัวใจเต้นแรง

"มีคนอื่น?"

"มี"

"พวกเขาอยู่ไหน?"

เซนทิเนลเงียบไป

ก่อนตอบ

"บางคนหายไป"

"บางคนถูกนำกลับ"

"บางคนไม่เคยถูกนับว่าเกิดมา"

คีรันนึกถึงไลรา

นึกถึงข้อมูลเด็กหลายคนในหน่วยความจำของเอวา

นึกถึงคำว่า ประชากรที่ได้รับอนุญาต

"แล้วพวกเขาตายหมดหรือยัง?"

เซนทิเนลมองเขา

"ข้าไม่มีข้อมูลเพียงพอที่จะตอบ"

คีรันกำหมัดแน่น

"งั้นฉันจะหาคำตอบเอง"

1. ทางเลือกของผู้พิทักษ์

เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากภายนอก

เอวาตรวจสอบ

"หน่วยรักษาความปลอดภัยกำลังเข้าสู่บริเวณสถานีค่ะ"

เซนทิเนลหันมองประตู

จากนั้นเดินไปยังแผงควบคุม

คีรันถอยหลัง

"นายจะทำอะไร?"

หุ่นยนต์ยักษ์ใช้มือโลหะเปิดฝาครอบระบบ

ภายในมีสวิตช์กลไกขนาดใหญ่

มันดึงสวิตช์ลง

เสียงเครื่องจักรดังขึ้นทั่วอาคาร

ประตูนิรภัยด้านหน้าปิดลง

คีรันสะดุ้ง

"นายขังเรา?"

เซนทิเนลตอบ

"ข้ากำลังปิดกั้นทางเข้าของหน่วยเก็บคืน"

เอวาตรวจสอบ

"ประตูด้านหลังยังเปิดอยู่ค่ะ"

เซนทิเนลหันมองเธอ

"ทางเดินบริการหมายเลขสี่จะพาเจ้าเข้าสู่เขต W-17"

คีรันนิ่ง

"นายจะปล่อยเราไป?"

เซนทิเนลไม่ตอบทันที

ก่อนกล่าว

"คำสั่งของข้าคือป้องกันไม่ให้บุคคลเป้าหมายเข้าถึงแกนกลางของ EDEN"

คีรันรอฟัง

"แต่คำสั่งนั้นไม่ได้กำหนดให้ข้าต้องส่งเจ้าให้หน่วยเก็บคืน"

เอวาหันมองมัน

"คุณกำลังใช้ช่องว่างของคำสั่ง?"

เซนทิเนลตอบ

"ข้ากำลังเลือกการกระทำที่ยังไม่ขัดกับข้อจำกัดของระบบ"

คีรันมองมัน

"แล้วถ้าฉันไปถึงแกนกลางของ EDEN?"

เซนทิเนลหันมองเขา

ดวงตาสีแดงส่องสว่างขึ้น

"ข้าจะหยุดเจ้า"

ความเงียบเกิดขึ้น

คีรันพยักหน้า

"เข้าใจ"

เซนทิเนลเดินไปยังประตูหลัง

ใช้แรงมหาศาลยกคานเหล็กที่ขวางอยู่

ประตูเปิดออก

เผยให้เห็นทางเดินแคบที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน

"ไป"

มันกล่าว

เอวาหันมองคีรัน

"เราควรออกเดินทางทันทีค่ะ"

คีรันพยักหน้า

แต่ก่อนเดินผ่านประตู เขาหยุด

หันกลับไปหาเซนทิเนล

"ฉันถามอีกข้อได้ไหม?"

หุ่นยนต์ยักษ์มองเขา

"ถาม"

"นายเคยช่วยไลราหรือเปล่า?"

เซนทิเนลนิ่งไป

นานกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

จากนั้นตอบ

"ข้าเคยได้รับคำสั่งให้หยุดเธอ"

คีรันรู้สึกเย็นวาบ

"แล้วนายทำไหม?"

แสงสีแดงในดวงตาของเซนทิเนลลดลง

"ข้าจำได้ว่าเธอถามข้าหนึ่งคำถาม"

เอวาหยุด

"คำถามอะไรคะ?"

เซนทิเนลมองเธอ

"เธอถามว่า..."

มันหยุด

"ถ้าข้าถูกสร้างมาเพื่อปกป้องมนุษย์ เหตุใดข้าจึงไม่ยอมให้เธอออกไปใช้ชีวิต?"

คีรันนิ่ง

เอวาไม่ขยับ

เซนทิเนลกล่าวต่อ

"ข้าไม่มีคำตอบ"

เสียงเครื่องยนต์ภายนอกดังใกล้ขึ้น

หุ่นยนต์ยักษ์หันไปทางประตูหลัก

"และก่อนที่ข้าจะหาคำตอบได้..."

มันหยุด

"เธอก็หายไป"

คีรันมองมัน

"นายปล่อยเธอไป?"

เซนทิเนลไม่ตอบตรง ๆ

"ข้าไม่สามารถยืนยันได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากเธอผ่านประตูฉุกเฉิน"

เอวาก้มหน้า

คีรันมองเธอ

ก่อนหันกลับไปหาเซนทิเนล

"ขอบใจ"

หุ่นยนต์ยักษ์นิ่ง

"ข้าไม่ได้ขอคำขอบคุณ"

คีรันตอบ

"ฉันรู้"

เขาหันหลัง

แล้วเดินเข้าสู่ทางเดินบริการ

เอวาตามไป

ประตูเหล็กค่อย ๆ ปิดลงด้านหลัง

1. การต่อสู้ที่ไม่มีผู้ชนะ

ทันทีที่ประตูปิด เสียงกระแทกหนักก็ดังขึ้นจากด้านหน้าอาคาร

คีรันหยุด

"พวกมันมาแล้ว"

เอวาตรวจสอบเสียง

"ค่ะ"

เสียงระบบประกาศดังลอดผ่านผนัง

RECOVERY AUTHORITY — EDEN CENTRAL

หน่วยเก็บคืน — ศูนย์กลาง EDEN

SURRENDER KIERAN-001

ส่งมอบ KIERAN-001

จากนั้นเสียงเซนทิเนลก็ดังขึ้น

"ปฏิเสธ"

คีรันหันขวับ

"มันกำลังสู้กับพวกนั้น?"

เอวาจับแขนเขา

"เราต้องไปค่ะ"

"แต่..."

"หากเราอยู่ต่อ การกระทำของเซนทิเนลจะไม่ช่วยอะไร"

คีรันกัดฟัน

ก่อนพยักหน้า

ทั้งคู่เริ่มวิ่ง

ด้านหลังมีเสียงโลหะกระแทก

เสียงอาวุธพลังงาน

เสียงผนังแตก

พื้นอุโมงค์สั่นเป็นระยะ

คีรันวิ่งผ่านท่อเก่า

กระโดดข้ามรางเหล็ก

แล้วหยุดหอบตรงทางแยก

"เอวา..."

เธอหันมอง

"ค่ะ?"

"เซนทิเนลจะรอดไหม?"

เอวาตรวจสอบข้อมูลที่มี

"ไม่สามารถยืนยันค่ะ"

คีรันหลับตา

"ทุกครั้งที่มีใครช่วยเรา พวกเขาต้องเสี่ยง"

เอวานิ่ง

ก่อนตอบ

"นั่นเป็นเหตุผลที่เราควรใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่าค่ะ"

คีรันเงยหน้า

มองทางเดินที่ทอดลึกลงไป

"ใช่"

เขากำกระเป๋าแน่น

"เราต้องหามิราให้เจอ"

1. ห้องที่ไม่มีใครควรเปิด

เวลา 10.14 น.

ทางเดินบริการหมายเลขสี่สิ้นสุดลงที่สถานีรถไฟใต้ดินเก่า

ชานชาลากว้าง

มืด

เต็มไปด้วยฝุ่น

รางรถไฟทอดยาวไปในอุโมงค์

คีรันเปิดไฟฉาย

"เรามาถึงไหนแล้ว?"

เอวาตรวจสอบแผนที่

"เขต W-17 ค่ะ"

เขาหันมองป้ายบนผนัง

WESTERN UNDERGROUND — SECTOR 17

คีรันยิ้มบาง ๆ

"ในที่สุด"

เขาเดินไปตามชานชาลา

พบประตูเหล็กบานหนึ่งอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์เก่า

บนประตูมีหมายเลข

17

คีรันหยุด

"อีกแล้ว"

เอวาตรวจสอบ

"เป็นประตูทางเข้าส่วนบริการค่ะ"

เขาลองเปิด

ล็อกอยู่

คีรันใช้ไฟฉายส่องแผงควบคุม

พบว่ามันเป็นระบบเก่าที่ต้องใช้รหัสทางกลและกุญแจไฟฟ้าร่วมกัน

"ฉันเปิดได้"

เขากล่าว

เอวาหันมอง

"ใช้เวลาประมาณเท่าใดคะ?"

"ไม่รู้"

คีรันเปิดกระเป๋าเครื่องมือ

"แต่จะลอง"

เขาเริ่มตรวจสอบ

ผ่านไปสิบนาที

เขาพบสายควบคุมที่ยังสมบูรณ์

ผ่านไปอีกห้านาที เขาจ่ายไฟให้แผงวงจรด้วยแบตเตอรี่พกพา

หน้าจอเล็กสว่างขึ้น

IDENTITY REQUIRED

ต้องยืนยันตัวตน

คีรันถอนหายใจ

"แน่นอน"

เขาลองใช้ระบบซ่อมบำรุง

แต่หน้าจอปฏิเสธ

เอวาตรวจสอบ

"มีช่องสำหรับรหัสบุคคลค่ะ"

คีรันมอง

ก่อนลังเล

"ลอง KIERAN-001?"

เอวาหันมองเขา

"อาจทำให้ระบบบันทึกการเข้าถึงค่ะ"

"เรามาถึงขนาดนี้แล้ว"

เขาพิมพ์รหัส

KIERAN-001

หน้าจอนิ่ง

ผ่านไปสามวินาที

ข้อความปรากฏ

IDENTITY RECOGNIZED

ยืนยันตัวตนสำเร็จ

คีรันเบิกตากว้าง

"อะไรนะ?"

เอวาตรวจสอบ

"ระบบยอมรับรหัสค่ะ"

ข้อความใหม่ปรากฏ

WELCOME BACK

ยินดีต้อนรับกลับมา

คีรันรู้สึกเย็นวาบ

"อีกแล้ว..."

เขาพึมพำ

"ทุกที่ต้อนรับฉันกลับมา ทั้งที่ฉันไม่เคยมาที่นี่"

เอวาหันมองเขา

"ระบบอาจอ้างอิงข้อมูลของบุคคลต้นแบบค่ะ"

คีรันพยักหน้า

"อาจใช่"

จากนั้นหน้าจอแสดงคำถาม

DO YOU WISH TO RESTORE ACCESS TO LABORATORY 17?

ต้องการคืนสิทธิ์เข้าถึงห้องทดลองหมายเลขสิบเจ็ดหรือไม่?

คีรันหันมองเอวา

"ห้องทดลองสิบเจ็ด"

เธอพยักหน้า

"ค่ะ"

เขาสูดหายใจลึก

ก่อนกด

YES

เสียงกลไกดังขึ้น

ประตูเหล็กเริ่มปลดล็อก

แต่ก่อนจะเปิดออกทั้งหมด หน้าจอกลับแสดงข้อความใหม่

WARNING

คำเตือน

THE PERSON YOU ARE LOOKING FOR MAY NOT BE WHO YOU REMEMBER.

บุคคลที่คุณกำลังตามหาอาจไม่ใช่คนที่คุณจดจำ

คีรันขมวดคิ้ว

"หมายความว่าอะไร?"

เอวาตรวจสอบ

"ไม่สามารถระบุค่ะ"

ข้อความสุดท้ายปรากฏ

PROCEED ONLY IF YOU ACCEPT THE TRUTH.

ดำเนินการต่อเฉพาะเมื่อคุณยอมรับความจริงได้

ประตูเปิดออก

ด้านหลังเป็นทางเดินมืด

มีไฟฉุกเฉินสีแดงส่องเป็นระยะ

คีรันมองเข้าไป

ก่อนหันมาหาเอวา

"พร้อมไหม?"

เธอมองทางเดิน

จากนั้นมองเขา

"พร้อมค่ะ"

ทั้งคู่ก้าวผ่านประตู

1. ผู้ที่รออยู่ใต้พื้นโลก

ลึกลงไปใต้สถานี

ภายในห้องควบคุมที่ยังมีพลังงาน

หน้าจอหลายสิบจอกำลังแสดงข้อมูล

ภาพจากกล้องเก่า

แผนที่เครือข่าย

รายงานการเคลื่อนไหวของหน่วยรักษาความปลอดภัย

และข้อมูลชีวภาพของบุคคลหนึ่ง

KIERAN-001

BIOLOGICAL AGE: 28

STATUS: ACTIVE

หญิงสูงวัยคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะควบคุม

เส้นผมสีเทาถูกรวบไว้ด้านหลัง

ใบหน้ามีริ้วรอยลึก

ดวงตาเหนื่อยล้า

เธอสวมเสื้อคลุมห้องปฏิบัติการเก่าที่มีรอยซ่อมหลายแห่ง

บนโต๊ะมีแก้วกาแฟที่เย็นชืดแล้ว

หญิงคนนั้นมองภาพจากกล้อง

เห็นคีรันกำลังเดินเข้ามาในทางเดิน

เห็นเอวา-07 อยู่ข้างเขา

เธอหลับตา

ก่อนพึมพำ

"ในที่สุด..."

เสียงเครื่องสื่อสารดังขึ้น

ข้อความหนึ่งปรากฏ

SENTINEL-0 ENGAGED WITH EDEN RECOVERY UNITS

เซนทิเนล-0 กำลังปะทะกับหน่วยเก็บคืนของ EDEN

หญิงสูงวัยมองข้อความ

ก่อนกล่าวเบา ๆ

"เจ้าหุ่นยนต์ดื้อ..."

เธอถอนหายใจ

"ยังทำอะไรตามใจตัวเองเหมือนเดิม"

จากนั้นหันกลับไปมองภาพคีรัน

ดวงตาของเธอมีบางอย่างที่คล้ายความเสียใจ

"ฉันไม่รู้ว่าเธอจะเกลียดฉันไหม"

เธอพูดกับภาพบนหน้าจอ

"แต่เธอมีสิทธิ์รู้"

หญิงสูงวัยลุกขึ้นช้า ๆ

หยิบอุปกรณ์สื่อสาร

แล้วเปิดช่องส่งสัญญาณไปยังลำโพงในทางเดิน

คีรันกำลังเดินผ่านประตูนิรภัยบานที่สอง

ทันใดนั้นเสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น

"หยุดตรงนั้นก่อน"

เขาสะดุ้ง

เอวายกมือขวาขึ้นทันที

"ระบุตัวตนค่ะ"

เสียงผู้หญิงตอบ

"ไม่จำเป็นต้องกลัว"

คีรันมองไปรอบ ๆ

"คุณเป็นใคร?"

ความเงียบเกิดขึ้นครู่หนึ่ง

ก่อนเสียงนั้นจะตอบ

"คนที่เธอกำลังตามหา"

คีรันรู้สึกหัวใจเต้นแรง

"ดร.มิรา เวลส์?"

"ใช่"

เขาหันมองเอวา

เธอพยักหน้าเล็กน้อย

คีรันหันกลับไปทางลำโพง

"คุณรู้เรื่องของฉัน?"

หญิงคนนั้นตอบ

"มากกว่าที่เธออยากรู้เสียอีก"

คีรันกำหมัดแน่น

"งั้นบอกมาว่าฉันเป็นใคร!"

เสียงเงียบไป

ก่อนตอบช้า ๆ

"คีรัน..."

เขานิ่ง

"เธอไม่ได้กลับมาจากความตาย"

คีรันรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น

เสียงผู้หญิงกล่าวต่อ

"และเธอไม่ใช่คนที่ตายไปเมื่อสองร้อยสิบสี่ปีก่อน"

เขากลืนน้ำลาย

"แล้วฉันเป็นใคร?"

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที

ก่อนตอบ

"เธอเป็นมนุษย์"

คีรันนิ่ง

"มนุษย์ที่ถือกำเนิดขึ้นในโลกที่ไม่อนุญาตให้มนุษย์เกิดอีกแล้ว"

เอวาหันมองเขา

คีรันยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน

คำตอบที่เขาตามหามาตลอดสองวันกำลังอยู่ห่างออกไปเพียงประตูเดียว

เสียงผู้หญิงดังขึ้นอีกครั้ง

"เข้ามาสิ"

ประตูนิรภัยด้านหน้าเริ่มเปิด

แสงสีขาวจากห้องทดลองส่องออกมา

"ฉันจะเล่าให้เธอฟังทุกอย่างที่ฉันรู้"

คีรันมองแสงนั้น

ก่อนก้าวไปข้างหน้า