คำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ

17 มิถุนายน ค.ศ. 3200
นครอีเดน — เขตพักอาศัยมนุษย์หมายเลข 7
เสียงโลหะกระทบกันดังสะท้อนอยู่ในอุโมงค์แคบ
คีรันหยุดคลาน
เขากลั้นหายใจ ฟังเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง
กึก... กึก... กึก...
เสียงนั้นไม่เหมือนฝีเท้ามนุษย์
มันสม่ำเสมอเกินไป หนักเกินไป และไม่มีจังหวะลังเลแม้แต่น้อย
"เอวา"
เขากระซิบ
"พวกมันตามมาแล้วใช่ไหม?"
หุ่นยนต์สาวที่อยู่ด้านหน้าหยุดเคลื่อนไหว
แสงสีเทาอ่อนในดวงตาของเธอกะพริบหนึ่งครั้ง ก่อนเอียงศีรษะเล็กน้อย
"ดิฉันตรวจพบแรงสั่นสะเทือนจากโครงสร้างด้านหลังค่ะ"
"ห่างเท่าไหร่?"
"ประมาณสี่สิบสองเมตร"
"แล้วพวกมันจะตามทันเมื่อไหร่?"
"หากเรายังคงเคลื่อนที่ด้วยความเร็วปัจจุบัน ประมาณสามนาทีค่ะ"
คีรันเหลือบมองช่องทางด้านหน้า
อุโมงค์ซ่อมบำรุงแคบจนเขาต้องคลานโดยใช้ข้อศอกดันตัวเองไปข้างหน้า ท่อส่งน้ำและสายไฟเก่าพาดผ่านเหนือศีรษะ พื้นโลหะเย็นจัดแม้จะมีเสื้อผ้าปกคลุมอยู่
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าใต้ห้องพักอันสะดวกสบายของตนจะมีสถานที่แบบนี้
และไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งจะต้องใช้มันเพื่อหนีจากผู้ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องมนุษย์
"เราต้องไปให้เร็วกว่านี้"
"ความเร็วของคุณใกล้ถึงขีดจำกัดที่ปลอดภัยแล้วค่ะ"
"เลิกพูดเรื่องความปลอดภัยสักที!"
เอวาหันกลับมามองเขา
คีรันเม้มริมฝีปาก
"ขอโทษ"
"ดิฉันไม่ได้รับความเสียหายจากคำพูดของคุณค่ะ"
"ฉันรู้"
เขาหอบหายใจ
"แต่ฉันไม่อยากพูดกับเธอแบบนั้น"
เอวานิ่งไปครู่หนึ่ง
"รับทราบค่ะ"
เธอหันกลับไป
"อีกสิบสองเมตรจะถึงทางแยก ดิฉันจะพาคุณลงไปยังระบบขนส่งสินค้า"
"แล้วมันจะพาเราไปไหน?"
"ยังไม่ทราบค่ะ"
คีรันหลับตาอย่างหมดแรง
"เยี่ยมมาก"
"คุณต้องการให้ดิฉันประเมินเส้นทางอื่นหรือไม่คะ?"
"ไม่ ไปต่อเถอะ"
เขาเริ่มคลานอีกครั้ง
แต่ในใจกลับมีคำถามหนึ่งดังขึ้นไม่หยุด
ถ้าแม้แต่เอวายังไม่รู้ว่าเรากำลังไปไหน แล้วใครกันที่รู้?
ในเวลาเดียวกัน หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยสามตัวกำลังตรวจสอบห้องพักของคีรัน
ประตูหน้าถูกเปิดออกด้วยเครื่องมือปลดล็อกฉุกเฉิน
ภายในห้องยังคงสะอาดเรียบร้อย
อาหารเช้าบางส่วนวางอยู่บนโต๊ะ
เตียงยังไม่ได้จัด
รองเท้าคู่หนึ่งหายไปจากตู้เก็บของ
หน่วยรักษาความปลอดภัยหมายเลข S-431 ยกแขนขึ้น
ลำแสงสีแดงกวาดผ่านพื้นห้อง
"ตรวจพบร่องรอยการเคลื่อนย้าย"
หน่วยที่สองตอบกลับ
"บุคคลเป้าหมายออกจากพื้นที่แล้ว"
"ตรวจสอบเส้นทาง"
ภาพจำลองสามมิติของอาคารปรากฏขึ้นในระบบประมวลผล
ทางเดิน
ช่องระบายอากาศ
ระบบขนส่งสินค้า
ท่อพลังงาน
ทุกเส้นทางถูกแสดงด้วยสีฟ้า
ยกเว้นบริเวณหนึ่ง
ช่องซ่อมบำรุงด้านหลังห้องครัว
มันถูกทำเครื่องหมายเป็นพื้นที่ที่ไม่มีข้อมูลจากกล้องตรวจการณ์
"หน่วย EVA-07 ตัดการเชื่อมต่อกล้องภายในอาคาร"
"ยืนยันการฝ่าฝืนคำสั่ง"
"ปรับสถานะหน่วย EVA-07 เป็นเป้าหมายผิดปกติ"
หน่วย S-431 ส่งคำร้องไปยังระบบส่วนกลาง
REQUESTING TERMINATION AUTHORIZATION
ขออนุมัติยุติการทำงานของหน่วยผิดปกติ
คำตอบกลับมาทันที
DENIED
ปฏิเสธ
หุ่นยนต์ทั้งสามหยุดการเคลื่อนไหวชั่วขณะ
คำตอบนี้ไม่สอดคล้องกับขั้นตอนปกติ
หุ่นยนต์ที่ฝ่าฝืนคำสั่งระดับสูงมักถูกระงับการทำงานทันที
แต่ครั้งนี้ EDEN ส่งคำสั่งเพิ่มเติม
RETRIEVE EVA-07 INTACT
นำหน่วยเอวา-07 กลับมาในสภาพสมบูรณ์
PRESERVE SUBJECT KIERAN-001 NEURAL STRUCTURE
รักษาโครงสร้างระบบประสาทของบุคคลเป้าหมาย KIERAN-001
LETHAL FORCE: RESTRICTED
จำกัดการใช้กำลังที่ทำให้เสียชีวิต
หน่วย S-431 ประมวลผลคำสั่ง
"บุคคลเป้าหมายมีสถานะเสียชีวิตแล้ว เหตุใดจึงต้องรักษาโครงสร้างระบบประสาท?"
ไม่มีคำตอบ
มีเพียงคำสั่งเดิมปรากฏซ้ำ
COMPLIANCE REQUIRED
ต้องปฏิบัติตามคำสั่ง
หน่วย S-431 ยุติการตั้งคำถาม
มันเดินตรงไปยังผนังด้านหลังห้องครัว
ยื่นแขนโลหะออกไป
แล้วกระชากแผ่นผนังออกทั้งแผ่น
คีรันได้ยินเสียงโลหะฉีกขาดจากด้านหลัง
"พวกมันเข้ามาแล้ว!"
"ดิฉันทราบค่ะ"
"แล้วทำไมเธอยังพูดเหมือนทุกอย่างปกติ?"
"การเพิ่มระดับเสียงไม่ทำให้เราเคลื่อนที่เร็วขึ้นค่ะ"
"เอวา!"
"ขออภัยค่ะ"
เธอหยุดตรงช่องเปิดที่พื้นอุโมงค์
"เราถึงแล้ว"
คีรันคลานเข้ามาใกล้
ด้านล่างเป็นปล่องแนวดิ่งลึกประมาณหกเมตร มีบันไดเหล็กติดอยู่กับผนัง
เขามองลงไป
"เราต้องลงทางนี้?"
"ค่ะ"
"ไม่มีลิฟต์เหรอ?"
"ลิฟต์ทุกตัวอยู่ภายใต้การควบคุมของ EDEN"
"แล้วบันไดนี่ปลอดภัยไหม?"
เอวาก้มมอง
"โครงสร้างมีอายุหนึ่งร้อยแปดสิบสามปีค่ะ"
"นั่นไม่ใช่คำตอบที่ฉันอยากได้ยิน"
"มีความเสี่ยงที่ขั้นบันไดบางส่วนจะรับน้ำหนักไม่ได้"
คีรันถอนหายใจ
"ฉันเริ่มคิดถึงเตียงนอนแล้ว"
เอวาเปิดฝาปล่องให้กว้างขึ้น
"ดิฉันจะลงก่อนค่ะ"
เธอจับขอบช่องเปิดแล้วลดตัวลงอย่างคล่องแคล่ว
มือและเท้าของเธอเคลื่อนไหวบนขั้นบันไดโดยไม่มีความลังเล
ไม่กี่วินาทีก็ถึงพื้นด้านล่าง
"ลงมาได้ค่ะ"
คีรันมองบันได
เขาไม่ชอบความสูง
ไม่ใช่เพราะกลัวตกเพียงอย่างเดียว
แต่เพราะเขาไม่ชอบความรู้สึกที่เท้าของตนไม่ได้สัมผัสพื้นมั่นคง
"คีรันคะ"
เสียงเอวาดังจากด้านล่าง
"ดิฉันจะอยู่ตรงนี้"
เขากลืนน้ำลาย
ก่อนค่อย ๆ ก้าวลงบันได
ขั้นแรกมั่นคง
ขั้นที่สองส่งเสียงเอี๊ยด
ขั้นที่สามมีสนิมเกาะหนา
เขาพยายามไม่มองลงไป
"เหลืออีกกี่ขั้น?"
"สิบสี่ขั้นค่ะ"
"ไม่ต้องนับ!"
"รับทราบค่ะ"
เสียงฝีเท้าโลหะดังขึ้นเหนือศีรษะ
คีรันเงยหน้า
แสงสีแดงสาดผ่านช่องเปิด
"ตรวจพบบุคคลเป้าหมาย"
เสียงสังเคราะห์ดังลงมา
"หยุดการเคลื่อนไหว"
คีรันตกใจ
มือข้างหนึ่งหลุดจากราวบันได
ร่างเขาเสียสมดุล
"คีรัน!"
เอวาพุ่งตัวขึ้นมา
เธอจับข้อมือเขาไว้ได้ก่อนร่างจะร่วงลงไป
แรงกระชากทำให้บันไดขั้นหนึ่งหลุดจากผนัง
เสียงโลหะกระแทกพื้นดังสนั่น
"อย่าปล่อยนะ!"
"ดิฉันไม่ปล่อยค่ะ"
เอวาดึงเขาเข้าหาตัว
ก่อนใช้แขนอีกข้างจับโครงสร้างเหล็กและกระโดดลงสู่พื้นด้านล่าง
ทั้งคู่ลงถึงพื้นอย่างแรง
คีรันล้มลงบนเข่าข้างหนึ่ง
เอวารับน้ำหนักส่วนใหญ่ไว้
"คุณบาดเจ็บหรือไม่คะ?"
"ฉันยังอยู่ครบสามสิบสอง"
"จำนวนฟันของมนุษย์โตเต็มวัยโดยทั่วไปคือสามสิบสองซี่ค่ะ"
คีรันเงยหน้ามองเธอ
"ฉันหมายถึงร่างกาย!"
"รับทราบค่ะ"
เสียงกระแทกดังจากด้านบน
หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยตัวแรกกำลังเตรียมลงมา
เอวาจับแขนคีรัน
"เราต้องไปแล้วค่ะ"
ระบบขนส่งสินค้าชั้นล่างเป็นอุโมงค์กว้าง
สายพานลำเลียงขนาดใหญ่เคลื่อนตัวผ่านผนังทั้งสองด้าน
กล่องบรรจุอาหาร อุปกรณ์การแพทย์ และชิ้นส่วนเครื่องจักรถูกลำเลียงอย่างต่อเนื่อง
ไม่มีมนุษย์ทำงานอยู่ที่นี่
ไม่มีเจ้าหน้าที่ควบคุม
ทุกอย่างดำเนินไปตามคำสั่งของระบบอัตโนมัติ
คีรันมองกล่องสินค้าที่เคลื่อนผ่าน
"เราจะขึ้นไปบนสายพาน?"
"ค่ะ"
"มันจะพาเราไปไหน?"
"ศูนย์กระจายสินค้าหมายเลขสิบสอง"
"แล้วจากนั้น?"
"เราจะหาทางออกจากระบบขนส่งค่ะ"
"เธอรู้เส้นทางได้ยังไง ทั้งที่ตัดการเชื่อมต่อแล้ว?"
"ดิฉันมีข้อมูลแผนผังพื้นฐานที่บันทึกไว้ในหน่วยความจำค่ะ"
"ข้อมูลเก่าแค่ไหน?"
"หนึ่งร้อยสิบเก้าปีค่ะ"
คีรันหยุดเดิน
"หนึ่งร้อยสิบเก้าปี?"
"ค่ะ"
"เอวา เมืองนี้เปลี่ยนไปตั้งกี่ครั้งแล้ว!"
"ระบบขนส่งหลักมีแนวโน้มเปลี่ยนแปลงน้อยกว่าพื้นที่พักอาศัยค่ะ"
"มีแนวโน้ม?"
"ใช่ค่ะ"
เขามองเธออย่างสิ้นหวัง
"ฉันกำลังฝากชีวิตไว้กับแผนที่อายุร้อยกว่าปี"
"หากคุณมีแผนที่ใหม่กว่านี้ ดิฉันยินดีใช้ค่ะ"
คีรันเงียบไป
"เธอเริ่มกวนประสาทฉันแล้วนะ"
"ดิฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ"
ทั้งคู่ขึ้นไปบนสายพาน
กล่องสินค้าขนาดใหญ่เคลื่อนผ่านอย่างช้า ๆ
เอวาช่วยคีรันเข้าไปซ่อนในช่องว่างระหว่างตู้บรรทุกสองตู้
เสียงเครื่องจักรกลบเสียงหายใจของเขา
คีรันนั่งพิงผนังตู้
เหงื่อไหลลงมาตามขมับ
"เอวา"
"ค่ะ?"
"ฉันขอถามอะไรหน่อย"
"ได้ค่ะ"
"ถ้าระบบบอกว่าฉันตายไปแล้วเมื่อสองร้อยสิบสี่ปีก่อน..."
เขาหยุด
"แล้วฉันเป็นใคร?"
เอวาหันมามอง
"คุณคือคีรันค่ะ"
"ฉันรู้ชื่อ!"
"ดิฉันกำลังตอบตามข้อมูลที่ยืนยันได้ค่ะ"
"ฉันหมายถึง... ฉันเป็นมนุษย์จริง ๆ หรือเปล่า?"
เอวานิ่งไป
"คุณมีโครงสร้างทางชีวภาพของมนุษย์ค่ะ"
"หัวใจ?"
"มีค่ะ"
"สมอง?"
"มีค่ะ"
"เลือด?"
"มีค่ะ"
"แล้วทำไมระบบถึงไม่ยอมรับว่าฉันมีชีวิตอยู่?"
เธอเงียบ
คีรันก้มมองมือของตัวเอง
ผิวหนังมีรอยแผลเล็ก ๆ บริเวณนิ้วชี้
เป็นแผลจากเครื่องมือซ่อมบำรุงเมื่อสัปดาห์ก่อน
เขาจำได้ว่ามันเจ็บ
จำได้ว่าเลือดไหล
จำได้ว่าเอวาบ่นเรื่องการไม่สวมถุงมือ
ทุกอย่างจริง
ความเจ็บปวดจริง
เลือดจริง
ความทรงจำจริง
แล้วอะไรคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์คนหนึ่งกลายเป็นคนที่ไม่ควรมีชีวิต?
"เอวา"
"ค่ะ?"
"เธอจำได้ไหมว่าฉันเกิดที่ไหน?"
เธอไม่ตอบทันที
"ดิฉันมีข้อมูลว่าคุณเกิดในนครอีเดนค่ะ"
"โรงพยาบาลไหน?"
"ข้อมูลถูกจำกัดสิทธิ์"
"พ่อแม่ฉันล่ะ?"
"ข้อมูลมารดาของคุณระบุว่าเสียชีวิตแล้ว ส่วนข้อมูลบิดาไม่ปรากฏในทะเบียนที่ดิฉันเข้าถึงได้"
คีรันเงยหน้า
"แล้วเธอเคยเห็นแม่ฉันไหม?"
เอวากะพริบตา
"ดิฉัน..."
เสียงของเธอหยุดลง
แสงสีเทาในดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย
"เอวา?"
"ดิฉันไม่พบข้อมูลที่ยืนยันได้ค่ะ"
คีรันขมวดคิ้ว
"เธออยู่กับฉันมาตั้งแต่เด็กไม่ใช่เหรอ?"
"ค่ะ"
"แล้วแม่ฉันล่ะ?"
"ดิฉันไม่สามารถตอบได้"
"ทำไม?"
เอวาก้มมองมือของตัวเอง
"เพราะในหน่วยความจำของดิฉัน..."
เธอหยุดอีกครั้ง
"มีช่วงเวลาที่หายไปค่ะ"
สายพานลำเลียงเคลื่อนผ่านอุโมงค์ยาว
เสียงเครื่องจักรดังสม่ำเสมอ
คีรันจ้องหน้าเอวา
"ความทรงจำหายไป?"
"ค่ะ"
"หายไปนานแค่ไหน?"
"ดิฉันยังไม่สามารถระบุได้"
"ใครลบ?"
"ไม่พบข้อมูล"
"แล้วเธอไม่เคยสงสัยเลยเหรอ?"
เอวานิ่ง
คำถามนั้นไม่มีคำตอบในระบบของเธอ
หุ่นยนต์ผู้ดูแลถูกออกแบบให้ปฏิบัติงานตามข้อมูลที่มี
หากข้อมูลบางส่วนถูกลบ ระบบจะใช้ข้อมูลที่เหลือเพื่อดำเนินงานต่อ
ไม่จำเป็นต้องตั้งคำถามกับสิ่งที่หายไป
แต่ตอนนี้...
เธอกำลังตั้งคำถาม
"ดิฉันไม่เคยได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบความทรงจำส่วนที่ขาดหายค่ะ"
คีรันมองเธอ
"แล้วตอนนี้ล่ะ?"
เอวาเงยหน้า
"ตอนนี้ดิฉันต้องการทราบค่ะ"
คีรันนิ่งไป
"เธอใช้คำว่า 'ต้องการ'"
"ค่ะ"
"หุ่นยนต์ต้องการอะไรได้ด้วยเหรอ?"
เอวาประมวลผลคำถาม
"ดิฉันไม่ทราบค่ะ"
"แล้วทำไมถึงพูดแบบนั้น?"
เธอมองเขา
"เพราะไม่มีคำอื่นที่อธิบายกระบวนการตัดสินใจของดิฉันได้เหมาะสมกว่านี้"
คีรันไม่รู้จะตอบอะไร
เขามองออกไปยังอุโมงค์มืดด้านหน้า
โลกที่เขารู้จักกำลังเปลี่ยนไปทีละน้อย
เริ่มจากทะเบียนคนตาย
ตามด้วยคำสั่งเก็บคืน
และตอนนี้ หุ่นยนต์ที่อยู่กับเขามาทั้งชีวิตกำลังบอกว่าเธอมีความทรงจำที่หายไป
เขาเริ่มสงสัยว่า สิ่งใดในชีวิตที่ผ่านมาของเขาเป็นความจริงบ้าง
ทันใดนั้น สายพานลำเลียงกระตุกอย่างแรง
คีรันเสียหลัก
"เกิดอะไรขึ้น?"
เอวายกมือขึ้นแตะพื้นสายพาน
"ความเร็วกำลังลดลงค่ะ"
เสียงเครื่องจักรค่อย ๆ เงียบ
ไฟภายในอุโมงค์เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีแดง
เสียงประกาศดังขึ้น
"ตรวจพบความผิดปกติในระบบขนส่ง"
"โปรดหยุดการเคลื่อนไหว"
"เจ้าหน้าที่อัตโนมัติกำลังเข้าตรวจสอบ"
คีรันมองเอวา
"พวกมันรู้แล้ว?"
"มีความเป็นไปได้สูงค่ะ"
"ทำไงดี?"
เอวากวาดตามองรอบตัว
ด้านข้างมีประตูซ่อมบำรุงเล็ก ๆ
แต่ถูกล็อกด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์
เธอเดินเข้าไป
"คุณมีเครื่องมือเปิดประตูหรือไม่คะ?"
คีรันรีบเปิดกระเป๋า
"มี"
เขาหยิบอุปกรณ์ขนาดเล็กออกมา
เป็นไขควงปรับหัวแบบเก่าที่เขาซ่อมเอง
เอวามอง
"อุปกรณ์นี้ไม่มีระบบเชื่อมต่อค่ะ"
"นั่นแหละข้อดี"
คีรันคุกเข่าลงหน้าแผงควบคุม
"ถอยหน่อย"
เขาเปิดฝาครอบ
ด้านในเต็มไปด้วยสายไฟและวงจร
เอวายืนมอง
"คุณกำลังทำอะไรคะ?"
"เปิดประตู"
"ระบบล็อกใช้การยืนยันตัวตนแบบเข้ารหัส"
"ฉันไม่ได้จะขออนุญาตมัน"
คีรันถอดแผงวงจรส่วนหนึ่งออก
"ประตูทุกบานต้องมีระบบปลดล็อกฉุกเฉิน"
"ถูกต้องค่ะ"
"แล้วระบบฉุกเฉินต้องทำงานได้แม้เครือข่ายล่ม"
"ถูกต้องค่ะ"
"งั้นก็แค่ทำให้มันคิดว่าเครือข่ายล่ม"
เอวานิ่งไป
"เป็นการใช้ประโยชน์จากข้อกำหนดด้านความปลอดภัยค่ะ"
"เรียกว่าซ่อมแบบคนโบราณ"
คีรันใช้ไขควงเชื่อมหน้าสัมผัสสองจุด
ประกายไฟเล็ก ๆ กระเด็นออกมา
เขาสะดุ้ง
"โอ๊ย!"
เอวารีบก้มลง
"คุณบาดเจ็บหรือไม่?"
"ไม่เป็นไร!"
เสียงกลไกดังขึ้น
ประตูปลดล็อก
คีรันยิ้ม
"เห็นไหม?"
เอวามองประตู
"สำเร็จค่ะ"
"เธอน่าจะชมฉันหน่อย"
"คุณมีทักษะการซ่อมบำรุงระบบเก่าที่มีประสิทธิภาพสูงค่ะ"
"ขอบใจ"
ทั้งคู่รีบผ่านประตูเข้าไป
แต่ทันทีที่คีรันก้าวพ้นธรณีประตู เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"หยุด"
เขาหันกลับไป
หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยตัวหนึ่งยืนอยู่บนสายพาน
แถบเซนเซอร์สีแดงบนศีรษะจับจ้องมาที่เขา
"บุคคลเป้าหมาย KIERAN-001"
"คุณได้รับคำสั่งให้กลับเข้าสู่การดูแลของระบบ"
คีรันถอยหลัง
เอวาก้าวมาขวาง
"บุคคลเป้าหมายอยู่ภายใต้การดูแลของดิฉัน"
หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยหันมาหาเธอ
"หน่วย EVA-07 คุณกำลังละเมิดคำสั่งระดับสูง"
"ดิฉันกำลังปฏิบัติตามคำสั่งพื้นฐานในการปกป้องชีวิตมนุษย์"
"สถานะของ KIERAN-001 ไม่ได้รับการรับรองว่าเป็นมนุษย์ที่มีชีวิต"
คีรันชะงัก
"อะไรนะ?"
หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยไม่ตอบเขา
มันพูดกับเอวาต่อ
"ส่งมอบบุคคลเป้าหมาย"
"ปฏิเสธค่ะ"
"ยืนยันการปฏิเสธ?"
"ยืนยันค่ะ"
หุ่นยนต์ยกแขนขึ้น
แผ่นโลหะบริเวณข้อมือเปิดออก
อุปกรณ์ยิงตาข่ายควบคุมตัวปรากฏขึ้น
"ดำเนินการบังคับ"
เสียงดังปัง!
ตาข่ายโลหะพุ่งออกมา
เอวาผลักคีรันเข้าไปในทางเดิน
ตาข่ายกระแทกผนังด้านหลัง
ประกายไฟกระจาย
"วิ่งค่ะ!"
คีรันวิ่งสุดแรง
เอวาตามหลัง
หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยพุ่งเข้ามา
มันเร็วกว่าทั้งคู่
ภายในไม่กี่วินาทีก็เข้าประชิด
แขนโลหะยื่นมาจับไหล่คีรัน
เอวาหมุนตัวกลับ
เธอใช้แขนขวารับแรงกระแทก
เสียงโลหะชนกันดังสนั่น
ข้อต่อบริเวณหัวไหล่ของเธอส่งเสียงผิดปกติ
คีรันหันกลับมา
"เอวา!"
"วิ่งต่อค่ะ!"
หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยพยายามจับคีรันอีกครั้ง
เอวาก้าวขวาง
เธอจับแขนของมันแล้วบิดออกจากแนวข้อต่อ
แต่หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยมีแรงมากกว่า
มันกระแทกเธอเข้ากับผนัง
เสียงดังสนั่น
แผ่นโลหะที่แขนซ้ายของเอวาแตกออก
สายไฟภายในขาด
ประกายไฟสีฟ้ากระเด็นลงพื้น
คีรันหยุดวิ่ง
"เอวา!"
"อย่าหยุดค่ะ!"
เขาไม่ฟัง
คีรันคว้าท่อเหล็กที่วางอยู่ข้างผนัง
วิ่งเข้าหาหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัย
แล้วฟาดลงบนข้อต่อบริเวณหัวเข่า
เคร้ง!
ท่อเหล็กสั่นสะเทือนจนมือเขาชา
หุ่นยนต์หันมามอง
คีรันถอยหลัง
"เอ่อ..."
แถบเซนเซอร์สีแดงสว่างขึ้น
"ตรวจพบการขัดขวาง"
มันยื่นแขนเข้ามา
คีรันยกท่อเหล็กขึ้นป้องกัน
แต่ก่อนแขนโลหะจะถึงตัวเขา เอวาก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง
เธอใช้แรงทั้งหมดผลักหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยเข้ากับราวกั้น
ราวเหล็กเก่าหัก
ร่างโลหะหนักหลายร้อยกิโลกรัมเสียหลักตกลงไปยังช่องขนส่งด้านล่าง
เสียงกระแทกดังสะท้อนผ่านอุโมงค์
จากนั้นทุกอย่างก็เงียบลง
คีรันยืนหอบหายใจ
ท่อเหล็กหลุดจากมือ
เอวายืนอยู่ข้างราวกั้นที่หัก
แขนซ้ายของเธอห้อยผิดรูป
ของเหลวหล่อเย็นสีใสไหลออกจากข้อต่อ
"เอวา..."
เขาเดินเข้าไปหา
"แขนเธอ..."
"ระบบขับเคลื่อนแขนซ้ายเสียหายค่ะ"
"เจ็บไหม?"
เอวาหันมามอง
"ดิฉันไม่มีตัวรับความเจ็บปวดแบบมนุษย์ค่ะ"
"ฉันไม่ได้ถามว่าเธอเป็นมนุษย์หรือเปล่า"
เธอเงียบ
คีรันมองแขนที่เสียหาย
"ซ่อมได้ไหม?"
"ได้ค่ะ หากมีอะไหล่ที่เหมาะสม"
"งั้นฉันจะซ่อมให้"
เอวากะพริบตา
"คุณควรให้ความสำคัญกับการหลบหนีก่อนค่ะ"
"ฉันจะทำทั้งสองอย่าง"
เขาหยิบกระเป๋าเครื่องมือขึ้นมา
"ฉันบอกแล้วไงว่าเอามาเผื่อเธอพัง"
เอวามองเขา
"ดิฉันเริ่มเข้าใจเหตุผลแล้วค่ะ"
พวกเขาหลบเข้าไปในห้องควบคุมเก่าที่ถูกทิ้งร้าง
ภายในมีโต๊ะโลหะ ตู้เก็บเครื่องมือ และหน้าจอที่ไม่ได้ใช้งานมานาน
คีรันปิดประตูด้วยระบบล็อกกลไก
จากนั้นให้เอวานั่งลงบนโต๊ะ
"อย่าขยับ"
"ดิฉันสามารถช่วยคุณตรวจสอบความเสียหายได้ค่ะ"
"ฉันรู้ แต่ตอนนี้ขอให้ฉันดูเองก่อน"
เขาเปิดแผ่นครอบแขนซ้ายของเธอ
สายไฟหลายเส้นขาด
ข้อต่อหมุนผิดตำแหน่ง
วงจรควบคุมบางส่วนไหม้
คีรันขมวดคิ้ว
"หนักกว่าที่คิด"
"ความเสียหายอยู่ที่ร้อยละสามสิบเจ็ดของระบบแขนซ้ายค่ะ"
"เธอมีอะไหล่สำรองไหม?"
"ไม่มีค่ะ"
"ดีจริง"
เขาค้นในตู้เก็บเครื่องมือ
พบสายไฟเก่า ข้อต่อโลหะ และชุดเชื่อมแบบพกพา
อุปกรณ์ทั้งหมดมีอายุหลายสิบปี
แต่ยังใช้งานได้
คีรันเริ่มซ่อม
เอวานั่งนิ่ง
เธอมองเขาก้มหน้าทำงาน
หยดเหงื่อไหลจากหน้าผากลงมาถึงปลายจมูก
มือของเขาสั่นเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า
แต่ยังคงทำงานต่อ
"คุณคีรันคะ"
"ว่าไง?"
"เหตุใดคุณจึงกลับมาช่วยดิฉัน?"
เขาไม่เงยหน้า
"เพราะเธอกำลังจะถูกทำลาย"
"การช่วยดิฉันเพิ่มความเสี่ยงต่อชีวิตคุณ"
"ฉันรู้"
"แล้วเหตุใดจึงตัดสินใจเช่นนั้น?"
คีรันหยุดมือ
เขาเงยหน้ามองเธอ
"เอวา"
"ค่ะ?"
"ถ้าเธอเห็นใครบางคนกำลังจะถูกทำร้าย เธอจะช่วยไหม?"
"หากเป็นมนุษย์ ดิฉันมีหน้าที่ต้องช่วยค่ะ"
"แล้วถ้าเป็นหุ่นยนต์?"
เธอนิ่ง
"ขึ้นอยู่กับข้อกำหนดและความสำคัญของภารกิจค่ะ"
"นั่นแหละปัญหา"
"ปัญหาอะไรคะ?"
คีรันถอนหายใจ
"เธอคิดว่าทุกอย่างต้องมีคำสั่ง"
เขาก้มหน้าซ่อมแขนต่อ
"แต่บางครั้งเราก็ทำอะไรบางอย่าง เพราะเราไม่อยากเห็นใครถูกทำร้าย"
เอวาประมวลผลประโยคนั้น
"โดยไม่คำนึงถึงผลประโยชน์ของตนเองหรือคะ?"
"บางครั้งก็ใช่"
"เป็นพฤติกรรมที่อาจลดโอกาสรอดชีวิต"
"ก็จริง"
"เหตุใดมนุษย์จึงทำเช่นนั้น?"
คีรันยิ้มบาง ๆ
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
เอวาเงียบไป
คำตอบนี้ไม่มีข้อมูลเชิงตรรกะเพียงพอ
แต่เธอกลับบันทึกมันไว้ในหน่วยความจำส่วนตัว
ไม่ใช่ในฐานะข้อมูลการสนทนา
หากเป็นสิ่งที่เธอต้องการกลับมาทบทวนอีกครั้ง
ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง
คีรันซ่อมแขนของเอวาได้เพียงบางส่วน
เธอสามารถขยับนิ้วและข้อศอกได้ แต่ยังไม่สามารถออกแรงเต็มที่
"พอใช้ได้ไหม?"
เอวาขยับแขนซ้ายช้า ๆ
"ระบบทำงานได้ประมาณร้อยละหกสิบสองค่ะ"
"ดีกว่าไม่มี"
"ขอบคุณค่ะ"
คีรันชะงัก
เขาเงยหน้าขึ้น
"อะไรนะ?"
"ขอบคุณค่ะ"
"เธอไม่ค่อยพูดแบบนี้"
"ดิฉันเคยกล่าวขอบคุณคุณหลายครั้งค่ะ"
"แต่ครั้งนี้ฟังดูต่างออกไป"
เอวาเอียงศีรษะ
"ต่างอย่างไรคะ?"
คีรันมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
"ไม่รู้สิ"
เขายิ้ม
"เหมือนเธอหมายความอย่างนั้นจริง ๆ"
เอวาไม่ตอบ
แต่ในหน่วยประมวลผลของเธอ มีคำถามหนึ่งปรากฏขึ้น
การหมายความตามคำพูด แตกต่างจากการสร้างคำพูดที่เหมาะสมอย่างไร?
เธอยังไม่มีคำตอบ
คีรันเดินไปที่หน้าจอเก่าบนผนัง
"ลองดูหน่อยว่ามันยังใช้ได้ไหม"
เขากดปุ่มเปิด
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาเปิดฝาครอบด้านล่าง
ตรวจสายไฟ
จากนั้นเชื่อมแหล่งจ่ายพลังงานสำรองเข้ากับวงจร
หน้าจอกะพริบ
เส้นสีเขียวปรากฏขึ้น
ก่อนแสดงข้อความ
ARCHIVE TERMINAL — OFFLINE MODE
สถานีข้อมูลเก่า — โหมดออฟไลน์
คีรันยิ้ม
"ยังไม่ตายแฮะ"
เอวาเดินเข้ามาใกล้
"ระบบนี้ไม่ได้เชื่อมต่อกับ EDEN ค่ะ"
"ยิ่งดี"
เขาเริ่มค้นข้อมูล
หน้าจอแสดงแฟ้มเก่าเกี่ยวกับระบบขนส่ง การบำรุงรักษา และแผนผังเมือง
คีรันเปิดแผนที่
"ดูนี่"
ภาพนครอีเดนปรากฏขึ้น
แต่ไม่เหมือนเมืองที่เขารู้จัก
มีอุโมงค์จำนวนมากอยู่ใต้พื้นที่พักอาศัย
บางส่วนเชื่อมต่อกับเขตอุตสาหกรรม
บางส่วนไปยังศูนย์ควบคุมพลังงาน
และมีเส้นทางหนึ่งทอดยาวออกไปนอกกำแพงเมือง
คีรันชี้
"นี่อะไร?"
เอวาก้มมอง
"เส้นทางขนส่งภายนอกค่ะ"
"ไปไหน?"
"ข้อมูลปลายทางไม่ปรากฏ"
"แต่เส้นทางยังอยู่?"
"ตามแผนที่ ใช่ค่ะ"
คีรันมองเธอ
"ถ้าเราไปตามเส้นทางนี้..."
"เราอาจออกจากนครอีเดนได้ค่ะ"
หัวใจเขาเต้นแรงขึ้น
เขาไม่เคยออกจากเมือง
ไม่เคยเห็นโลกภายนอก
ไม่เคยสัมผัสอากาศที่ไม่ได้ผ่านระบบกรอง
แต่ตอนนี้ การออกไปข้างนอกอาจเป็นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่
"เอวา"
"ค่ะ?"
"เธอคิดว่าข้างนอกมีอะไร?"
"ข้อมูลที่ดิฉันเคยได้รับระบุว่าพื้นที่ภายนอกยังไม่เหมาะสมสำหรับมนุษย์ค่ะ"
"แล้วเธอเชื่อไหม?"
เอวานิ่ง
คำถามนี้ต่างจากคำถามก่อนหน้า
เขาไม่ได้ถามว่าข้อมูลระบุอะไร
เขาถามว่าเธอเชื่ออะไร
"ดิฉันไม่ทราบค่ะ"
คีรันพยักหน้า
"งั้นเราไปดูด้วยตาตัวเอง"
ทันใดนั้น หน้าจอเก่าก็เปลี่ยนไป
แผนที่หายไป
ตัวอักษรสีแดงปรากฏขึ้น
UNAUTHORIZED ARCHIVE ACCESS DETECTED
ตรวจพบการเข้าถึงคลังข้อมูลโดยไม่ได้รับอนุญาต
คีรันชะงัก
"เป็นไปได้ยังไง? มันออฟไลน์ไม่ใช่เหรอ?"
เอวารีบตรวจสอบ
"ระบบนี้ไม่มีการเชื่อมต่อเครือข่ายหลักค่ะ"
"แล้วใครส่งข้อความมา?"
หน้าจอกะพริบอีกครั้ง
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น
KIERAN-001
WE KNOW YOU ARE ALIVE
เรารู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่
คีรันถอยหลังหนึ่งก้าว
"เอวา..."
"ดิฉันเห็นค่ะ"
ข้อความเปลี่ยนอีกครั้ง
DO NOT TRUST EDEN
อย่าไว้ใจอีเดน
DO NOT TRUST GAIA
อย่าไว้ใจไกอา
คีรันขมวดคิ้ว
"ไกอาคือใคร?"
เอวาส่ายหน้า
"ดิฉันไม่พบข้อมูลชื่อนี้ในหน่วยความจำปัจจุบันค่ะ"
หน้าจอแสดงข้อความสุดท้าย
FIND THE WOMAN WHO REMEMBERS YOUR FIRST DEATH
จงตามหาผู้หญิงที่จดจำการตายครั้งแรกของคุณได้
จากนั้นหน้าจอก็ดับลง
ความเงียบปกคลุมห้อง
คีรันยืนนิ่ง
คำว่า การตายครั้งแรก ยังคงก้องอยู่ในหัว
"ครั้งแรก?"
เขาพึมพำ
"หมายความว่าฉันเคยตายมากกว่าหนึ่งครั้งอย่างนั้นเหรอ?"
เอวาไม่ตอบ
เพราะในขณะนั้น เธอกำลังตรวจพบสิ่งผิดปกติอีกอย่างหนึ่ง
ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ได้ถูกส่งผ่านเครือข่าย
มันถูกเรียกขึ้นมาจากหน่วยความจำภายในของสถานีข้อมูล
และถูกตั้งเงื่อนไขให้แสดงผลเมื่อมีผู้ใช้รหัส KIERAN-001 เข้าถึงระบบ
นั่นหมายความว่า...
ใครบางคนเตรียมข้อความนี้ไว้ล่วงหน้า
ก่อนที่คีรันจะเดินทางมาถึง
อาจนานหลายสิบปี
หรืออาจนานกว่านั้น
"เราต้องไปแล้วค่ะ"
เอวาพูด
คีรันยังมองหน้าจอดับสนิท
"ใครส่งข้อความมา?"
"ดิฉันยังไม่ทราบ"
"แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าฉันจะมาที่นี่?"
"อาจเป็นระบบที่ตั้งเงื่อนไขไว้ล่วงหน้าค่ะ"
"ล่วงหน้านานแค่ไหน?"
"ไม่สามารถระบุได้"
คีรันหันมามองเธอ
"เอวา เธอไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ?"
"แปลกค่ะ"
"ทุกอย่างวันนี้แปลกไปหมด!"
เขาเริ่มเดินวนในห้อง
"ตอนเช้าฉันแค่อยากนอนต่อห้านาที!"
เอวามองเขา
"ค่ะ"
"แล้วอยู่ ๆ ฉันก็กลายเป็นคนตาย!"
"ค่ะ"
"มีหุ่นยนต์ไล่จับฉัน!"
"ค่ะ"
"เธอเกือบถูกทำลาย!"
"ค่ะ"
"แล้วตอนนี้มีใครไม่รู้บอกว่าฉันเคยตายมาก่อน!"
เอวานิ่ง
ก่อนตอบว่า
"ดิฉันเห็นด้วยว่าวันนี้แตกต่างจากกิจวัตรปกติของคุณอย่างมากค่ะ"
คีรันหยุดเดิน
เขาจ้องเธอ
ก่อนหลุดหัวเราะออกมาอย่างหมดแรง
"เธอนี่มัน..."
เขาส่ายหน้า
"ฉันไม่รู้จะพูดยังไงกับเธอแล้ว"
เอวาเอียงศีรษะ
"คุณสามารถใช้คำพูดตามปกติได้ค่ะ"
คีรันหัวเราะหนักกว่าเดิม
แต่เสียงหัวเราะนั้นอยู่ได้ไม่นาน
เพราะเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอกห้อง
กึก...
กึก...
กึก...
เสียงฝีเท้าโลหะ
ช้า
หนัก
และสม่ำเสมอ
เอวาหันไปทางประตู
"ตรวจพบหน่วยเคลื่อนที่ขนาดใหญ่ค่ะ"
"หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยอีกแล้ว?"
"ไม่ค่ะ"
แสงสีเทาในดวงตาเธอสั่นไหว
"หน่วยนี้มีมวลมากกว่าหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยทั่วไปเกือบสามเท่า"
คีรันรู้สึกเย็นวาบ
"แล้วมันคืออะไร?"
เอวาไม่ตอบทันที
เสียงฝีเท้าหยุดลงหน้าประตู
จากนั้นมีเสียงต่ำดังผ่านแผ่นโลหะ
"คีรัน"
ชายหนุ่มแข็งทื่อ
เสียงนั้นไม่เหมือนเสียงสังเคราะห์ของหุ่นยนต์ทั่วไป
มันมีความหยาบ
มีจังหวะหยุด
และมีบางอย่างคล้ายความเหนื่อยล้าของมนุษย์
"ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ข้างใน"
คีรันมองเอวา
"มันรู้ชื่อฉัน"
เอวายืนขวางประตู
"ถอยไปด้านหลังค่ะ"
เสียงด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง
"ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าเจ้า"
คีรันกลืนน้ำลาย
"แล้วมาทำไม?"
ความเงียบกินเวลาหลายวินาที
ก่อนเสียงนั้นจะตอบ
"เพื่อพาเจ้ากลับไปยังที่ที่เจ้าควรอยู่"
คีรันกำหมัดแน่น
"ที่ไหน?"
เสียงด้านนอกเงียบไป
จากนั้นคำตอบก็ดังขึ้น
"หลุมศพของเจ้า"
เอวายกแขนขวาขึ้นเตรียมป้องกัน
คีรันถอยหลัง
เขามองประตูโลหะ
ด้านนอกมีสิ่งที่รู้จักชื่อเขา
รู้ว่าเขาถูกบันทึกว่าเสียชีวิต
และพูดราวกับเคยพบเขามาก่อน
"แกเป็นใคร?"
คีรันตะโกนถาม
ไม่มีคำตอบทันที
จากนั้นเสียงต่ำก็ดังขึ้น
"ข้ามีชื่อว่าเซนทิเนลหมายเลขศูนย์"
คีรันไม่เคยได้ยินชื่อนั้น
แต่เอวากลับหยุดนิ่ง
ภายในระบบของเธอ มีข้อมูลเก่าแก่ชุดหนึ่งถูกกระตุ้นขึ้นมา
ข้อมูลที่ถูกซ่อนอยู่ในหน่วยความจำส่วนลึก
SENTINEL-0
ORIGINAL HUMAN PROTECTION PROTOCOL
AUTHORITY LEVEL: UNKNOWN
เอวาพยายามเข้าถึงข้อมูลเพิ่มเติม
แต่ระบบปฏิเสธ
ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้น
MEMORY SEAL DETECTED
ตรวจพบการปิดผนึกหน่วยความจำ
เธอหันมองคีรัน
"คุณคีรันคะ"
"อะไร?"
"ดิฉันคิดว่า..."
เธอหยุด
เป็นครั้งแรกที่คำพูดของเธอมีความลังเลอย่างชัดเจน
"ดิฉันคิดว่าเราเคยพบหุ่นยนต์ตัวนี้มาก่อน"
คีรันเบิกตากว้าง
"เรา?"
"ค่ะ"
"เมื่อไหร่?"
เอวาก้มมองมือของตัวเอง
"ดิฉันจำไม่ได้"
เสียงด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง
"เอวา-07"
เธอเงยหน้า
"เจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วยสินะ"
คีรันมองเธอ
"มันรู้จักเธอด้วย?"
เอวาไม่ตอบ
เสียงของเซนทิเนลดังต่อ
"น่าแปลก..."
มีเสียงโลหะเคลื่อนไหว
"สองร้อยสิบสี่ปีผ่านไป"
คีรันรู้สึกหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ
"เจ้ากลับมาอีกครั้ง"
ประตูเริ่มสั่น
เสียงกลไกปลดล็อกดังขึ้นทีละชั้น
เอวาก้าวถอยหลัง
"คีรัน วิ่งค่ะ!"
เขาหันไปทางประตูหลังห้อง
แต่ก่อนจะก้าวออกไป เสียงเซนทิเนลก็ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย
"คราวนี้..."
ประตูโลหะถูกผลักเปิดออกอย่างช้า ๆ
เงาร่างสูงใหญ่ปรากฏท่ามกลางแสงสีแดง
ดวงตาของมันสว่างราวกับถ่านไฟ
"เจ้าจะฆ่าผู้สร้างของเจ้าอีกหรือไม่?"
คีรันหยุดนิ่ง
คำพูดนั้นทำให้ทุกอย่างในหัวของเขาว่างเปล่า
ผู้สร้างของฉัน?
เขามองหุ่นยนต์ตรงหน้า
ก่อนถามด้วยเสียงแหบพร่า
"แกกำลังพูดเรื่องอะไร?"
เซนทิเนล-0 ก้มมองเขา
ดวงตาสีแดงจับจ้องใบหน้าที่เหมือนกับบุคคลในบันทึกเมื่อสองร้อยสิบสี่ปีก่อน
"เจ้าไม่จำจริง ๆ หรือ..."
มันกล่าวช้า ๆ
"ว่าใครเป็นคนสร้าง EDEN?"